Todos los capítulos de ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Capítulo 31 - Capítulo 40

'กลับไปเต้นอีกไม่ได้ตลอดกาล' คำไม่กี่คำนี้ ไม่ว่าจะสำหรับเธอหรือสำหรับเขา ล้วนเหมือนการโจมตีที่รุนแรงถึงชีวิตเธอยังจำปฏิกิริยาของเวินถิงเยี่ยนตอนที่ได้ยินประโยคนี้ได้ หลังจากตกตะลึง ทั้งร่างเขาก็ราวกับถูกสูบวิญญาณออกไป นับตั้งแต่วินาทีนั้น เวินถิงเยี่ยนที่มีชีวิตชีวาก็ได้ตายจากไปแล้วพวกเขาทั้งสองต่างถูกล่ามด้วยพันธนาการที่ชื่อว่า 'ตลอดกาล' เธอสูญเสียเวทีไปตลอดกาล ส่วนเขาต้องชดใช้ความผิดนี้ไปตลอดกาล 'ฉันติดค้างเธอ' ประโยคนี้กลายเป็นภาระหนักอึ้งทั้งหมดในชีวิตของเขาที่เกินจะแบกรับตั้งแต่นั้นมา เวินถิงเยี่ยนก็ได้ตายไปแล้ว ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็คือสามีของเจี่ยนจือ หุ่นยนต์ที่เดินได้ไร้ความอบอุ่น ไร้ความรู้สึก เป็นเหมือนบ่อน้ำที่นิ่งสนิท ทำหน้าที่ของสามี ลูกเขยและน้องเขยไปตามหน้าที่เท่านั้นแต่ตอนนี้เขากลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้วสินะ...ลั่วอวี่เฉิงกลับมาแล้ว นำแสงสว่างในชีวิตของเขากลับมาด้วยเขาเริ่มกลับมาหัวเราะอีกครั้ง ดวงตาเริ่มฉายประกายสดใสและมีไฟ เธอถอนหายใจอย่างหนักอึ้งอยู่ภายในใจ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ทำไมถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป ไม่ยอมปลดปล่อยตัวเขาเองไปสักที?"ถึงแล้ว"เสีย

แน่นอน เธอพูดสิ่งนี้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพ่อกับแม่ของเธอคงอาละวาดจนบ้านแตก และนั่นจะยิ่งทำให้การหนีไจากที่นี่ของเธอยุ่งยากขึ้นไปอีกหลิวซิ่วอวิ๋นเริ่มเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดีอีกครั้ง "แกน่ะ แต่งงานมาห้าปีแล้วนะ รีบมีลูกชายกับลูกเขยซักคนสิจะได้ผูกมัดเขาไว้ ถ้าแกไม่มีลูก ข้างนอกก็มีคนอยากจะมีให้เขานะ! ทำไมแกถึงหัวช้าแบบนี้ ฉันบอกแกไว้เลยนะ ภายในปีนี้ถ้าแกยังไม่ท้อง ก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก...ฉันจะบอกให้นะ ชาตินี้แกกลายเป็นคนพิการไปแล้ว จะหวังให้แกมาเลี้ยงดูตอนแก่น่ะหวังไม่ได้หรอก สิ่งเดียวที่แกทำได้ในชาตินี้คือต้องเกาะลูกเขยไว้ให้แน่น ถ้าแกไม่คิดถึงตัวเอง ก็คิดถึงที่บ้านบ้างสิ ถ้าฉันกับพ่อแกแก่ตัวลงจะทำยังไง แล้วต่อไปน้องชายแกจะทำยังไง?"หลิวซิ่วอวิ๋นยังคงบ่นพึมพำกรอกหูเธอไม่หยุด เธอทนไม่ไหวแล้วจริง ๆทุกครั้งที่คนในบ้านเรียกร้องขอสิ่งของจากเวินถิงเยี่ยน เธอก็อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้น ๆทั้งชื่อเสียงและศักดิ์ศรีในชีวิตคู่ของเธอ ถูกการเรียกร้องแบบนี้บดขยี้จนจมดินความใจกว้างเรื่องเงินทองของเวินถิงเยี่ยนยิ่งทำให้ครอบครัวของเธอได้ใจ แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าคนนิ

"อยากซื้อบ้านใช่ไหมคะ"หลิวซิ่วอวิ๋นชะงักเล็กน้อย แล้วก็พยักหน้าเช่นกัน ไม่รู้ว่าเจี่ยนจือกำลังจะทำอะไรเจี่ยนจือแค่นยิ้มเย็น "มีอยู่วิธีหนึ่งค่ะ""วิธีอะไร"เจี่ยนโจวกับหลิวซิ่วอวิ๋นโพล่งออกมาพร้อมกัน ดวงตาของทั้งคู่เป็นประกายเจี่ยนจือหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาแล้วพูดประชด "หนูหย่ากับเวินถิงเยี่ยน แล้วให้แฟนของเจี่ยนโจวมาแต่งงานกับเวินถิงเยี่ยนแทนซะสิ อย่าว่าแต่บ้านเลย ทุกอย่างของเวินถิงเยี่ยนก็จะเป็นของเธอหมด ประหยัดค่าส่วนต่างของคนกลางอย่างหนูด้วย!"ทั้งสามคนตรงหน้าถึงกับอึ้งกับสิ่งที่เธอพูดมีเพียงเวินถิงเยี่ยนข้างกายเธอที่จู่ ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมาเรื่องนี้ทำให้เจี่ยนจือรู้สึกผิดคาด เธอคิดว่าพูดแบบนี้จะทำให้เวินถิงเยี่ยนโกรธ แต่พอก้มลงมอง ก้เห็นเวินถิงเยี่ยนกำลังหัวเราะจริง ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าเขายังไม่จางไปเลยด้วยซ้ำไม่ว่าจะอย่างไร มื้อนี้เธอก็กินต่อไม่ลงแล้ว เธอหันหลังเดินออกไปทันทีสามคนในครอบครัวเธอยังไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร จึงไม่ได้ขวางเธอไว้เธอไม่สนใจแล้วว่าเวินถิงเยี่ยนจะจัดการเรื่องที่เหลืออย่างไร เธอเดินไปกดลิฟต์แล้วเมื่อลิฟต์ขึ้นมาถึงและประตูเปิดออก เวินถิงเ

ยังคงเป็นคุณย่าที่คอยดูแลเธอในโรงพยาบาลทั้งกลางวันและกลางคืน...เรื่องราวในอดีตฉายซ้ำในหัวเธอเป็นฉาก ๆ จนคิดไปถึงตอนที่เวินถิงเยี่ยนจะแต่งงานกับเธอพ่อแม่ของเธอดีใจจนเนื้อเต้น ลูกสาวขาพิการไปข้างหนึ่งแต่อยู่ๆ ก็มีลูกเขยเศรษฐีตกลงมาจากฟ้า นอกจากจะคอยคำนวณว่าจะเรียกค่าสินสอดเท่าไรแล้ว พวกเขาไม่เคยนึกถึงเรื่องอื่นเลยมีเพียงคุณย่าที่กุมมือเธอแล้วพูดว่า "จือจือ ไม่ว่าเมื่อไร จำไว้ว่าต้องรักตัวเองให้มากที่สุดนะ..."ตอนนั้นคุณย่าคงดูออกแล้วใช่ไหม?รู้ว่านี่ไม่ใช่บุพเพสันนิวาสที่ดี แต่ท่านก็ห้ามเธอไม่ได้เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง รู้สึกปวดแสบที่ขอบตา 'คุณย่าคะ หนูขอโทษที่หนูไม่ได้รักตัวเองให้ดีพอ…'เมื่อรถมาถึงบ้านคุณย่า ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ไฟในบ้านสว่างจ้า แสงสีส้มที่ดูอบอุ่นนั้นราวกับช่วยจุดตะเกียงให้สว่างขึ้นในใจของเธอเธอน้ำตารื้นอย่างควบคุมไม่ได้เธอลงจากรถ เข้าไปในรั้วแล้วเคาะประตู"ใครน่ะ" คุณย่าถามจากข้างในพลางเดินมาเปิดประตูเมื่อประตูเปิดออก คุณย่าเห็นเธอยืนอยู่ข้างนอก ดวงตาก็เป็นประกายด้วยความดีใจ "จือจือ! ทำไมถึงมาได้ล่ะลูก"เจี่ยนจือรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาอีกครั้ง เธอกลั

บางเรื่อง เมื่อหยุดไปแล้ว พอจะกลับมาเริ่มใหม่ มันก็ทำไม่ได้จริง ๆ...เธอไม่รู้ว่าตัวเองล้มไปกี่ครั้ง แต่ก็ไม่สามารถกลับมาหมุนตัวหรือกระโดดได้เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วตอนที่เธอล้มลงอีกครั้ง ความเจ็บปวดมหาศาลก็จู่โจมเข้ามา เธอนอนราบอยู่บนพื้น เหงื่อและน้ำตาไหลอาบหน้าไปพร้อม ๆ กันในที่สุดเธอก็ยอมแพ้เจี่ยนจือ มันเป็นไปไม่ได้แล้ว เมื่อห้าปีก่อนหมอก็บอกแล้วว่ากลับไปเต้นไม่ได้อีก ห้าปีผ่านไป ร่างกายเธอก็แข็งทื่อเหมือนกิ่งไผ่ จะกลับมากระโดดอีกได้ยังไง จู่ ๆ เธอรู้สึกเหมือนมีคนอยู่ข้างนอกเธอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นคุณย่ากับชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ ชายคนนั้นคือ... เจี่ยงซื่อฝานงั้นเหรอ?คุณย่ามาอยู่กับเขาได้ยังไง มีคนนอกเห็นสภาพจนตรอกของเธอเข้าแล้วงั้นเหรอเธอลนลานไปหมด..."เมื่อก่อนเธอเป็นนักเต้น แต่ตอนนี้เป็นคนพิการแล้ว จะต่างอะไรกับขยะล่ะ""ใช่แล้ว จะช่วยอะไรนายได้ ออกมารับแขกก็ไม่ได้ อยู่บ้านยกชารินน้ำก็ยังกลัวจะหกเลยใช่ไหม อาเยี่ยน นายดื่มน้ำ...แบบนี้ แบบนี้ เป็นแบบนี้ใช่ไหม?""อาเยี่ยนคะ อาเยี่ยนขา อาเยี่ยน ดื่มน้ำสิ อาเยี่ยน อ๊า ล้มแล้ว อาเยี่ยนกอดหน่อย"เสียงหั