All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 11 - Chapter 20

เวินถิงเยี่ยนแววตาสั่นไหวทันที "ฉันไม่...""เวินถิงเยี่ยน อย่าหลอกตัวเองเลย เรื่องบางเรื่องเปิดโปงออกมาแล้วไม่สวยงามเท่าไรหรอก ทุกคนเสียหน้ากันทั้งนั้น ที่จริงแล้ว การหย่าจะดีกับเราทั้งสองฝ่าย จริง ๆ นะ ลั่วอวี่เฉิงเหมาะสมที่จะเป็นคุณนายเวินในใจนายมากกว่า...""เจี่ยนจือ!" เวินถิงเยี่ยนตัดบทเธอ "เธอยังไม่ปล่อยวางเรื่องเฉิงเฉิงอีกเหรอ ฉันอธิบายไปหลายครั้งแล้วนะ""เวินถิงเยี่ยน คนที่ปล่อยวางเรื่องเฉิงเฉิงไม่ได้ไม่ใช่ฉัน" เธอจ้องมองเขา "เป็นนายต่างหาก"เวินถิงเยี่ยนตะลึงอีกครั้ง "เจี่ยนจือ...""พวกเรารู้ดีว่าใช่หรือไม่ใช่" เธอพยายามทำให้ตัวเองดูสงบเยือกเห็น แสดงให้เห็นว่ากำลังคุยเรื่องนี้อย่างจริงจัง ไม่ใช่งอแงใส่เงา "ถึงเวลาปิดจบห้าปีนี้ของเราแล้ว เวินถิงเยี่ยน ให้เราบอกลากันอย่างมีเกียรติ เรื่องรักเรื่องชังในอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไปกับสายลมเถอะ"เวินถิงเยี่ยนจ้องเธอครู่หนึ่ง จากนั้นลุกขึ้นยืน "เจี่ยนจือ เธอคิดมากไปเอง ต่อไปเธอก็จะรู้เอง ว่าเฉิงเฉิงกลับมาก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ดึกมากแล้ว พักผ่อนเถอะ""เวินถิงเยี่ยน ฉันรู้ว่านายรู้สึกผิดต่อฉัน แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว ฉันไม่ต้องการการ

ข้อความที่ลั่วอวี่เฉิงโพสต์คือ [สุขใดโลกจะเกินกว่าการผ่านเรื่องราวมามากมาย แต่ยังมีใครบางคนโอ๋คุณเหมือนเด็กน้อย ขอบคุณที่คุณยังอยู่ตรงนี้นะคะ เจ้าชายของฉัน]นี่น่ะเหรอเซอร์ไพรส์ที่เวินถิงเยี่ยนมอบให้เธอมันช่างเซอร์ไพรส์จริง ๆ ...เธอเคยไปซูเปอร์มาร์เก็ตกับเวินถิงเยี่ยนแค่ครั้งเดียว คือไม่นานหลังจากแต่งงานกันนาน ๆ ทีเวินถิงเยี่ยนจะมีวันหยุดสุดสัปดาห์ได้อยู่บ้าน เธอตั้งใจสร้างบรรยากาศครอบครัวที่อบอุ่น จึงชวนเขาไปซูเปอร์มาร์เก็ตตอนนั้นเธอเคยฝันถึงชีวิตแต่งงานอันสุขสันต์ กินอาหารสามมื้อต่อวัน ผ่านสี่ฤดูกาลในหนึ่งปีด้วยกัน ไปซื้อของด้วยกัน กลับบ้านด้วยกัน ดื่มเครื่องดื่มด้วยกันใต้แสงอาทิตย์อัสดง ต้อนรับรุ่งเช้าและยามเย็นไปด้วยกัน...แต่น่าเสียดาย สุดท้ายก็กลายเป็นแค่ฝันหวานครั้งเดียวที่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยกันครั้งนั้น ก็ได้บังเอิญเจอคนรู้จักคนหนึ่งของเวินถิงเยี่ยน ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใหญ่ที่เคาพหรือใคร อีกฝ่ายเดินสวนมาแล้วเรียกชื่อเขา แต่ปฏิกิริยาแรกของเขาคือการรีบถอยห่างจากเธอทันที"อาเยี่ยน มาเดินซูเปอร์มาร์เก็ตเหรอ" อีกฝ่ายทักทายอย่างเป็นกันเอง คำตอบของเขาคือ ใช่ครับ มาเดินเล่

ที่จริงอาเหวินคิดมากเกินไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องแย่งเป็นคนโปรดกันถึงขนาดนี้เลย เพราะเวินถิงเยี่ยนต้องเลือกลั่วอวี่เฉิงอยู่แล้วลั่วอวี่เฉิงถูกขวางจึงออกไปไม่ได้ น้ำตาหยดแหมะ ๆ อาเหวินช่วยพูดแก้ต่างให้ เธอยังหันไปร้องไห้ใส่อาเหวิน “นายอย่าพูดเหลวไหล! ฉันไม่ได้ลำบากซะหน่อย!”พอพูดจบ เธอก็จับแขนเวินถิงเยี่ยนไว้ แล้วกล่าวทั้งน้ำตา “อาเหยียน ฉันไม่ลำบากจริง ๆ นะ ฉันตั้งใจมาขอโทษพี่สะใภ้อยู่แล้ว เตรียมใจมาแล้วด้วย พี่สะใภ้จะพูดอะไรฉันก็รับได้หมด แต่...ฉันแค่เสียใจมาก ที่นอกจากจะช่วยนายไม่ได้ ยังทำให้เรื่องแย่ลงไปอีก พี่โกรธกว่าเดิมอีก...ขอโทษนะ อาเหยียน...”อารมณ์สงสารจับใจแทบจะล้นออกจากหน้าเวินถิงเยี่ยนอยู่แล้ว เขาหันไปขมวดคิ้วพูดกับเจี่ยนจือ “เจี่ยนจือ เธอฟังเอาเองนะ ฟังดูสิ เมื่อเทียบกับเธอแล้ว เฉิงเฉิงเป็นคนมีเหตุผลกว่าตั้งเยอะ!”เจี่ยนจือหันหน้าไปหาลั่วอวี่เฉิง เห็นกับตาว่าเธอเผยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะออกมา เพียงแต่ยิ้มแวบเดียวเท่านั้น เมื่อเวินถิงเยี่ยนก้มหน้ามองเธอ เธอก็ทำสีหน้าเหมือนได้รับความไม่เป็นธรรมทันทีเจี่ยนจือชื่นชมการแสดงนี้มาก เธอยิ้มเยาะคำพูดของเวินถิงเยี่ยน “ใช่แล้ว! เธอก็เ

มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ได้ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับความเจ็บปวด?คืนนี้ เวินถิงเยี่ยนไม่ได้กลับบ้านเจี่ยนจือไม่ได้คิดที่จะรอเขาเลย เธอจัดการธุระของตัวเองอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ก่อนนอนได้รับข้อความจากอาจารย์จ้าว นัดให้เธอไปดูการแสดงในคืนวันพรุ่งนี้ถ้าเป็นเมื่อไม่กี่วันก่อนมีคนชวนเธอไปดูการแสดง เธออาจจะรู้สึกว่าอีกฝ่ายล้ำเส้น แต่ตอนนี้ไม่เป็นแบบนั้นแล้วเธอตอบตกลงทันที นัดกับอาจารย์จ้าวว่าจะไปทานอาหารเย็นด้วยกันก่อน แล้วค่อยไปชมละครเต้นรำพรุ่งนี้เป็นวันที่ควรค่าแก่การรอคอยจริง ๆ ดังนั้น คืนนี้ต้องนอนหลับให้เต็มอิ่ม!แต่เมื่อคนเราตื่นเต้น จะนอนหลับอย่างสงบได้ที่ไหนกัน?เธอตื่นขึ้นมาหลายครั้งตลอดทั้งคืน ความตื่นเต้นกระวนกระวายนี้ยังคงดำเนินต่อไปจนถึงบ่ายของวันต่อมาที่จริงเธอรู้ว่าผลสอบไอเอลจะออกหลังบ่ายสองโมง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเปิดดูอีเมลเป็นพัก ๆ ทั้งยังแวะไปรีเฟรชหน้าเว็บไซต์ทางการอยู่เรื่อย ๆความกระวนกระวายใจนี้ดำเนินมาจนถึงช่วงบ่าย ในที่สุดอีเมลแจ้งเตือนก็มาแล้ว เธอรีบเข้าสู่ระบบเว็บไซต์ทางการเพื่อตรวจดู เมื่อคะแนนรวม 7 ปรากฏสู่สายตา เธอก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง!เธอรู้ตัวว่าข้อส

เจี่ยนจือตกตะลึงไปชั่วขณะเขาพูดไม่ผิดเธอเคยรักเขามากเหลือเกินประโยคนี้เขาเคยพูดไว้ในงานแต่งงานด้วยเช่นกัน ตอนนั้นเธอคิดว่า แม้สิ่งนี้จะไม่ใช่คำสารภาพรัก แต่ก็เป็นคำสัญญาเขาได้มอบคำสัญญาชั่วชีวิตให้กับเธอเวลาชั่วชีวิตนั้นยาวนาน สักวันหนึ่งพวกเขาจะต้องรักกันขึ้นมาจริง ๆ หรือแม้แต่ถอยไปเป็นหมื่นก้าว ต่อให้ชาตินี้เขาจะไม่รักเธอเลยก็ไม่เป็นไร แค่เธอรักเขาคนเดียวก็พอแล้วนี่นา..."เวินถิงเยี่ยน" ทันใดนั้น เธอก็ยังมีประโยคหนึ่งที่อยากจะถามเขา"หืม?" ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาพ่นรดอยู่ข้างหูเธอ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปหมด"แต่เฉิงเฉิงของนายกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้านายอยู่กับฉัน แล้วเฉิงเฉิงจะทำยังไงล่ะ""เฉิงเฉิง? เฉิงเฉิง..." เขาพึมพำชื่อนี้ แล้วก็เริ่มสะอื้น "เฉิงเฉิง ฉันจะไม่ลืม ฉันสัญญาอะไรกับเธอไว้ ฉันจะไม่ลืมเลย..."เจี่ยนจือรู้สึกเหมือนตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็งนี่เขาเมาจนคิดว่าเธอเป็นลั่วอวี่เฉิงแล้วเหรอ?"เรื่องอะไรเหรอ นายสัญญาอะไรกับเฉิงเฉิงไว้" เธอถามออกไปอย่างชาชิน"ทั้งหมด ทุกอย่าง... เฉิงเฉิง" แขนทั้งสองข้างของเขากอดแน่นขึ้นมาทันทีร่างกายของเจี่ยนจือเบาหวิว ถูกเขาอุ้มขึ้นมา