All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 21 - Chapter 30

คนที่พูดประโยคนี้คือเจี่ยงซื่อฝานเขาเหมือยเพิ่งออกมาจากห้องน้ำของห้องจัดเลี้ยง และมองเวินถิงเยี่ยนกับลั่วอวี่เฉิงด้วยสายตาแปลก ๆเวินถิงเยี่ยนและลั่วอวี่เฉิงสีหน้าเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะเวินถิงเยี่ยนที่เป็นผู้นำนักศึกษาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เป็นคนมีความสามารถโดดเด่น มีปณิธานเปี่ยมล้น ไม่เคยเจอสถานการณ์น่าอับอายแบบนี้มาก่อนแต่ความตกใจนี้ก็เกิดขึ้นแวบเดียว เขาสงบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนยิ้มอย่างมีมารยาทที่สุด "ครับ ห้าปีมานี้ภรรยาผมก็เลยแทบไม่ออกจากบ้าน เธอพยายามทำกายภาพบำบัดต่อเนื่อง ตอนนี้ก็ถือว่าได้ผลดีอยู่บ้าง แต่เธอยังรู้สึกอ่อนไหวมาก กลัวว่าคนอื่นจะมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ เธอเลยไม่ค่อยออกมาข้างนอก วันนี้ผมโน้มน้าวให้เธอมางานเลี้ยงได้ ต้องใช้ความพยายามมากเลยล่ะครับ ย้ำให้เธอฟังว่าแขกที่คุณอู๋เชิญมามีแต่แขกคุณภาพ จะไม่มีใครมาล่วงเกินเธอแน่นอน"คำพูดนี้ช่างฟังดูดี ความหมายก็คือ ถ้าเจี่ยงซื่อฝานยังคงพูดถึงเรื่องนี้ต่อไป ก็จะถือว่าเป็นคนไม่มีคุณภาพและล่วงเกินลั่วอวี่เฉิงแต่เวินถิงเยี่ยน ที่แท้นายก็รู้นี่นาว่านี่คือการล่วงเกิน? แล้วตอนที่พวกพี่น้องของนายล่วงเกินฉัน นายทำอะไรอยู

อาจารย์จ้าวยื่นหน้าไปดูเด็กผู้หญิงที่บอกว่าตัวเองเป็นนักเต้นก็เข้ามามุงดูด้วยเหมือนกันเจี่ยนจือไม่รู้ว่าทำไมเจี่ยงซื่อฝานถึงมีวิดีโองานแต่งงานของเธอ งานแต่งงานของเธอไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ ไม่ได้จัดใหญ่โต แล้วตัวเธอเองก็ไม่เคยโพสต์ลงในโซเชียลมีเดียใด ๆ เลยด้วยแต่ที่แน่ ๆ นั่นคือวิดีโองานแต่งของเธอ ที่แท้ตอนอยู่ในงานแต่งงาน เธอก็เคยยิ้มแย้มสดใสขนาดนี้ด้วย ตอนนั้นเธอรักเขาจริง ๆ และอยากจะใช้ชีวิตร่วมกับเขาตลอดไปจริง ๆ ด้วย...เพียงแต่ว่า มันดูเหมือนผ่านพ้นไปนานแสนนานเหลือเกิน...นานจนเธอลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยยิ้มได้สดใสขนาดนี้เมื่อมองย้อนกลับไป เธอถึงได้ค้นพบว่า ที่แท้สีหน้าของเวินถิงเยี่ยนในงานแต่งงานนั้นช่างสิ้นหวังเหลือเกิน ราวกับว่าชีวิตของเขาได้ก้าวสู่จุดจบแล้ว...เวินถิงเยี่ยน นายจำเป็นต้องทำแบบนั้นด้วยเหรอ...ทุกคนต่างมองไปที่เวินถิงเยี่ยนและลั่วอวี่เฉิงวิดีโออยู่ตรงหน้า ไม่มีอะไรให้โต้แย้งอีกแล้ว ลั่วอวี่เฉิงร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้มแล้วเวินถิงเยี่ยนในเวลานี้ กลับแสดงความรับผิดชอบอย่างถึงที่สุด เขาบังลั่วอวี่เฉิงไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ "คุณอู๋ อาจารย์จ้าว และเพื่อน ๆ ท

"ใช่" เจี่ยนจือขี้เกียจจะอธิบายแล้วเวินถิงเยี่ยนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จู่ ๆ ก็เข้าใกล้เธอมาก มากจนสามารถมองเห็นรอยตีนกาภายใต้ความอ่อนล้าของเขาได้อย่างชัดเจนสามสิบตั้งตัว เขายังไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ แต่กลับมีร่องรอยของกาลเวลาแล้ว"เจี่ยนจือ" เขากุมไหล่ของเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนจางโชยมาจากตัวเขา "หลายปีมานี้ ฉันทำดีกับเธอไม่พอหรือไง"ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ ความเหนื่อยล้าทั้งหมดได้เผยออกมาจากคิ้วที่ขมวดมุ่นและขอบตาที่ดำคล้ำของเขาเธอถอนหายใจเบา ๆ เฮือกหนึ่งดีเธอยอมรับ ว่าเขาพยายามทำดีกับเธออย่างสุดความสามารถแล้ว ทั้งเรื่องอาหาร ของใช้ ที่อยู่ เงิน รวมถึงการทุ่มเทเงินทองมากมายให้คุณย่าและครอบครัวของเธอโดยไม่ปริปากบ่นแต่เวินถิงเยี่ยน ความดีของนายแบบนี้ สู้ให้เงินสักก้อนซื้อขาดขาที่เดินพิการของฉันตั้งแต่แรกยังดีกว่า..."ถ้าฉันไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอ แล้วเธอใจแข็งทำลงได้ยังไง" ขณะที่เขาพูด ดวงตาก็เริ่มแดงเล็กน้อย "เธอทำลงได้ยังไง ที่ร่วมมือกับคนนอกมาจัดการกับฉันแบบนี้ ของฉันไม่ใช่ของเธอเหรอ ธุรกิจของฉันไม่ใช่ธุรกิจของเธอเหรอ เงินของฉันไม่ใช่เงินของเธอหรือไง เราสองสามีภรรยาไม่ใช่คนคนเดี

ท่าทางของเวินถิงเยี่ยนตอนอาละวาดเป็นอย่างไร เธอไม่เคยรู้มาก่อนจริง ๆตั้งแต่เธอรู้จักเขามา เขาเป็นเหมือนหมอกยามเย็นบนภูเขา เหมือนไผ่เขียวในป่า เป็นคนเรียบ ๆ เหมือนมีม่านบาง ๆ กั้นระหว่างเขากับคนอื่นอยู่เสมอ มองไม่ชัดและสัมผัสไม่ได้แม้แต่ตอนที่เธอแต่งงานกับเขาแล้ว เขาก็ยังเป็นแบบนี้อยู่แต่เขาในตอนนี้ ดูบ้าคลั่งผิดปกติจริง ๆเธอจ้องมองเสื้อเชิ้ตที่ฉีกออก เห็นมัดกล้ามเนื้อคมชัดที่เผยออกมา เธอรู้สึกตกใจมาก"เวินถิงเยี่ยน นายจะทำอะไร" เธอใช้ผ้าห่มห่อตัวเองไว้แน่น"เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ" สายตาของเขาเผยความดุดันที่เห็นได้ไม่บ่อย "เธอเป็นเมียฉัน กินของฉัน ใช้ของฉัน แต่เธอร่วมมือกับคนอื่นมาทำร้ายฉัน เธอว่าฉันจะทำอะไร""ฉันไม่ได้..." เดิมทีเธอรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องอธิบาย แต่ดูจากท่าทางแบบนี้ของเขา เหมือนจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างมาทำเรื่องบ้าคลั่งจริง ๆเห็นว่าจู่ ๆ เวินถิงเยี่ยนปลดเข็มขัด เจี่ยนจือก็รีบห่อผ้าห่มแล้วลงจากเตียงอีกด้านอย่างรวดเร็วผลปรากฏว่าเธอถูกเวินถิงเยี่ยนโถมตัวลงมาดึงกลับไป ทั้งคนทั้งผ้าห่ม"เวินถิงเยี่ยน ปล่อยฉันนะ!"แต่เขาทำเหมือนไม่ได้ยินไม่นาน ผ้าห่มที่เธ

"นายแกะเองสิ!" เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หันหน้าไปอีกทาง พิงหลังกับกำแพง กดซองจดหมายที่อยู่ในมือไว้เขามองเธอด้วยสายตาจจนใจมากขึ้น "นิสัยเธอนี่ ช่วงนี้ดูหนักขึ้นเรื่อย ๆ นะ"แต่เขาก็ไม่ได้บังคับเธออีก ไม่ได้สงสัยด้วยว่าเธอซ่อนอะไรไว้ด้านหลัง เดินเข้าบ้านไปแล้วสุดท้าย ป้าเฉินก็เป็นคนแกะพัสดุนั้น ส่วนเจี่ยนจือก็รีบซ่อนผลสอบไว้ แล้วกลับเข้าห้องรับแขกไป"เจี่ยนจือ เตรียมตัวได้แล้ว" เวินถิงเยี่ยนเรียกเธอจากด้านนอก"เวินถิงเยี่ยน!" เธอหันกลับมา "นายให้เกียรติฉันบ้างได้ไหม อย่าบอกทุกเรื่องกะทันหันแบบนี้"เขาเดินมาหน้าประตูห้องรับแขก "คุณนายเวิน วันนี้ก็ถือว่าแจ้งกะทันหันเหรอ วันนี้เป็นวันเกิดพ่อของเธอนะ"เจี่ยนจือพูดไม่ออก"หรือว่าจะให้ฉันไปคนเดียว" เขาเลิกคิ้วขึ้นถามต่อ"รอแป๊บหนึ่ง ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า" เธอพูดจบแล้วปิดประตูแต่ที่ผิดคาดมากก็คือ เขาเอื้อมมือมาขวางประตูไว้ กล่าวด้วยแววตาล้ำลึกปนสงสัย "จำเป็นต้องปิดประตูด้วยเหรอ เป็นเพราะไอ้หนุ่มนักเต้นคนนั้นใช่ไหม""พิลึกคน!" เธอออกแรงปิดประตูลงแต่งงานกันมาห้าปี มีครั้งไหนที่พวกเขาไม่ปิดประตูตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า? ยิ่งไปกว่านั้น คนที