Todos los capítulos de ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Capítulo 91 - Capítulo 100

ลั่วอวี่เฉิงร้องไห้จนตัวโยน "อาเยี่ยน นายไม่ต้องพูดแล้ว ฉันจะไปมอบตัวเอง นายไม่ต้องพูดแทนฉันแล้ว อย่ามาทะเลาะกับเจี่ยนจือเพราะฉันเลย ฉันไม่อยากให้นายโดนเจี่ยนจือต่อว่า ฉัน... ฉันแค่หวังให้พวกเราทุกคนมีความสุข... เจี่ยนจือ นายอย่าว่าอาเยี่ยนอีกเลยได้ไหม ฉันทำผิดต่อเธอเอง เธอมาด่าฉันเถอะ จะตบฉันหรือจะเอาไฟมาเผาฉันคืนสักครั้งก็ได้ ขอร้องล่ะอย่าด่าอาเยี่ยนเลย..."เจี่ยนจือมองดูการแสดงของเธอด้วยสายตาเย็นชา แสดงเก่งเกินไปแล้ว..."ฉันจะไปด่าเธอทำไม จะเอาไฟไปเผาเธอทำไม เธออยากให้ฉันกลายเป็นอาชญากรไปด้วยหรือไง ฉันก็แค่จะแจ้งความเอง! ไหนว่าจะไปมอบตัวไม่ใช่เหรอ ก็ไปสิ!" เจี่ยนจือชี้ไปที่ประตูห้องผู้ป่วยลั่วอวี่เฉิงชะงักไป เธอต้องไปจริง ๆ เหรอ?"ไม่ใช่ว่าจะไปมอบตัวเหรอ ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ หรือว่าแค่แสดงละครเล่น ๆ ไปงั้น" เจี่ยนจือแสดงท่าทีแข็งกร้าวเป็นครั้งแรกเวินถิงเยี่ยนนวดคลึงระหว่างคิ้ว "เจี่ยนจือ อย่าบีบกันเกินไปนักเลย...""ฉันไม่ได้บีบเธอนะ! เธอพูดเองว่าจะไปมอบตัว! แต่ตอนนี้ไม่ไปซะงั้น ถ้าไม่ใช่เล่นละครแล้วจะเรียกว่าอะไร?"ลั่วอวี่เฉิงปล่อยโฮออกมา "ไปก็ได้! ฉันจะไปมอบตัวเดี๋ยวนี้แห

ความจริงแล้ว เมื่อเราเลิกคาดหวังในตัวอีกฝ่าย ก็จะไม่เสียใจขนาดนั้นอีกต่อไปเจี่ยนจือเปลี่ยนรองเท้าเสร็จเตรียมจะออกจากบ้าน แต่เวินถิงเยี่ยนกลับเดินตามมา "ตกลงว่าเธอจะไปไหนกันแน่"เมื่อเห็นเจี่ยนจือไม่สนใจเขา เขาจึงหันไปถามป้าเฉิน "คุณนายจะไปไหน"ป้าเฉินเองก็มีสีหน้ามึนงงเช่นกันเวินถิงเยี่ยนหยิบกุญแจรถแล้วรีบตามเข้าไปในลิฟต์เจี่ยนจือเห็นว่าเขาไม่ได้โกนหนวดจนใต้คางเริ่มเขียว จึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "คุณเวินคะ นี่ว่างเกินไปหรือเปล่า"ห้าปีแล้วห้าปีมานี้เขาไม่เคยตามติดเธอแจขนาดนี้มาก่อน มันผิดปกติจนน่าเหลือเชื่อ"ฉันบอกแล้วไงว่าพักร้อน" เขาตอบเจี่ยนจือมองดูประตูลิฟต์ที่ปิดลง แล้วถามอย่างเรียบเฉย "อ้อ? แล้ว ลั่วอวี่เฉิงไปมอบตัวหรือยังล่ะ"มือของเวินถิงเยี่ยนที่กำลังจะกดลิฟต์ชะงักไปครู่หนึ่งเจี่ยนจือยิ้มน้อย ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีกเธอรู้อยู่แล้ว ฟ้าผ่าแต่ฝนไม่ตกหรอกแต่ถึงเธอไม่ไปก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงเธอก็แจ้งความไปแล้ว"เจี่ยนจือ คุณย่าชอบกินขนมร้านเต๋อสีไจไม่ใช่เหรอ พวกเราแวะซื้อไประหว่างทางดีไหม แล้วค่อยไปซื้อกับข้าวด้วย ตอนเย็นจะได้ทานข้าวที่บ้านคุณย่ากัน" เขาเลี่ยงประเด็นน

เวินถิงเยี่ยนเริ่มขับรถต่อ แต่ทิศทางนั้นยังคงไม่ใช่ทางไปบ้านคุณย่า"ฉันจะพาเธอไปดูบ้าน" เขาถอนหายใจแผ่วเบา "ที่เอาบัตรประชาชนเธอไปเมื่อวาน จริง ๆ แล้วคือจะซื้อบ้านให้เธอน่ะ"เจี่ยนจือขมวดคิ้ว "ซื้อบ้าน?""พ่อกับแม่จะซื้อบ้านให้เจี่ยนโจวเพื่อแต่งงานไม่ใช่หรอกเหรอ" เขาถาม"พวกเขาส่งคนมาหานายอีกแล้วเหรอ?" เจี่ยนจือถามด้วยความระแวดระวังเวินถิงเยี่ยนไม่พูดอะไรความเงียบคือการยอมรับ"เมื่อไรกัน ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย"เขาชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง ดวงตาแฝงรอยยิ้มอย่างประหลาด "เธอดุขนาดนั้น พวกเขาจะกล้าให้เธอรู้เหรอ"เจี่ยนจือไม่รู้ว่าไอ้ท่าทางกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มนี่มันมาจากไหน เธอแค่รู้สึกโกรธ ครอบครัวของเธอ มักจะเก่งที่สุดเรื่องคอยถ่วงแข้งถ่วงขา! มีวิธีทำให้เธอเงยหน้าไม่ขึ้นต่อหน้าเวินถิงเยี่ยนได้ตลอดเวลา!"เวินถิงเยี่ยน นายช่วยเลิกเจอใครก็แจกบ้านไปทั่วได้ไหม คนอื่นเขาเป็นแค่ต้นไม้เขย่าเงิน แต่นายเป็นต้นไม้เขย่าบ้านหรือไง เขย่าทีไรบ้านร่วงลงมาทุกที" ใครเขย่าก็แจกไปหมด!แต่เขากลับทำเหมือนไม่ได้ยินที่เธอพูด เอาแต่พูดในส่วนของตัวเองต่อ "ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีมุมที่อารมณ์ร้ายขนาดนั้นด้วย

"ได้สิ" ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีมาก อารมณ์ที่รื่นรมย์ของเขาคงอยู่เช่นนั้นไปตลอดทางจนกระทั่งถึงบ้านคุณย่าตอนนี้คุณย่ากำลังเตรียมตัวจะกินมื้อเที่ยงพอดี บนโต๊ะมีเพียงโจ๊กธัญพืชหนึ่งถ้วย ผักดองหนึ่งจานและผักใบเขียวอีกหนึ่งจาน เมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองมาถึง ท่านดูทั้งประหลาดใจและขัดเขินเล็กน้อยจนต้องรีบเก็บถ้วยชาม"พวกหลานมากันตอนนี้ได้ยังไง กินข้าวกันมาหรือยัง เดี๋ยวย่าไปทำกับข้าวให้!"เจี่ยนจือมองดูอาหารที่เรียบง่ายบนโต๊ะ ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับอาหารมื้อใหญ่ที่จัดเต็มทุกครั้งที่เธอมาหาคุณย่า "คุณย่าคะ ทำไมกินแค่ของพวกนี้ล่ะ!"คุณย่ารีบยกโจ๊กกับผักดองขึ้นมา "นี่มันของที่เหลือจากมื้อเช้าน่ะ ทิ้งไปก็น่าเสียดาย เลยเอามากินต่ออีกมื้อ ปกติย่าไม่ได้กินแบบนี้หรอก"เจี่ยนจือไม่เชื่อหรอก เธอจ้องมองคุณย่าพลางทำปากยื่น"เอาล่ะ ดูทำหน้าทำตาเข้า เดี๋ยวย่าไปทำของอร่อย ๆ ให้กินเดี๋ยวนี้เลย รอเดี๋ยวนะ!" คุณย่าถือจานเดินเข้าครัวไป ราวกับกำลังหลบหน้าเจี่ยนจือเจี่ยนจือรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อยเธอไม่เชื่อหรอกว่าคุณย่าจะกินแบบนี้แค่บางครั้ง...เวินถิงเยี่ยนวางของที่ซื้อมาฝากคุณย่าลง แล้วเดิ

เธอตะลึงค้าง ไม่เคยรู้เลยว่าสถานการณ์ทางบ้านของเขาจะเป็นแบบนี้เขาเป็นคนเด็ดเดี่ยวมาก เขาไม่ได้ก้มลงเก็บเงินเหล่านั้นเลยเธอได้ยินเขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ไม่จำเป็น ตั้งแต่นี้ต่อไป ผมจะไม่ขอเงินคุณอีกแม้แต่บาทเดียว!"พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปทันทีคนในรถลงวิ่งตามมา "ได้! แกเก่งนักก็อย่ากลับมาขอเงินแล้วกัน! ฉันจะคอยดูว่าแกจะเอาชีวิตรอดได้ยังไง!"แสงอาทิตย์ยามเย็นของวันนั้นสว่างจ้ามาก มันฉาบลงบนตัวเขาจนดูเหมือนเคลือบด้วยทองคำ เขาหัวเราะอย่างทระนง และพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับไปมองว่า "ไม่ต้องห่วง ต่อให้ต้องไปให้ผู้หญิงรวย ๆ เลี้ยงดู ผมก็จะไม่กลับไปหาคุณแน่!"นั่นมันคำพูดอะไรกัน! มันทำให้เจี่ยนจือในวัยสมัยมัธยมปลายถึงกับอึ้งไปเลย!แต่จะว่าไป คำพูดทำนองนี้เธอก็ได้ยินมาไม่น้อยเหมือนกัน เวลาแม่ด่าเธอ มักจะพูดอยู่บ่อย ๆ ว่าเลี้ยงเธอไปก็เปลืองข้าวสุก สู้ให้เธอไปขายดีกว่า...ทุกครั้งที่แม่ด่าเธอแบบนั้น เธอจะรู้สึกอับอายและเสียใจจนอยากจะหายไปจากโลกนี้ให้รู้แล้วรู้รอด เธอทำได้เพียงกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น กัดจนเจ็บจนเลือดซึม เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา แต่ว่าคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากของ