All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 551 - Chapter 560

ก็แค่บันทึกการเดินทางสั้น ๆ ฉบับหนึ่งแต่จากลายมือ แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ลายมือของเวินถิงเยี่ยนเธอคุ้นเคยกับลายมือของเวินถิงเยี่ยนดีแล้วอีกอย่างสิ่งที่อยู่บนโปสการ์ดแค่ดูก็รู้ว่าเป็นหน้าที่ถ่ายสำเนามา เพราะงั้นนี่เป็นบันทึกการเดินทางของเมิ่งเฉิงซ่งงั้นเหรอ？เวินถิงเยี่ยนเดินทางไปที่นั่นแล้วถ่ายสำเนาบันทึกการเดินทางของอีกคน แล้วนำมาติดบนโปสการ์ดส่งมาให้เธออย่างนั้นเหรอ？เมื่อก่อนเธอไม่ค่อยสนิทกับเมิ่งเฉิงซ่งจริง ๆ แต่ผู้คนมักพูดกันว่าลายมือสะท้อนนิสัย และงานเขียนมักสะท้อนตัวตนของผู้เขียน พอเห็นแบบนี้แล้ว ลายมือของเมิ่งเฉิงซ่งนั้นดูหนักแน่นทรงพลัง สำนวนภาษาที่ใช้ก็เรียบง่ายและกระชับ ดูเป็นผู้ชายตรงไปตรงมา แต่กลับให้ความรู้สึกหนักแน่นอย่างน่าประหลาดเธอเก็บโปสการ์ดนั้นใส่ในลิ้นชักจดหมายฉบับที่สองถูกส่งมาในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมาครั้งนี้สิ่งที่ส่งมาไม่ใช่โปสการ์ด แต่เป็นภาพสเก็ตช์หนึ่งภาพ หรือจะพูดให้ถูกก็คือภาพวาดด้วยมือที่พิมพ์ลงบนกระดาษเอสี่ในภาพนั้นมีคนอยู่หลายคน เจี่ยนจือมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่เข้าใจว่ามันมีความหมายอะไร ส่วนจดหมายฉบับนี้ของเวินถิงเยี่ยน......อืม คราวนี้เ

“พี่สาว ตอนนี้พี่ชายโอเคดีค่ะ เริ่มเข้าไปดูงานที่บริษัทแล้ว ทุกวันนี้ก็งานรัดตัวพอสมควรเลย แล้วพ่อกับแม่ก็กำลังหาคู่ดูตัวให้เขาอยู่ด้วย” เจี่ยงอวี๋ฝานบอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก้อนหินที่กดทับอยู่ในใจของเจี่ยนจือก็เหมือนได้วางลงเสียทีเธอหวังจากใจจริงว่าเจี่ยงซื่อฝานจะได้มีชีวิตที่ดี“พี่สาว พี่ไม่ต้องกดดันนะคะ” เจี่ยงอวี๋ฝานว่าต่อ “พ่อกับแม่จะดูแลพี่ชายเป็นอย่างดีเลย จริง ๆ พ่อเขาไม่ค่อยชอบให้พี่ชายเต้นรำอยู่แล้ว ตอนนี้พาเขากลับไปทำงานที่บริษัท ก็ตรงกับความตั้งใจของพ่อพอดี”พูดจบ เจี่ยงอวี๋ฝานก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรไม่เข้าท่า จึงรีบโบกมือพัลวัน “พี่สาว หนูไม่ได้หมายความว่าการเต้นรำไม่ดีนะ……”เจี่ยนจือยกยิ้ม “พี่เข้าใจ ฝานฝาน”เธอยังเข้าใจด้วยว่า บางทีพ่อของเจี่ยงซื่อฝานคงไม่ได้อยากได้เธอเป็นลูกสะใภ้นัก ด้วยฐานะของครอบครัวเจี่ยง หากจะหาครอบครัวมาเกี่ยวดอง ก็คงอยากได้ครอบครัวที่มีฐานะเหมาะสมกันและสามารถเกื้อหนุนกันได้อย่างเช่นช่วงที่เจี่ยงซื่อฝานมาที่ไห่เฉิงตอนปิดเทอมเพื่อทำวีซ่าและอยู่เป็นเพื่อนเธอ เขาเคยทะเลาะกับคุณพ่อเจี่ยงอยู่หลายครั้ง เจ้าตัวเขาคิดว่าเธอไม่ได้ยิน แต่จริง

สองคนนี้กลับประเทศไปแล้วได้ยินมาว่าฟางฝูได้เป็นนักเต้นตัวหลักในคณะนาฏศิลป์แห่งหนึ่ง“ฟางฝู？” ตอนที่เจี่ยนจือพูดชื่อนี้ออกมา สีหน้าของหลินจื่อเวยไม่ได้แปรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ราวกับเธอไม่รู้จักคนคนนี้เจี่ยนจือว่าต่อ “เจี่ยงซื่อฝาน？”คราวนี้สีหน้าของหลินจื่อเวยเปลี่ยนไปเล็กน้อยเจี่ยนจือจึงรู้ทันทีว่า คนที่เธอบอกว่าเป็นเจ้าของผลงานตัวจริงก็คือเจี่ยงซื่อฝาน“หลินจื่อเวย การร่วมงานกันต้องมาจากความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย ถ้าเธอมีอะไรหลายอย่างที่ไม่พอใจคณะของเราจริง ๆ ล่ะก็สามารถยกเลิกสัญญากันได้” เจี่ยนจือว่าต่อ “แต่การที่เธอทำให้ชื่อเสียงของคณะต้องเสื่อมเสีย ดูหมิ่นผลงานที่ฉันสร้างขึ้นมา ฉันก็คงต้องขออนุญาตดำเนินการตามกฎหมาย”หลินจื่อเวยกลับหัวเราะพลางบอกว่า “พี่ก็ลองยื่นฟ้องดูสิ แล้วมาดูกันว่าจะชนะฉันได้หรือเปล่า ฉันไม่เคยลงมือทำอะไรโดยไม่เตรียมตัวหรอกนะคะ หัวหน้าเจี่ยน”หลินจื่อเวยจงใจเน้นคำว่า “หัวหน้าเจี่ยน” เป็นพิเศษ แถมน้ำเสียงยังเต็มไปด้วยการประชดประชันพูดจบ เธอก็เชิดหน้าเดินจากไปอย่างไม่แยแส ทว่าเมื่อเดินไปถึงหน้าประตูเธอก็หันกลับมาพูดทิ้งท้ายอีกครั้ง “หัวหน้าเจี่ยน เรื

เจี่ยนจือเปิดประตูบ้านออกเตรียมจะก้าวเข้าไปด้านใน เสียงของหลินจื่อเวยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “หยุดนะ”เจี่ยนจือหันกลับไป ก็เห็นว่าหลินจื่อเวยเดินตามเธอมาถึงหน้าบ้านแล้ว“พี่นี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ เลยนะ！” หลินจื่อเวยหัวเราะเสียงเย็น “ฉันก็สงสัยอยู่ว่าผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วอย่างพี่ ไปทำยังไงถึงทำให้พี่น้องคู่นั้นหลงหัวปักหัวปำได้ ที่แท้ก็ใช้ความได้เปรียบจากระยะทางนี่เอง！”เจี่ยนจือไม่มีความคิดจะต่อปากต่อคำด้วย “หลินจื่อเวย ฉันรู้นะว่าเธอเก่งมาก แต่ในเมื่อเธอเป็นสมาชิกคนหนึ่งในคณะ แล้วเธอก็ไม่มีความคิดจะยกเลิกสัญญา ฉันก็หวังว่าเธอจะทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่การเต้นรำ”ริมฝีปากสีแดงสดของหลินจื่อเวยเหยียดยิ้มร้าย “แล้วพี่มาพูดกับฉันแบบนี้ในฐานะอะไรไม่ทราบ？ในฐานะของหัวหน้าทีม หรือว่า......ในฐานะแฟนเก่าของเจี่ยงซื่อฝาน？”เจี่ยนจือไม่ได้สะเทือนกับคำพูดนั้นแม้แต่น้อย กลับกันเธอยังตอบกลับอย่างใจเย็น “ในฐานะนักเต้นคนหนึ่ง”เสียงของเธอหนักแน่นเป็นพิเศษ “ฉันเคยเห็นนักเต้นที่มีพรสวรรค์หลายคนต้องพังลงเพราะเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับการเต้น”“นี่พี่สั่งสอนฉันเหรอ？” หลินจื่อเวยแค่นหัวเราะ พลางเชิดหน้

เจี่ยนจือมองตรงไปที่เธอด้วยท่าทีใจเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ เธอกวาดสายตามองนักแสดงทุกคนที่ยืนขนาบข้างอยู่ข้างหลินจื่อเวย “แล้วถ้าฉันไม่ตกลงล่ะ？”หลินจื่อเวยกระตุกยิ้มเย้ยหยัน “งั้นพวกเราก็คงไม่มาแล้วล่ะค่ะ พี่ฟ้องพวกเราเลยสิ! อย่างมากก็ได้แค่เรียกร้องค่าเสียหาย”“พวกเธอเคยคิดบ้างหรือเปล่าว่าถ้าไม่ทำตามสัญญา ไม่มีความรับผิดชอบ ไม่เคารพต่อเวทีและอาชีพนักเต้น จะยังมีคณะนาฏศิลป์อื่นรับพวกเธออีกเหรอ?” จู่ ๆ เจี่ยนจือก็นึกถึงเจี่ยงซื่อฝานขึ้นมา ท่าทีของหลินจื่อเวยช่างเหมือนเจี่ยงซื่อฝานไม่มีผิด มีเงินก็เอาแต่ใจ ใช้เงินแก้ปัญหา อยากไปก็ไป อยากมาก็มาได้ฟังดังนั้นหลินจื่อเวยก็หัวเราะออกมาจริง ๆ “หัวหน้าเจี่ยนคะ นี่พี่ใสซื่อเกินไปหรือเปล่า คนแบบไหนกันที่ต้องมานั่งลำบากรอให้คณะเลือกตัวเองน่ะ? พวกเรามีเงินขนาดนี้จะก่อตั้งคณะขึ้นมาเองไม่ได้หรือไงคะ? คนที่มาเข้าคณะของฉัน ฉันจะจ่ายค่าจ้างให้มากกว่าเดิมห้าเท่าสิบเท่าเลย! อย่างพวกพี่ ๆ น้อง ๆ ที่ตามฉันไปวันนี้ ก็จะเป็นสมาชิกบุกเบิกของคณะ ฉันไม่มีทางเอาเปรียบพวกเธอแน่นอน!”“น่าเสียดายนะ” ในที่สุดเจี่ยนจือก็ถอนหายใจออกมา “ที่เธอไม่ได้รักการเต้นจริง ๆ ”