All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 211 - Chapter 220

เขาใช้วิธียั่วโมโห แต่เจี่ยงซื่อฝานไม่ได้ตกหลุมพราง เจี่ยงซื่อฝานที่ยืนอยู่ด้านหลังเจี่ยนจือก็หัวเราะขึ้นมา “หน้าที่ของผู้ชายคือปกป้องและดูแลคนรักของตัวเอง ไม่ใช่ทิ้งเขาในช่วงที่อันตรายที่สุด!”เจี่ยนจือหัวเราะขึ้น น้ำเสียงแฝงการประชดประชัน “ผิดแล้ว คุณเวินเป็นลูกผู้ชายตัวจริง วันนี้คนที่คุณเวินปกป้องก็คือคนที่เขารักที่สุดนั่นแหละ!”ไม่ต้องพูดถึงคนรักของคุณเวิน แม้กระทั่งทั้งความรักของเขาก็ไม่ใช่เธอ ถ้าบอกว่า ก่อนหน้านี้เขาหลอกตัวเอง ยึดติดกับศักดิ์ศรีจนไม่กล้าบอกคนอื่น แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไปแล้ว เวินถิงเยี่ยนหลับตาลง เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เจี่ยนจือ เธออย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันไม่มีทางเลือก…”“ใช่แล้ว คุณไม่มีทางเลือก คุณถูกบังคับให้อยู่กับผู้หญิงคนอื่น คุณถูกบังคับให้ไปไหนมาไหนกับผู้หญิงคนอื่น แม้กระทั่งโจรลักพาตัวยังเข้าใจผิด คุณถูกบังคับให้เลือกภรรยาของตัวเองกับผู้หญิงคนอื่น แต่คุณก็เลือกผู้หญิงคนอื่นอย่างไม่ลังเลเลย คุณเวิน ผมไม่รู้ว่าที่คุณมาที่นี่ คุณจะถูกบังคับมาด้วยหรือเปล่า?” เจี่ยงซื่อฝานพูดพร้อมรอยยิ้ม “คนแซ่เจี่ยง ไอ้ส

เจี่ยนจือยังคงมีท่าทางสงบนิ่ง ไม่ทะเลาะ ไม่ยั่วโมโห ไม่ได้เมินเฉยใส่เขา เธอรีบเก็บของอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กลับบ้านพร้อมกับเวินถิงเยี่ยนทุกอย่างเงียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใจเย็นเหมือนคนแปลกหน้า ในขณะรถติดไฟแดงเวินถิงเยี่ยนก็เหลือบสายตามองเธออยู่หลายครั้ง เขาไม่อยากจะเชื่อกับปฏิกิริยาของเธอแบบนี้ เดิมทีเขาเตรียมตัวที่จะอธิบายให้เธอฟังอย่างละเอียด แต่มันกลับผ่านไปได้ง่าย ๆ เสียอย่างนั้น หลังจากเจี่ยนจือถูกลักพาตัวไป ประตูห้องก็ถูกเปิดค้างไว้ อาหารเดลิเวอรีก็ยังวางอยู่ที่ด้านหน้า แต่ตอนนี้มันถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ของทุกอย่างถูกนำมาไว้ข้างใน นอกจากนี้ยังมีผลหยางเหมยสองกล่อง เจี่ยนจือรู้ว่าเจี่ยงซื่อฝานเป็นคนให้มา เธอไม่ได้พูดอะไร เธอถอดรองเท้า ล้างหน้าล้างตา แล้วเปลี่ยนมาใส่ชุดอยู่บ้าน เธอล้างผลหยางเหมยใส่จาน ส่วนที่เหลือก็เก็บเข้าตู้เย็น เธอนั่งลงเล่นโทรศัพท์พร้อมกินผลหยางเหมยไปด้วย เวินถิงเยี่ยนนั่งที่ข้าง ๆ เธอ “ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอชอบกินหยางเหมยด้วย”เขาก็หยิบไปกินหนึ่งลูก “หวานจริง ๆ”เจี่ยนจือเหลือบสายตามองเขา “เจี่ยงซื่อฝานฝากมาให้…”เวินถิงเยี่ยน ‘กินไปแล้วสาม

เจี่ยนจือครุ่นคิด และตัดสินใจว่าจะไม่รีบร้อน เธอกลัวว่าถ้าพูดเรื่องหย่าตอนนี้ เวินถิงเยี่ยนจะไม่เพียงไม่ตอบตกลง แต่สุดท้ายจะไม่ยอมปล่อยเธอไปด้วย เธอตัดสินใจว่าสองวันนี้ เธอจะเขียนจดหมายบอกความรู้สึกที่แท้จริง และทิ้งเอาไว้ให้เขาในวันที่จากไป พร้อมให้เวลาเขาทบทวนหนึ่งเดือน เมื่อกลับมาแล้วค่อยทำเรื่อง ให้เวลาทำใจหนึ่งเดือน ก่อนที่เธอจะเข้าเรียน เธอก็จะได้ใบหย่ามาพอดี เย็นวันนั้นเธอเตรียมตัวต้มบะหมี่กินตอนที่เวินถิงเยี่ยนกลับมา เธอกำลังต้มน้ำอยู่ในห้องครัว เธอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง “คอนที่เดินเข้ามา ฉันนึกว่าตัวเองย้อนเวลากลับมา แผ่นหลังของเธอยังเหมือนตอนสมัยมัธยมอยู่เลย”เจี่ยนจือหันหน้ากลับไปมอง เขากำลังยืนพิงกรอบประตูห้องครัว ในแววตาของเขาแฝงด้วยรอยยิ้มสินะ? เธอมองไม่ค่อยชัดเจน แสงแดดยามเย็นส่องสะท้อนเข้ามา กระทบกับใบหน้าของเขาพอดี ทำให้เธอเห็นสีทองจาง ๆ เธอหมุนตัวกลับมา เตรียมตัวล้างต้นหอม แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถูกโอบกอดจากด้านหลัง “เธอมองไปทางแสงอาทิตย์นอกหน้าต่างสิ สวยมากเลย เหมือนวันที่พวกเราไปทัศนศึกษากันไหม ตอนสุดท้ายที่พระอาทิตย์กำลังตกดินน่ะ?” คาดไม่

“เจี่ยนจือ พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ส่วนเธอเป็นภรรยาของฉัน พวกเธอเป็นเหมือนน้ำกับไฟ ฉันเองก็ยากที่จะรับมือ ความจริงแล้วฉันก็อยากจะให้พวกเธอคุยกับพวกเขาดี ๆ โดยเฉพาะเฉิงเฉิง เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ทำให้เธอรู้สึกเสียใจมากจริง ๆ ดังนั้นเขาจึงอยากคุยกับเธอดี ๆ ช่วยเห็นแก่หน้าฉัน กินข้าวมื้อนี้ให้เรียบร้อย ยอมรับความหวังดีจากพวกเขาเถอะ”เมื่อเจี่ยนจือได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็รู้สึกว่ามันไร้เหตุผลมาก เธอจึงถามขึ้นอย่างอดไม่ไหว “เวินถิงเยี่ยน นายจะบอกว่า เพื่อนสนิทของนายที่เคยนินทาฉันลับหลัง เคยพูดว่าฉันเป็นแค่ไอ้พิการ นี่หรอคือความหวังดีของพวกเขา? แต่เป็นฉันเองที่ไม่ยอมรับความหวังดีจากพวกเขา? นี่คือความผิดของฉันเหรอ?”“เจี่ยนจือ…” เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “พวกเขาก็ขอโทษเธอไปแล้วไง? ทำไมเธอถึงไม่ยอมปล่อยวางสักที?”เจี่ยนจือหัวเราะออกมา ตอนที่คนเราหมดคำพูดก็จะหัวเราะออกมาแบบนี้ แค่ขอโทษแล้วจะหายเหรอ “ดังนั้นที่ลั่วอวี่เฉิงนอนเปลือยกายอยู่ข้างนายก็ถือว่าเป็นความหวังดีอย่างหนึ่งใช่ไหม? นี่ก็เป็นเพราะฉันใจกว้างไม่พอเอง…”เจี่ยนจือยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ได้ยินเสียงดัง “ปั

“หา? เจี่ยนจือมาแล้วเหรอ?” น้ำเสียงของลั่วอวี่เฉิงตกใจมาก เจี่ยนจือเช็ดมือ จากนั้นก็เดินออกจากห้องน้ำมา ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก “ใช่แล้ว ฉันจัดทรงผมเรียบร้อยแล้ว แม้ฉันจะพิการ แต่ก็ยังรักสวยรักงามอยู่”“อะแฮ่ม ๆ …” อาเหวินกระแอมไอเล็กน้อย “เป็นอะไรไป? อาเหวิน? ฉันจะรักสวยรักงามบ้างไม่ได้เหรอ? หรือไม่ว่ายังไงคนพิการอย่างฉัน จะสวยหรือไม่สวยก็ค่าเท่ากัน?”“แค่ก ๆ …ไม่ใช่ ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น…”เจี่ยนจือค้นพบแล้วว่า ตอนที่เธอเริ่มทำตัวบ้าคลั่งไม่สนใจคนอื่น คนอื่นก็จะตามเธอไม่ทัน “จริงสิ เจี่ยนจือ เมื่อกี้นี้พวกเรายังนัดกับอาเยี่ยนว่าจะไปเที่ยวเกาะกัน เธอจะไปด้วยหรือเปล่า?” ลั่วอวี่เฉิงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันที เจี่ยนจือมองไปทางเวินถิงเยี่ยน ใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เวินถิงเยี่ยนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แน่นอนว่าเจี่ยนจือรู้ว่าทำไมเวินถิงเยี่ยนถึงอึดอัด ความจริงแล้วก่อนที่เขาจะมาที่ร้านอาหารนี้ เขาได้พูดกับเธอว่า เขาจะพาเธอกับคุณย่าไปเที่ยวด้วยกัน “เจี่ยนจือ ถ้าได้ไปเที่ยวเกาะด้วยกันจะดีมากเลยนะ เธอคิดว่ายังไงล่ะ?” เวินถิงเยี่ยนขยิบตาให้เธอ เพื่อบอกว่าอย่าทำให้เรื่องราวม