All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 41 - Chapter 50

100 Chapters

บทที่ 41

เวินถิงเยี่ยนที่หัวใจเธอรักมานานหลายปี ชีวิตคู่ที่เธอคอยปกป้องไม่ว่าจะต้องทนการหยามเหยียดเพียงใด ในที่สุดมันก็แปดเปื้อนไปหมดแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?"ไม่คิดว่าฉันจะโทรมางั้นเหรอ" เวินถิงเยี่ยนมองไปทางเจี่ยงซื่อฝานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันถาม "ฉันเป็นสามีเธอนะ ถ้าฉันไม่โทรหาเธอแล้วใครจะโทร"เธอส่ายหน้า พยุงบาร์ไม้ลุกขึ้นยืน "ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันเองก็ไม่มีแฟนเก่าซะด้วยสิ"เขาสีหน้าเปลี่ยนทันที ขมวดคิ้วกล่าว "เจี่ยนจือ..."แต่เธอกลับหยิบห่อทิชชู่เปียกขึ้นมาจากพื้น ยังคงเดินกะเผลก ๆ ตรงไปหาเขาอย่างใจเย็น เธอหยิบกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง เช็ดที่ลำคอของเขา จากนั้นก็ยัดกระดาษทิชชู่ที่เปื้อนรอยลิปสติกใส่ลงในกระเป๋าเสื้อของเขา "คุณย่าทำเป็ดตุ๋นเบียร์ หอมมากเลย ได้เวลากินข้าวแล้ว"จากนั้นเธอก็หันกลับมาบอกอีก "นายควรเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตหรือไม่ก็ซักก่อนเข้าบ้านนะ เดี๋ยวคุณย่าเห็นเข้าจะอธิบายยาก แต่ถ้านายไม่อยากอธิบายเลยก็ไม่เป็นไร"เธอเคยคิดว่าเวินถิงเยี่ยนจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับลั่วอวี่เฉิงหรือเปล่า แต่ไม่นึกเลยว่าพอถึงวันที่มันเกิดขึ้นจริง ๆ เธอจะสงบได้แบบนี้ เจ็บปวดอย่างสงบนิ่ง เอามือกดหน
Read more

บทที่ 42

แต่เวินถิงเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร เขาแค่คืนโทรศัพท์ให้เจี่ยนจือ แล้วเริ่มก้มหน้ากินข้าวต่อกับข้าวพวกนี้ไม่ใช่รสชาติที่เขาชอบเลย แต่เขากลับทานข้าวไปถึงสามชามคุณย่ายังรู้สึกแปลกใจ "ถิงเยี่ยนจ๊ะ นี่ไม่ได้ทานข้าวมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย"เจี่ยนจือเหลือบมองเขาพลางคิดในใจ คงจะกินไม่ได้นอนไม่หลับมาตั้งแต่เมื่อคืนล่ะมั้ง? ก็คนรักป่วยนี่นา อดข้าวอดปลามาทั้งวันทั้งคืน กินอะไรตอนนี้ก็คงอร่อยไปหมดนั่นแหละเวินถิงเยี่ยนกลับตอบว่า "คุณย่าครับ เป็นเพราะคุณย่าทำอร่อยเกินไปต่างหากล่ะ"คุณย่าได้ยินก็หัวเราะ "พวกหลานน่ะงานยุ่ง ถ้ามีเวลาว่างก็แวะมานะ ย่าจะทำของอร่อย ๆ ให้ทาน""คุณย่าครับ" เวินถิงเยี่ยนถือชามค้างไว้เหมือนยังไม่อิ่มดี "ในหมู่บ้านที่ผมอยู่มีลูกบ้านบางคนกำลังจะขายบ้านต่อ สนใจให้ผมซื้อไว้ให้คุณย่าสักหลังไหมครับ"คุณย่าได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพลางโบกมือปฏิเสธ "ไม่เป็นไรจ้ะ ย่าอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว รอบ ๆ ก็มีแต่เพื่อนบ้านที่คุ้นเคย อยู่นอกเมืองปลูกผักปลูกหญ้ากินเองก็สะดวก ไว้ออกดอกออกผลแล้วย่าจะส่งไปให้หลาน ๆ นะ"ที่จริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เวินถิงเยี่ยนเสนอความคิดนี้ ตอนที่คุณย่าหกล้มคราวนั้น เขาก็
Read more

บทที่ 43

สิ่งที่เขาสวมอยู่ตอนนี้ คือแหวนเงินไร้ลวดลายวงหนึ่ง"ของใส่เล่นน่ะ จะไปจริงจังทำไม" เขาพูดด้วยท่าทางเหมือนไม่ใส่ใจเลยสักนิด แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะถอดแหวนวงนั้นออกเจี่ยนจือหัวเราะเบา ๆ ออกมาคำหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรอีกเธอจำได้แม่นมาก ตอนที่เขาถอดแหวนแต่งงานออกในตอนนั้นเขาเคยพูดว่า 'บริษัทต้องไปคุยธุรกิจ การสวมแหวนมันดูไม่สุขุมพอ'ในโลกนี้ยังมีธุรกิจที่คุยไม่สำเร็จเพียงเพราะสวมแหวนแต่งงานด้วยงั้นเหรอ แน่นอนว่าเธอรู้คำตอบอยู่แล้ว เพียงแต่ในตอนนั้นเธอยังไม่เคยถูกชีวิตคู่ทำร้ายจนยับเยินขนาดนี้ ยังคงมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ อยู่ไม่รู้ว่าคดี 'เรื่องแหวน' นี้ทำให้เขากินปูนร้อนท้องบ้างหรือเปล่า ท่าทีที่คอยซักไซ้เมื่อครู่จึงเปลี่ยนไป น้ำเสียงฟังดูอ่อนลงมาก "ฉันทำเพื่อเธอนะเจี่ยนจือ ฉันกล้าพูดเลยว่าในโลกนี้จะไม่มีผู้ชายคนไหนดีกับเธอเท่าฉันอีกแล้ว ก็ใช่ ฉันไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบ ฉันมีข้อเสียอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ฉันจริงใจกับเธอนะ ฉันไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่เคยตั้งป้อม ทรัพย์สินทั้งหมดของฉันก็ใส่ชื่อเธอได้หมดเลย แต่คนอื่นเขาหวังอะไรอยู่มันก็พูดยากนะ""เธออยู่ในบ้านของนาย ส่วนฉันอยู่ในใจของนาย"ประ
Read more

บทที่ 44

เอาล่ะ ในเมื่อเขายังคงคิดว่าเธอแค่หึง เธอก็ขี้เกียจจะอธิบายแล้วเหมือนกันเธอใส่หูฟังอีกครั้ง หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง รถก็เลี้ยวเข้าจอดในที่จอดรถใต้ดินของบ้านแหวนของเธอยังวางอยู่บนแผงหน้าปัดรถ เธอลงจากรถโดยไม่ได้หยิบมันลงมาด้วยการที่คนคนหนึ่งพยายามรักษาของสิ่งหนึ่งอย่างเต็มที่ แต่ในสายตาคนอื่นมันกลับไร้ค่าเหมือนต้นหญ้า มันช่างเป็นเรื่องตลกจริง ๆขาของเธอใช้งานได้ไม่ดี เดินไม่เร็วเท่าเวินถิงเยี่ยนแน่นอน เวินถิงเยี่ยนตามเธอทันได้อย่างง่ายดาย ทั้งคู่ขึ้นลิฟต์กลับเข้าบ้านพร้อมกันเวินถิงเยี่ยนไม่ได้เปลี่ยนชุดมาสองวันแล้ว เขาคงรู้สึกอึดอัดมาก พอถึงบ้านจึงเข้าห้องไปอาบน้ำทันที ส่วนเจี่ยนจือหยิบชุดนอนสะอาดแล้วไปที่ห้องน้ำของห้องรับแขกพอเธออาบน้ำเสร็จเดินออกมา เวินถิงเยี่ยนก็อาบน้ำเสร็จแล้ว และกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก ในมือเขาถือหนังสือเล่มหนึ่ง นั่งอยู่บนโซฟาตรงริมหน้าต่างห้องรับแขก พาดขาไว้บนที่พักเท้า และกำลังอ่านหนังสือนั่นอย่างตั้งใจมากเดิมทีเจี่ยนจือตั้งใจจะเมินเฉยต่อผู้ชายคนนี้ แต่จู่ ๆ เธอก็พบว่า หนังสือที่เขาถืออยู่นั้น จริง ๆ แล้วคือรวมโจทย์ข้อสอบไอเอล!เธอเริ่มลนลานขึ้
Read more

บทที่ 45

ก็น่าจะเคยมั้ง...ตอนมัธยมปลาย เธอเคยแอบรักเขา แต่เธอไม่มีความกล้าพอที่จะเดินเข้าไปถามโจทย์เขาแน่นอน ต่อให้มี ก็คงเป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ คงเลี่ยงไม่ได้จริง ๆดูเหมือนเขาจะคิดว่านี่เป็นเรื่องที่น่าสนใจ "เธอจำได้ไหม เธอมาถามฉันในสถานการณ์แบบไหน ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเธอไม่ค่อยพูด เรียบร้อยมาก ๆ เลยละ""จำไม่ได้แล้ว..." เธอไม่รู้สึกว่ามันมีอะไรน่าจดจำตรงไหนชีวิตคู่ของเธอกับเขาเดินมาถึงจุดนี้แล้ว ตอนนี้จะมานึกถึงความหลังวัยเยาว์ให้มันน่าสนใจไปเพื่ออะไร?เวินถิงเยี่ยน งานอดิเรกของนายคือการโหยหาอดีตจริง ๆ เหรอ มีลั่วอวี่เฉิงคนเดียวไม่พอให้นายรำลึกถึงหรือไง "ให้ฉันสอนไหม" เขาพลิกดูหนังสือภาษาอังกฤษของเธอพลางพูด "ถึงฉันจะทิ้งตำราไปนานแล้ว แต่ถ้าจะให้สอนเธอน่ะ ยังพอไหวอยู่"เขาสะบัดหนังสือในมือเบา ๆเจี่ยนจือสังเกตเห็นว่าตอนเขาพลิกหนังสือ แหวนเงินที่นิ้วนางข้างซ้ายวงนั้นหายไปแล้วส่วนที่ว่าตอนนี้เขาจะสอนเธอได้หรือไม่ก็ไม่แน่เสมอไปหรอก!"ไม่ต้องหรอก ถึงเรียนไปฉันก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี แค่เอาไว้ฆ่าเวลาแก้เบื่อเฉย ๆ จะได้ดูซีรีส์แบบเสียงในฟิล์มรู้เรื่องบ้าง" เธอเริ่มผลักมือเขาออก"ก็นั
Read more

บทที่ 46

สภาพอากาศช่วงนี้ พอถึงตอนกลางคืนฝนมักจะตกเสมอเจี่ยนจือนอนลงได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงหยดน้ำฝนกระทบหน้าต่างดังเปาะแปะ ลมหายใจของเธออบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของแชมพูกากเมล็ดชา ราวกับได้ย้อนกลับไปตอนที่นอนกับคุณย่าที่นอกเมืองเมื่อคืนก่อน มันช่างสงบเหลือเกินคืนนี้เธอนอนหลับสบายเป็นพิเศษเจี่ยนจือถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุกวินาทีที่ตื่นขึ้นมา เธอยังงัวเงียและคิดว่าตัวเองยังอยู่ที่บ้านคุณย่า ในผ้าห่มไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป รู้สึกสบายมาก ลมหายใจยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นแชมพูกากเมล็ดชา และเธอก็กำลังกอดคุณย่าอยู่ด้วย...เดี๋ยวก่อนนะ!เธอกอดคุณย่าเหรอ?เธอตื่นเต็มตาในทันที!เธอจะไปกอดคุณย่าได้ยังไง? เธอเพิ่งกลับมาจากบ้านคุณย่าแล้วนี่นา!พอลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นปกคอเสื้อชุดนอนสีน้ำเงินเข้ม มองขึ้นไปอีกนิดก็เห็นลูกกระเดือกและไรหนวดจาง ๆ...ในหัวของเธอส่งเสียงวิ้งทันที เธอรีบพลิกตัวหนีและถอนตัวออกมาจากอ้อมกอดของเวินถิงเยี่ยนอย่างรวดเร็วเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน?!ดูท่าห้องนอนใหญ่จะดีกว่าจริง ๆ เตียงห้องรับแขกมันเล็กเกินไป ต้องเป็นห้องนอนใหญ่สิ ถึงจะเว้นระยะห่างระหว่างกันได้ถึงสามคน นั่นหากต่างหากเป็นระย
Read more

บทที่ 47

หน้าแรกของสมุดบันทึกเขียนไว้ว่า [100 เรื่องเล็กๆ เกี่ยวกับเฉิงเฉิง]เรื่องแรกคือ [วันเกิดของเฉิงเฉิงคือวันที่ 16 พฤษภาคม]เจี่ยนจือมือไม้อ่อน สมุดบันทึกตกลงบนพื้นทันทีรหัสประตูบ้านของเธอคือ 52516รหัสตู้เซฟใบนี้คือ 0516ที่แท้ ตลอดเวลาห้าปีมานี้ เธออาศัยอยู่ใน 'บ้าน' ของเวินถิงเยี่ยนกับลั่วอวี่เฉิงมาโดยตลอด...ทันใดนั้น อากาศในห้องนี้ราวกับจะเบาบางลง เธอใช้มือกดหน้าอกไว้ พยายามหอบหายใจแรง ๆ แต่ก็ยังหายใจได้ไม่คล่องนัก"คุณนายคะ"ป้าเฉินเรียกเธอจากข้างนอก เธอถึงได้สติกลับมา"มีอะไรเหรอคะ" เธอก้มลงเก็บสมุดบันทึก เห็นบรรทัดที่สองเขียนไว้ว่า [มีบ้านสักหลังหรือหลายหลังที่เฉิงเฉิงชอบ รหัสคือวันเกิดของเธอ]เธอไม่อยากอ่านต่ออีกแล้ว จึงวางสมุดบันทึกกลับเข้าตู้เซฟและจัดทุกอย่างให้เหมือนเดิมป้าเฉินรอเธออยู่ที่หน้าประตูห้อง "คุณผู้ชายให้คนขับรถส่งปูสด ๆ มาให้ค่ะ จะให้ทำอะไรทานดีคะ""ทำแบบผัดพริกแล้วกันค่ะ" เธอตอบส่ง ๆ อย่างเหม่อลอยเพราะรู้สึกแน่นหน้าอก"คุณนายคะ แต่นี่มันปูจักรพรรดิ..." ป้าเฉินอยากจะบอกว่าเอามาผัดพริกมันไม่เสียดายของแย่เหรอแต่เจี่ยนจือไม่ได้ฟังต่อ เธอหยิบของแล้วเด
Read more

บทที่ 48

เวินถิงเยี่ยนไล่ดูใบเสร็จทีละใบ แล้วจู่ ๆ ก็แค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา"คุณผู้ชายคะ..." เว่ยอันเริ่มมีท่าทีลังเล เธอไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วมันมีปัญหาอะไรกันแน่"ไม่เกี่ยวกับคุณ เอาออกมาให้หมดทั้งสิบเรือนนั่นแหละ" เวินถิงเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างแม้แต่ลั่วอวี่เฉิงยังรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงถามเสียงเบา "อาเยี่ยน..."จังหวะนั้นเอง เว่ยอันเหลือบไปเห็นเจี่ยนจือเดินออกมาจากด้านหลังอย่างช้า ๆ เนื่องจากเป็นห่วง เธอจึงเอ่ยถามเจี่ยนจือเป็นคนแรก "กลับมาแล้วเหรอคะ เป็นยังไงบ้างคะ โอเคไหม"เวินถิงเยี่ยนและลั่วอวี่เฉิงหันมามองทางนี้พร้อมกัน และทั้งคู่ก็ได้เห็นเจี่ยนจือในเวลาเดียวกันเจี่ยนจือไม่รู้ว่าตัวเองตาฝาดไปเองหรือเปล่า แต่แววตาของเวินถิงเยี่ยนตอนนี้เหมือนมีไฟลุกโชนอยู่เว่ยอันทักทายเธอเสร็จก็บอกกับเธอว่า "คุณนั่งรอสักครู่ได้ไหมคะ เดี๋ยวฉันขอดูนาฬิกาให้ทางนี้เสร็จก่อน แล้วจะดูแหวนของคุณให้ค่ะ""แหวนอะไร" แเวินถิงเยี่ยนได้ยิน ก็ถามอย่างหวาดระแวงจากนั้น สายตาของเวินถิงเยี่ยนก็ไปหยุดอยู่ที่แหวนหยกคู่ในตู้โชว์"สองวงนี้เหรอ" เขาใช้นิ้วเคาะลงบนกระจกตู้โชว์ น้ำเสียงกดดันหนักกว่าเด
Read more

บทที่ 49

"เธอเอาจริงเหรอ" สีหน้าของเขาดูแย่มาก"ใช่" เธอไม่เคยล้อเล่น ไม่ได้กำลังหึง และไม่ได้กำลังเรียกร้องความสนใจ"ดี" เขาพยักหน้า "เธออย่าเสียใจทีหลังแล้วกัน!"เขาเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ ชี้ไปที่นาฬิกาทั้งสิบเรือน "ฉันเอาหมดนี่แหละ!"เว่ยอันพอจะมองสถานการณ์ออกแล้ว สรุปว่าเจี่ยนจือคือภรรยาหลวงของสุภาพบุรุษท่านนี้ ส่วนผู้หญิงท่าทางจริตจะก้านที่เพิ่งเดินออกไปนั่นคือเมียน้อยจู่ ๆ เว่ยอันก็ปิดบานประตูตู้โชว์ลง "ขอโทษด้วยค่ะคุณผู้ชาย ฉันไม่ขายแล้วค่ะ"เวินถิงเยี่ยนคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะต้องมาเสียหน้ากับพนักงานขาย เขาแสดงอำนาจออกมาเป็นครั้งแรกในชีวิต "คุณเชื่อไหมว่าร้านนี้ ถ้าผมอยากจะซื้อ ผมก็ซื้อได้ทุกเมื่อ?""ค่ะ ฉันยอมล้มละลายแต่ไม่ยอมขายหรอก ฉันเป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ แต่ฉันไม่อยากให้ของที่หลุดจากมือฉันไปสวมอยู่ที่มือของเมียน้อย" ใบหน้าเล็ก ๆ ของเว่ยอันเต็มไปด้วยความดื้อดึง"คุณ..." เวินถิงเยี่ยนโกรธจนตัวสั่นแล้วจริง ๆเป็นเจี่ยนจือที่เดินเข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ โดยแนะนำให้เว่ยอันขายไป "คุณซื่อบื้อหรือเปล่า! ขายให้เขาไปสิ! ขายราคาแพง ๆ เลย! ผู้ชายเฮงซวยก็มีดีแค่เรื่องเงินนี่แหละ ถ้าไม่ป
Read more

บทที่ 50

"เจี่ยนจือ! ฉันว่าช่วงนี้เธอท้าทายอารมณ์ฉันเกินไปแล้วนะ!" แววตาของเขาฉายแววขุ่นเคืองเธอรู้สึกว่าช่วงนี้เขาก็ดูอารมณ์ขึ้นง่ายเหมือนกัน คุณเวินผู้แสนจะมั่นคงทางอารมณ์คนนั้นหายไปแล้ว ซึ่งต้องยกความดีความชอบให้ลั่วอวี่เฉิงจริง ๆ"ดูท่าฉันจะมองเธอผิดไป" เขาพูดต่อ "เมื่อก่อนฉันคิดมาตลอดว่าเธออ่อนหวาน เข้าอกเข้าใจ มีเหตุมีผล แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะหาเรื่องเก่งเหลือเกิน ดูอย่างเฉิงเฉิงสิ...""ฉันไม่ดู นายไปดูคนเดียวก็พอแล้ว ดูเผื่อฉันหลาย ๆ รอบด้วยแล้วกัน" เธอไม่อยากฟังเขาพรรณนาว่าลั่วอวี่เฉิงดีอย่างนั้นอย่างนี้ จึงรีบพูดตัดบททันทีเขาถูกเธอสวนกลับจนจุกไปหลายครั้ง เริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา "งั้นถ้าฉันไปหาเขาจริง ๆ เธอก็อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน!"ครั้งนี้เจี่ยนจือสวมหูฟังเข้าไปจริงๆเขาขับรถมาส่งเธอที่หน้าหมู่บ้านแล้วบอกให้เธอลงรถ "ฉันต้องไปประชุมต่อ ตอนเย็น..."เจี่ยนจือลงจากรถแล้วปิดประตูเสียงดังปัง เขาจะทำอะไรตอนเย็น เธอก็ไม่อยากฟังทั้งนั้นตอนเย็น ป้าเฉินทำปูผัดพริก แต่เธอไม่แตะเลยสักคำ ทานแค่ผักนิดหน่อยแล้วก็กลับเข้าห้องไปเช็กเที่ยวบินเพื่อซื้อตั๋วเครื่องบินไปเมืองหลวงเธอจะไป
Read more
PREV
1
...
34567
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status