All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 521 - Chapter 530

แต่เจี่ยงซื่อฝานกลับกระวนกระวายใจ รีบคว้าแขนเธอไว้ “โอ๊ย รีบไปกันเถอะครับ เรามาที่นี่ทุกวันอยู่แล้ว ไม่ต้องไปบอกลาหรอก”เจี่ยนจือรู้สึกว่าวันนี้ผู้ชายตรงหน้าทำตัวแปลกไปมาก “จะไม่ไปบอกลาก่อนได้ยังไงล่ะ？มันเสียมารยาทนะ” เขาเป็นถึงคุณชายตระกูลใหญ่ แบบนี้มันไม่เหมือนเขาตามปกติเลยนะ？ปกติเขาเป็นคนมีมารยาทจะตายในขณะเดียวกัน บรรดาพยาบาลก็ยังจับกลุ่มคุยกันต่อ “พระเจ้า ใครกันที่ทำแบบนั้น？เจ้าของร้านไม่แจ้งตำรวจเหรอ？”“ไม่ได้แจ้ง” พยาบาลกะดึกเล่าต่อ “คุณยายเล่าว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายวัยรุ่นคนหนึ่ง หน้าตาคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นแถวนี้แหละ ผู้ชายคนนั้นโหดมาก พอทำลายข้าวของในร้านเสร็จก็หันหลังเดินออกไปเลย แล้วหลังจากนั้นทางร้านก็ติดป้ายแจกขนมฟรี”เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ เจี่ยนจือก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอหันไปมองเจี่ยงซื่อฝาน ในใจได้แต่หวังว่าสิ่งที่คิดจะไม่ใช่ความจริงแต่แล้วจู่ ๆ เจี่ยงซื่อฝานก็รีบสาวเท้าออกไปข้างนอก เจี่ยนจือจึงตระหนักได้ว่าเธอคิดถูกแล้วเขาไม่ได้เดินจากไปไกล ยังคงรอเธออยู่ที่ด้านนอกตัวอาคารเจี่ยนจือเองก็ไม่ได้พูดอะไร แค่เดินกลับห้องซ้อมเงียบ ๆ โดยมีเจี่ยงซื่อฝานตามหลังเธอมาตลอ

เจี่ยนจือหมุนตัวกลับไป “เจี่ยงซื่อฝาน ฉันไม่ได้โกรธนายเพราะเรื่องนี้ ฉันแค่รู้สึกว่าคนเราควรมีพื้นที่ส่วนตัว เราแค่ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี จัดการเรื่องของตัวเองให้ดีก็พอ ไม่ว่าเวินถิงเยี่ยนจะเป็นยังไง เรื่องของเขามันก็ไม่เกี่ยวข้องกับฉันตั้งแต่วินาทีที่ฉันหย่ากับเขาแล้ว นี่ฉันอธิบายเรื่องพวกนี้ให้นายฟังตั้งกี่รอบแล้วก็ไม่รู้”“หมอนั่นไม่ควรมาวนเวียนอยู่รอบตัวพี่！ไม่ควรมาตอมพี่เหมือนพวกแมลงหวี่แมลงวัน！” เจี่ยงซื่อฝานตวาดด้วยความเดือดดาล “แต่พี่กลับทะเลาะกับผมเพราะหมอนั่น！ตกลงว่าใครเป็นแฟนพี่กันแน่？”“ฉันไม่ได้ทะเลาะกับนายสักหน่อย ฉันทะเลาะกับนายแล้วเหรอ？เมื่อวานนายต่างหากที่หายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว แล้วอยู่ ๆ ก็เมินฉัน” เจี่ยนจือพยายามใช้เหตุผลกับเขา “เมื่อวานฉันแค่ตกใจว่าทำไมนายถึงทำแบบนั้น คือมัน……เป็นการรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น”“ผมรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเขาแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย พี่พูดเองไม่ใช่เหรอว่าไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว？พี่จะโมโหทำไม？” เจี่ยงซื่อฝานยังคงไม่สบอารมณ์เจี่ยนจือไม่รู้ว่าควรจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงให้เขาเข้าใจ เธอแค่รู้สึกว่าตอนนี้ยังเป็นช่วงเช้าตรู่อยู่เลยแต่เ

ชายฉกรรจ์พวกนั้นแสยะยิ้ม พลางปรามเขาว่าอย่าเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่น เพราะรูปร่างอย่างเขาสู้พวกมันไม่ไหวหรอกอันที่จริงเวินถิงเยี่ยนเป็นคนรูปร่างสูงโปร่งเพียงแต่ค่อนไปทางผอม โดยเฉพาะช่วงหนึ่งปีมานี้เขาผอมลงไปมาก ถ้าหากมีเรื่องกันจริง ๆ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสี่คนนี้แน่เขายืนขวางหน้าสี่คนนั้นไว้แล้วพูดกับเจี่ยนจือว่า “ถ้าได้โอกาสก็รีบหนีไปเลยนะ เข้าใจไหม？เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้！”ตอนที่เจี่ยนจือพยายามพยุงตัวลุกขึ้นจากโต๊ะ ร่างบางก็สั่นเทิ้มไปทั้งตัวเธอหลบอยู่ด้านหลังเวินถิงเยี่ยนและตั้งใจว่าจะทำตามที่เขาบอก หากมีโอกาสจะรีบหนีออกไปทันที เพราะถ้าเธอยังดื้อดึงจะอยู่ต่อนอกจากจะช่วยอะไรไม่ได้แล้วยังมีแต่จะเป็นภาระให้เขา แต่หากเธอหนีออกไปได้ อย่างน้อยก็ยังสามารถไปเรียกอัลเลนหรือโทรแจ้งตำรวจได้ ซึ่งมีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่จะช่วยทั้งสองคนได้แต่พวกนั้นมีกันตั้งสี่คน จะหนีออกไปง่าย ๆ ได้ยังไงล่ะทันทีที่เจี่ยนจือเห็นช่องโหว่แล้วเตรียมจะพุ่งออกไป ก็จะมีคนเข้ามาขวางทางไว้สุดท้ายทั้งสี่คนนั้นก็พุ่งเข้ามาพร้อมกันโดยไม่สนใจอะไรอีก คนหนึ่งยกมือยื้อยุดเก้าอี้ที่อยู่ในมือเวินถิงเยี่ยน ขณะที่อีก

เจี่ยงอวี๋ฝานฟิวส์ขาดทันที “พี่ นี่พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย？พี่สงสัยเรื่องพี่สาวกับสามีเก่าหนูยังพอทนนะ เพราะยังไงพวกเขาสองคนก็เคยแต่งงานกันมาก่อนจริง ๆ แต่นี่พี่เป็นหนักถึงขั้นระแวงบอดี้การ์ดด้วย พี่ไม่คิดว่าตัวเองทำเกินไปหน่อยเหรอ？”เจี่ยงซื่อฝานชะงักไปเล็กน้อย “พี่ไม่ได้ระแวงว่าเธอกับบอดี้การ์ดจะมีอะไรกัน แต่ถ้าเธอรู้จักวางตัว รู้จักรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองบ้างก็คงไม่ปล่อยให้ผู้ชายโสดมาค้างคืนที่บ้านหรอก ต่อให้พี่เชื่อใจเธอ แต่คนอื่นเห็นเข้าก็ต้องเข้าใจผิดอยู่ดี”“พอได้แล้ว！ยังจะมาอ้างคนอื่นอีก！จะไปสนใจคนอื่นทำไม？มีแต่พี่นี่แหละที่เข้าใจผิด！พี่ดูสิว่าหนูเข้าใจผิดเหรอ？ขนาดสามีเก่าของพี่สาวยังไม่เห็นจะเข้าใจผิดเลยนี่？” เจี่ยงอวี๋ฝานไม่อยากเถียงกับเขาต่อแล้ว จึงได้แต่เตือนไปว่า “ขอบอกไว้เลยนะว่าถ้าพี่ยังเป็นแบบนี้สักวันพี่จะเสียพี่สาวไป！”คืนนี้เจี่ยนจือเสียขวัญไปไม่น้อยจริง ๆ เธอฝันร้ายตลอดทั้งคืน แถมยังสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลายครั้ง และทุกครั้งที่ตื่นก็จะเผลอกรีดร้องออกมาด้วย โชคดีที่อัลเลนคอยตะโกนตอบเธอจากข้างนอกตลอดว่า “คุณหนู ผมอยู่นี่ ไม่ต้องกลัวนะครับ”อัลเลนรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นใน

ถึงแม้ฟางฝูจะคล้อยตามเขา แต่ในใจก็ยังรู้สึกกระวนกระวาย ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลอยู่ดี “รุ่นพี่เจี่ยง พอได้แล้วแหละ ตอนนี้พวกเราเข้าไปกันเถอะ ต้องใช้เวลาแต่งหน้าตั้งหลายชั่วโมงนะ ถ้ายังไม่เข้าไปจะไม่ทันเอา”“ไม่ เรารอกันมาได้ตั้งหลายวัน ยังไงก็ต้องรอจนถึงวินาทีสุดท้ายสิ！” เจี่ยงซื่อฝานตั้งใจจะทำให้เจี่ยนจือรู้ว่าเขาสำคัญแค่ไหน เขาไม่ใช่คนที่ใครจะเข้ามาแทนที่ได้！“แล้วถ้ามันไม่ใช่ล่ะ？ถ้าหัวหน้าทีมไม่มาตามพวกเราล่ะ？” ทั้งที่เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไป แต่โทรศัพท์ของฟางฝูก็ยังคงเงียบสนิท ตอนนี้เธอร้อนใจจนนั่งไม่ติดแล้วจริง ๆ “วางใจได้เลย หัวหน้าทีมเป็นคนยังไงเธอไม่รู้หรือไง？เธอเห็นการเต้นสำคัญกว่าชีวิตตัวเองอีก มีเหรอจะยอมให้มันพังไปต่อหน้าต่อตา？เดี๋ยวต้องมีคนโทรมาตามตัวพวกเราแน่” เจี่ยงซื่อฝานรู้ดีว่าละครเวทีเรื่องนี้มีความหมายกับเจี่ยนจือมากแค่ไหน เพราะอย่างนั้นการเอาเรื่องนี้มาจัดการเธอต้องได้ผลแน่นอน！เจี่ยนจือไม่มีทางยอมให้การแสดงครั้งนี้มีปัญหาเด็ดขาด！เพียงแต่เวลายังคงล่วงเลยไปเรื่อย ๆ จนท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดสนิท ผู้ชมเริ่มทยอยเข้ามาในฮอลล์จัดแสดง ขณะที่โทรศัพท์ของทั้งเขาแล