Todos los capítulos de ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Capítulo 51 - Capítulo 60

เธอหลับตาลง ทำท่าเหมือนกำลังจะหลับ "อืม ฉันรู้แล้ว"เธอปิดกั้นการมองเห็นลั่วอวี่เฉิงไปแล้ว ต่อให้ลั่วอวี่เฉิงจะโพสต์อะไรเธอก็ไม่เห็นทั้งนั้น"เป็นอะไรไป วันนี้จะนอนแล้วเหรอ" เขาขมวดคิ้ว "ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ให้ฉันดูหน่อย"เขาโน้มตัวลงมาหมายจะดูใบหน้าของเธอ "คงไม่ได้แอบร้องไห้อยู่หรอกนะ"เป็นไปได้ยังไงกัน!"ลุกขึ้นมา ให้ฉันดูหน่อย" เขาใช้แขนทั้งสองข้างสอดเข้าใต้เอวของเธอแล้วอุ้มเธอขึ้นมาเธอเบิกตาขึ้น เขามองเห็นว่าดวงตาของเธอแห้งสนิท ไม่มีหยามน้ำตาแม้แต่นิดเดียว และไม่ได้ขอบตาแดงก่ำเหมือนเมื่อก่อน มันดูเรียบเฉยเหมือนมีม่านหมอกกั้นไว้ชั้นหนึ่ง"ง่วงจริง ๆ เหรอ" เขาพยักหน้าแล้ววางตัวเธอลง "งั้นก็นอนเถอะ..."หลังจากห่มผ้าให้เธอเสร็จ เขามองดูดวงตาที่ปิดสนิทของเธอ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นประโยคหนึ่ง "เจี่ยนจือ พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงานต่างเมืองนะ"ไปทำงานต่างเมือง!เธอลืมตาขึ้นทันที นั่นก็แสดงว่า เธอสามารถแอบไปเมืองหลวงเพื่อสแกนลายนิ้วมือโดยที่เขาไม่รู้ได้น่ะสิเธอลุกขึ้นนั่งด้วยความตื่นเต้น จนดวงตาเป็นประกายสดใส "นายจะไปกี่วัน""ไปสักสามสี่วันน่ะ ถ้าช้าหน่อยก็คงสัปดาห์หนึ่

เธอไม่ได้รับสาย กดตัดสายทิ้งไปแล้ว จากนั้นก็นั่งลงข้าง ๆ อาจารย์จ้าวท่ามกลางการรุมล้อมของเหล่ารุ่นน้องไม่มีใครพูดถึงเรื่องเท้าของเธอเลย ราวกับว่าทุกคนมองไม่เห็นมันอย่างนั้นแหละแต่เธอรู้ดีว่าในฐานะนักเต้น การที่ขามามีปัญหาเป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดมาก ไม่มีทางที่ใครจะไม่สังเกตเห็น มีเพียงความเป็นไปได้เดียวคือ อาจารย์จ้าวได้กำชับทุกคนไว้ล่วงหน้าแล้วไม่ว่าจะอย่างไร ในห้องโถงรอคิวเล็ก ๆ แห่งนี้ เธอได้รับความปรารถนาดีอย่างที่สุดจากคนแปลกหน้าในรอบห้าปีโทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอสั่นไม่หยุด เธอจึงตัดสินใจปิดเครื่องไปเสียเลย ได้ตั้งใจคุยกับอาจารย์และเพื่อนพ้องได้เจี่ยงซื่อฝานก็อยู่ที่นี่ด้วยเจี่ยนจือรู้สึกแปลกใจมาก เขาไม่ใช่นักเต้นหลัก ของคณะร้องเต้นไห่เฉิงหรอกเหรอ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?อาจารย์จ้าวยิ้มพลางตอบ "ครั้งนี้เป็นการรวมตัวกันของคณะร้องเต้นหลายแห่งเพื่อไปเปิดการแสดงทัวร์ต่างประเทศน่ะ แต่ละคณะก็จะมีบทละครของตัวเอง"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เองเจี่ยงซื่อฝานส่งยิ้มให้เธอ เธอจึงพยักหน้าและส่งยิ้มกลับไปให้เขาเช่นกันการทำวีซ่ารวดเร็วมาก พวกเขาทยอยสแกนนิ้วและทยอยกันลากลับไปก่อน

คนที่เดินมาจากอีกฟากของตรอก ถ้าไม่ใช่เวินถิงเยี่ยนแล้วจะเป็นใครไปได้ "เป็นอะไรเหรอ" เวินถิงเยี่ยนรีบก้าวเข้ามาหาลั่วอวี่เฉิง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่มาจากใจจริง จนไม่ได้สนใจมองคนรอบข้างเลยสักนิดลั่วอวี่เฉิงเบะปากพลางทำท่าออดอ้อนใส่เขา "อาเยี่ยน คนพวกนี้รังแกเราที่เป็นคนต่างเมือง! ตอนนี้มีคิวว่างแท้ ๆ ฉันบอกว่าฉันจะขอซื้อคิวนี้ในราคาสิบเท่าพวกเขาก็ไม่ยอม! นิสัยแย่ที่สุดเลย!"เวินถิงเยี่ยนตบไหล่เธอเบา ๆ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมคุยเอง"แต่ลั่วอวี่เฉิงกลับสะบัดตัว "ไม่เอา! วันนี้ฉันจะเหมาคิวทั้งหมดของที่นี่ให้ได้! ให้พวกเขารู้เลยว่าคนต่างถิ่นอย่างเราก็ไม่ใช่จะรังแกกันง่าย ๆ นะ! อาเยี่ยน ฉันบอกแล้วไงว่าคนพวกนี้..."ลั่วอวี่เฉิงชี้ไปทางกลุ่มคนที่ยืนต่อแถว "จะให้เงินคนพวกนี้คนละห้าหมื่นบาท! วันนี้เราจะเหมารอบตรวจ! ให้พวกเขากลับไปให้หมดเลย!"เวินถิงเยี่ยนได้ยินแบบนั้นก็หลุดขำออกมา แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูเจี่ยนจือมองดูเหตุการณ์นี้แล้วรู้สึกว่าไร้สาระสุด ๆคำขอที่ไม่มีเหตุผลขนาดนี้ของลั่วอวี่เฉิง แต่ในสายตาของเขากลับมองว่ามันน่ารักงั้นเหรอ น่ารักตรงไหนกัน แต่ดูเหมือนเวินถิงเย

"เวินถิงเยี่ยน ถ้าไม่อยากเสียหน้าไปมากกว่านี้ ก็กลับไปเถอะ"เมื่อเผชิญกับท่าทีที่แข็งกร้าวของเจี่ยนจือ เวินถิงเยี่ยนก็ไม่ได้ดึงดันอีกต่อไป"ฉันจะรอจนกว่าเธอจะตรวจเสร็จ" เขาพูดทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง แล้วสุดท้ายก็ยอมเดินออกไปคุณหมอที่ตรวจเป็นแพทย์อาวุโส หลังจากฟังเจี่ยนจือเล่าอาการและตรวจเช็กอย่างละเอียดแล้ว ข้อสรุปสุดท้ายคือ ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยมานานเกินไป ผ่านมาตั้งห้าปีแล้ว เขาไม่รับประกันผล แต่ลองดูหน่อยก็ได้คุณหมอเขียนเริ่มแผนการฟื้นฟูให้ชุดหนึ่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นคือต้องฝังเข็มทุกวันเรื่องนี้ดูจะไม่ค่อยสมจริงสำหรับเจี่ยนจือนักเมื่อคุณหมอทราบว่าเธออาศัยอยู่ที่เมืองไห่เฉิงเป็นหลัก ก็บอกว่า "เรื่องฝังเข็มไม่มีปัญหาหรอก ผมมีลูกศิษย์คนหนึ่งอยู่ที่ไห่เฉิง คุณไปขอให้เขาช่วยฝังเข็มให้ได้ แต่คุณก็ต้องเตรียมใจไว้บ้างนะ เพราะอาจช่วยให้คุณกลับไปเต้นอีกไม่ได้""ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ" เดิมทีเธอก็ไม่ได้ตั้งความหวังกับเท้าของตัวเองอยู่แล้ว สภาพจิตใจจึงไม่ได้แย่ขนาดนั้นหลังจากคุณหมอฝังเข็มให้เธอครั้งหนึ่งแล้ว ก็แนะนำให้ช่วงสามวันแรกเธออยู่ที่เมืองหลวงเพื่อฝังเข็มก่อน เพื่อให

ดูท่าว่าอาเหวินจะเกลียดเธอเข้าไส้จริง ๆ เมื่อก่อนเกลียดเพราะเธอไม่คู่ควรกับพี่อาเยี่ยนของเขา แต่ตอนนี้ความเกลียดนั้นเป็นรูปธรรมขึ้นแล้ว เพราะโปรเจกต์ความร่วมมือระหว่างเวินถิงเยี่ยนกับคุณอู๋พังไม่เป็นท่าแล้วเธอรู้สึกแปลกใจจริงๆ ว่าทำไมถึงต้องมาโทษว่าโปรเจกต์พังเพราะเธอ เธอเป็นคนบังคับให้สองคนนั้นปลอมตัวเป็นสามีภรรยากันหรือไง "เธอกลับไปเถอะ เจี่ยนจือ งานเลี้ยงของตระกูลเจิ้งต้องใช้บัตรเชิญ พวกเราทุกคนมีบัตรเชิญแต่เธอไม่มี มันจะทำให้อาเยี่ยนลำบากใจนะ เขาต้องคอยอธิบายกับคนอื่นว่าเธอคือใครอีก ถ้าเกิดเขาไม่เชื่อและไม่ยอมให้เธอเข้า แล้วเกิดเรื่องวุ่นวายที่หน้าประตูขึ้นมา อาเยี่ยนจะไม่ขายหน้าเหรอ" ลั่วอวี่เฉิงเอ่ยด้วยสีหน้าอ้อนวอน ท่าทางหวังดีต่อเวินถิงเยี่ยนสุดหัวใจอาเหวินเผยสายตาที่ดูไม่เกรงใจมากขึ้น "คุณก็แค่กลัวว่าอาเยี่ยนจะไม่เอาคุณแล้ว อาเยี่ยนมาเมืองหลวง คุณก็ตามมาเมืองหลวง อาเยี่ยนมางานเลี้ยง คุณก็ตามมางานเลี้ยง ถ่วงชีวิตอาเยี่ยนมาห้าปีแล้วจริง ๆ ไม่สนเลยว่าอาเยี่ยนจะเป็นยังไง สนแต่ตำแหน่งคุณนายผู้ร่ำรวยของตัวเอง""อาเหวิน อย่าพูดกับเจี่ยนจือแบบนั้นสิ" ลั่วอวี่เฉิงยังคงสวมบทคนด