Semua Bab ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Bab 531 - Bab 540

คำพูดนั้นทำเอาเจี่ยนจือถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะเธอกลับไปคบกับเวินถิงเยี่ยน？เขาใช้อะไรมองถึงได้คิดว่าเธอจะกลับไปคืนดีกับเวินถิงเยี่ยน？“ไม่ใช่หรือไง？” เจี่ยงซื่อฝานมองเธอด้วยสีหน้าปวดร้าว “พอผมไม่ไปรับ เวินถิงเยี่ยนก็ไปรับพี่แทนไม่ใช่เหรอ？พวกพี่คลอเคลียกันอยู่หน้าบ้านนี่”เจี่ยนจือเข้าใจแล้วว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องคืนนั้นที่เธอเกือบจะถูกพวกขี้เมาทำร้าย เรื่องที่เวินถิงเยี่ยนมาส่งเธอที่บ้าน ช่วยเช็ดคราบเลือดบนหน้าเธอให้ พอออกมาจากปากเจี่ยงซื่อฝานกลับกลายเป็นว่าพวกเธอกำลังลูบไล้คลอเคลียกันเสียอย่างนั้นมาถึงตอนนี้ ต่อให้เขาจะกล่าวหาเธอและมองเธอในแง่ร้าย เธอก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเลยสักนิด เพราะมีความรู้สึกที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นเข้าปกคลุมจิตใจของเธอ……ความหวาดกลัวเธอรู้สึกว่าสายตาที่เจี่ยงซื่อฝานใช้จับจ้องเธอมันไม่ต่างอะไรจากงูพิษ ที่คอยซ่อนตัวอยู่ในเงามืด แอบเฝ้ามองและติดตามทุกความเคลื่อนไหวของเธอ“เจี่ยงซื่อฝาน นายในตอนนี้ทำให้ฉันกลัวจริง ๆ” เธอพูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้องแต่งหน้าทันทีเจี่ยงซื่อฝานเดินตามออกไป แต่กลับถูกอัลเลนและบอดี้การ์ดอีกคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องขวางไว้“พวกนายจ

“ฉันพูดไปแล้วนี่ว่าให้มันจบแค่นี้ พอได้แล้ว” เจี่ยนจือรีบเดินออกมาโดยมีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันเจี่ยงซื่อฝานมองตามแผ่นหลังบางของเธอไปด้วยความโกรธและไม่อยากยอมรับความจริงทว่าในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากน้องสาว“พี่ เห็นข่าวหรือยัง？เมื่อสองคืนก่อนมีนักศึกษาจีนในมหาวิทยาลัยถูกทำร้าย ตอนนี้จับตัวคนร้ายได้แล้ว พี่ลองดูสิว่าผู้หญิงคนนั้นใช่พี่สาวหรือเปล่า”เจี่ยงซื่อฝานเปิดโทรศัพท์ขึ้นดู และก็เห็นข่าวที่ว่านั่นจริง ๆในภาพข่าว ใบหน้าของหญิงสาวถูกเบลอเป็นโมเสกเพื่อปกปิดตัวตน แต่ยังคงมองออกว่าเธอคนนั้นสวมเสื้อยืดสีดำ ข้างกายยังมีชายอีกคนในเสื้อสีดำยืนอยู่ด้วย สำหรับเขาแล้วรูปร่างของสองคนนั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน แน่นอนว่าเป็นเจี่ยนจือกับเวินถิงเยี่ยนโดยเฉพาะภาพที่หญิงสาวกำลังก้าวขึ้นรถ ถึงแม้ในรูปจะถ่ายไม่ติดทะเบียนรถ แต่รุ่นรถก็คือรุ่นเดียวกับคันที่อัลเลนใช้ขับเป็นประจำ แม้แต่สีก็ยังตรงกันหมายความว่า คืนนั้นที่เวินถิงเยี่ยนส่งเธอกลับบ้าน ก็เพราะเธอถูกลอบทำร้าย……ทั้งที่เธอตกอยู่ในอันตราย แต่เขากลับไม่ได้ไปอยู่ข้าง ๆ เธอ ……“รุ่นพี่เจี่ยน！รุ่นพี่！” เขารีบตามไปถึงหน้า

หลังงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จจบลง เจี่ยนจือก็ตามพี่ชายกลับไปบ้านคุณป้าคุณย่ากับคุณป้ายังบ่นเธออีกด้วยว่า อุตส่าห์ขึ้นแสดงทั้งทีทำไมถึงไม่ยอมบอกคนในครอบครัว ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะต้องไปให้กำลังใจถึงที่แน่นอนเจี่ยนจือไม่อยากให้คุณย่ากังวลว่าเกิดปัญหาขึ้นกับคณะเต้นของเธอ จึงเอ่ยเพียงว่า “ก็หนูอยากเซอร์ไพรส์ทุกคนนี่นา” แล้วกลบเกลื่อนเรื่องนี้ไปโอกาสต่อไปที่เธอจะได้ขึ้นแสดงยังมีอีกมากเดิมทีเธอตั้งใจจะให้เพื่อน ๆ ในทีมเต้นหยุดพักสักสองสามวัน แต่คิดไม่ถึงว่าทุกคนจะมีไฟกันขนาดนี้ พอเธอเปิดดูโซเชียลของพวกเขาในวันรุ่งขึ้น ก็เห็นว่ากลับไปฝึกซ้อมกันแล้วเจี่ยนจือเองก็โดนกระตุ้นตามไปด้วย เธอไม่ควรจะมานั่งว่างอยู่อย่างนี้สิ หลังจากใช้เวลาอยู่กับครอบครัวที่บ้านได้ไม่นาน เธอก็กลับไปที่คณะเต้นเช่นกันเธอกลับไปหลังจากกินมื้อเย็นในวันรุ่งขึ้น ตอนมาถึงบ้านใกล้มหาวิทยาลัยก็มืดแล้ว นอกจากแสงสลัวจากโคมไฟริมถนน รอบข้างก็เงียบสงัดไปหมดอัลเลนและคนอื่น ๆ เป็นคนมาส่งเธอเมื่อรถจอดสนิท เจี่ยนจือก็ผลักประตูรถออก แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น เสียง “แปะ” เบา ๆ ก็ดังขึ้นราวกับไปแตะสวิตช์บางอย่างเข้า แสงสีเหลืองอบ

เจี่ยนจือดิ้นรนสุดแรง แต่กลับถูกเจี่ยงซื่อฝานกดเอาไว้แน่นดวงตาคู่นั้นของเขาจ้องลงมาจากเบื้องบนราวกับมีประกายที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่ง เขาเอาแต่ซักถามเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ผมทุ่มเทให้พี่ไปตั้งมากมาย พี่มีอะไรมาคืนผมบ้างล่ะ? พี่ใช้ผมเสร็จแล้วก็ถีบหัวส่งแบบนี้ได้ยังไง?”“ถ้าไม่มีผม พี่จะมีวันนี้เหรอ? พี่ตอบมาสิ”“ใครเป็นคนพาพี่ออกมาจากช่วงเวลาอันมืดมน? ใครเป็นคนช่วยให้พี่กลับขึ้นเวทีได้อีกครั้ง? ใครเป็นคนทิ้งทรัพย์สินนับร้อยล้านของครอบครัวไว้ข้างหลัง แล้วตามพี่มาอยู่ในที่กันดารแบบนี้เพื่อเป็นพระเอกของพี่?”“ตอนนี้พี่เจอพระเอกที่เด็กกว่าแล้ว ก็เลยไม่เอาผมแล้วใช่ไหม?”“ที่รัก พี่ใจร้ายกับผมแบบนี้ได้ยังไง?”เจี่ยนจือส่ายหน้าสุดแรงแต่ไม่มีประโยชน์ ดวงตาของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความคมกริบและคลุ้มคลั่งที่เธอไม่อาจเข้าใจ“ที่รัก พูดสิว่าเราจะไม่เลิกกัน”“เร็วเข้า พูดว่าพี่รักผม”“เร็วสิ! ที่รัก พูดออกมา แล้วผมจะปล่อยพี่”“ที่รัก พี่ต้องมอบทั้งชีวิตของพี่ให้ผม ถึงจะชดใช้สิ่งที่ติดค้างผมได้ เข้าใจไหม?”เจี่ยนจือพูดอะไรออกมาไม่ได้เลย ปากของเธอถูกปิดเอาไว้แน่น น้ำตาแทบจะเอ่อออกมาจากดวงตา“พี

“เจี่ยนจือ ฟังพี่ให้ดีนะ” เจี่ยนหลานลูบหลังเธอ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้อแรก ความรู้สึกไม่ใช่การซื้อขาย ไม่มีคำว่า ‘ชดใช้ความรู้สึก’ มาตั้งแต่แรก ข้อสอง สิ่งที่เขาเรียกว่า ‘การทุ่มเท’ ถ้าจุดประสงค์คือเพื่อผูกมัดเธอ ควบคุมเธอ นั่นก็ไม่เรียกว่าการทุ่มเท แต่มันเรียกว่าการลงทุน เรียกว่าการแลกเปลี่ยน แต่ความรักไม่มีวันเป็นการแลกเปลี่ยนเด็ดขาด”เจี่ยนจือซบอยู่บนไหล่พี่ชาย น้ำตายังคงไหลไม่หยุด แต่ถ้อยคำที่ชัดเจนของพี่ชายก็ค่อย ๆ ช่วยคลี่คลายความสับสนยุ่งเหยิงในใจเธอได้บ้าง“ข้อสาม และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด” น้ำเสียงของเจี่ยนหลานอ่อนลงเล็กน้อย เต็มไปด้วยความสงสารจับใจ “จือจือ ยังจำได้ไหมว่าพี่เคยพูดอะไรกับเธอ? พี่แค่อยากให้เธอมีความสุข แต่ลองถามตัวเองดู ตอนนี้เธอมีความสุขไหม? เขาบอกว่าถ้าไม่มีเขา เธอก็ไม่มีทางกลับขึ้นเวทีได้อีก จือจือ เขาคิดผิด คนที่ทำให้เธอกลับขึ้นเวทีได้ สุดท้ายแล้วก็คือตัวเธอเอง”คำพูดของพี่ชายราวกับค้อนหนักที่ฟาดลงกลางใจ ทำให้เธอนิ่งอึ้งไป“ความลำบากที่เธออดทนตอนทำกายภาพบำบัด หยาดเหงื่อที่เธอเสียไปในห้องซ้อม และความกล้าที่ทำให้เธอพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้งอย่างไม่ย