All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 541 - Chapter 550

เจี่ยนหลานขมวดคิ้ว เวินถิงเยี่ยนโทรมาเวลานี้ทำไม?แต่เขาก็ยังรับสาย“คุณ...ต้าเจี่ยน” เวินถิงเยี่ยนเอ่ยจากปลายสายคิ้วของเจี่ยนหลานยิ่งขมวดแน่นกว่าเดิม “คุณต้าเจี่ยน” หมายความว่าอะไร?“คุณเจี่ยน ที่ผมโทรมารบกวนกะทันหัน เพราะอยากถามว่าตอนนี้อาการของเจี่ยนจือไม่ค่อยดีใช่ไหม?”“คุณรู้ได้ยังไง?” เจี่ยนหลานยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม“ผมเดาเอา” เวินถิงเยี่ยนตอบ “เธอไม่ได้ไปคลินิกมาหลายวันแล้ว แล้วก็ไม่ได้ไปซ้อมด้วย นักแสดงในคณะเต้นไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นี่ไม่ใช่นิสัยของเธอ การแสดงประสบความสำเร็จขนาดนั้น เธอมีแต่จะยิ่งกระตือรือร้นฝึกซ้อม เพราะงั้น เธอป่วย หรือว่า...”จู่ ๆ เจี่ยนหลานก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ “คุณเข้าใจเธอดีมากเลยใช่ไหม?”ถึงอย่างไรในเส้นทางการเติบโตของเจี่ยนจือ เขาที่เป็นพี่ชายกลับหายไปจากชีวิตของเธอโดยสิ้นเชิง แม้เวินถิงเยี่ยนจะเคยเหลวแหลกแค่ไหนก็เถอะ แต่ทั้งสองรู้จักกันมาสิบกว่าปี เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันสามปี เป็นสามีภรรยากันห้าปี บางทีเขาอาจมีวิธีช่วยคลายปมในใจของเธอก็ได้“ก็พอสมควร ถ้าจะพูดให้ถูก ผมน่าจะเป็นหนึ่งในคนที่เข้าใจเธอมากที่สุดในโลก และมากกว่าเจี่ยงซื่อฝาน

เวินถิงเยี่ยนไม่อยากแก้ตัวให้ตัวเองอีกแล้ว เขาเพียงขมวดคิ้วครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรให้อารมณ์ของเจี่ยนจือคงที่ อย่างน้อยก็ต้องทำให้เธอนอนหลับเต็มอิ่มได้ทุกวันก่อนเขาเด็ดใบไม้มาจำนวนมาก จากนั้นก็ตกลงกับคุณย่า คุณป้า และเจี่ยนหลานเอาไว้ว่า ขอแค่ตอนที่เจี่ยนจือหลับแล้วเริ่มมีอาการกระสับกระส่ายแม้เพียงเล็กน้อย ให้รีบแจ้งเขาทันทีแม้เจี่ยนหลานจะยังกึ่งเชื่อกึ่งสงสัยกับวิธีของเขา แต่ตอนนี้ก็ทำได้เพียงลองดูสี่ทุ่ม เจี่ยนจือเพิ่งหลับไปได้ครึ่งชั่วโมงคนทั้งบ้านตระกูลเจี่ยนไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย แม้แต่ตอนหายใจก็ยังระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้เจี่ยนจือตื่นแต่จู่ ๆ เสียงไซเรนตำรวจก็ดังหวิวผ่านไปตามถนน เจี่ยนจือที่กำลังหลับพลันเกร็งไปทั้งตัว ในความฝัน ใบหน้าของเจี่ยงซื่อฝานขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เขาพูดกับเธอว่าพี่จะตอบแทนผมยังไง? ผมทุ่มเทให้พี่ไปตั้งมากมาย พี่จะตอบแทนผมยังไง?หัวใจของเจี่ยนจือบีบรัดขึ้นมา ลมหายใจพลันถี่กระชั้นทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงเป่าใบไม้ดังขึ้นเพลงที่เป่าคือ 《มาตุภูมิของฉัน》ไม่เห็นจะเพราะเลย!เพลงมันแย่จนใบหน้าของเจี่ยงซื่อฝานพลันหายไปภาพตรงหน้าเปลี่ยนเป็นตอนที่เ

ช่วงหลายวันต่อมา เจี่ยนจือยุ่งมากเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าชีวิตที่นี่ของคุณย่าจะมีสีสันขนาดนี้ เรียกได้ว่าเข้าที่เข้าทางอย่างกับปลาได้น้ำเลยทีเดียวปัญหาเพียงอย่างเดียวของคุณย่าคือเรื่องภาษาที่ยังไม่สามารถสื่อสารได้อย่างคล่องแคล่วเต็มที่ แต่ชีวิตของท่านนั้นมีสีสันมากจริง ๆอย่างเช่น ตอนที่เธอไปงานโชว์สินค้าของบริษัทคุณป้าเป็นเพื่อนคุณย่าครั้งหนึ่ง เพราะในงานครั้งนี้มีผลงานที่คุณย่าออกแบบอยู่ด้วยคุณย่าไม่มีความรู้ด้านการออกแบบโดยตรง แต่หลังจากมาใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไห่เฉิง คุณย่ามีความรู้เรื่องงานปักและเครื่องประดับโบราณมากมาย แถมยังมีไอเดียเยอะ คุณป้าจึงช่วยเปลี่ยนความคิดของคุณย่าให้กลายเป็นผลงานจริงดังนั้นคุณย่าเลยต้องขึ้นเวทีในงาน แต่คุณป้ายุ่งกับเรื่องต่าง ๆ ในงาน จึงต้องฝากให้เจี่ยนจือรับผิดชอบเรื่องเสื้อผ้าและการแต่งหน้าทำผมของคุณย่าในวันนี้แน่นอนว่าก็ต้องใช้แรงมากเหมือนกัน!เจี่ยนจือช่วยคุณย่าเลือกชุดราตรี แต่งหน้า ทำผม ส่วนตัวเธอเองก็ต้องแต่งตัวให้เรียบร้อยด้วย จากนั้นช่วงบ่ายก็ไปดูโชว์เป็นเพื่อนคุณย่า ตอนกลางคืนยังมีงานเลี้ยงอีกเธอใส่รองเท้าส้นสูงทั้งวัน จนสุดท้ายแทบ

น้ำเสียงของเวินถิงเยี่ยนแฝงรอยยิ้มอยู่ด้วย “ไม่เลวนี่ ยังด่าฉันได้แบบนี้แสดงว่าอาการยังโอเคอยู่”เจี่ยนจือเหลือบมองเขาอย่างประหลาดใจ ผู้ชายคนนี้พอหย่ากันแล้วกลับกลายเป็นคนกวนประสาทน่าหมั่นไส้เสียอย่างนั้น เมื่อก่อนตอนที่เธอคอยเอาใจ คอยตามใจ ยกเขาไว้เหนือทุกสิ่ง เขากลับไม่เห็นค่าความจริงใจของเธอ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปจนเธอตามไม่ทันแล้ว“เวินถิงเยี่ยน” เธอเอ่ย “คนที่เป่าใบไม้ทุกคืนคือนายใช่ไหม?”“เอ่อ...” เวินถิงเยี่ยนลังเลเล็กน้อย เหมือนจะรู้ว่าไม่มีความจำเป็นต้องปฏิเสธ จึงก้มหน้าลง “อืม”เขารอให้เธอด่า แต่ผ่านไปนาน เธอกลับไม่พูดอะไรเลยเขาเงยหน้าขึ้นแล้วถามอย่างลังเลว่า “เป็นอะไรไป?”“มันแย่มาก” เธอบอก “พวกนายเป่าได้แย่มาตั้งแต่ตอนเริ่มเรียนมัธยมแล้ว พวกนายไม่รู้ตัวกันบ้างเลยเหรอ?”“อ่าว...” เขาหัวเราะออกมา “ไม่รู้จริง ๆ”“หรือพวกนายคิดว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์ดนตรีกันทุกคน?” เจี่ยนจือเองก็แปลกใจ ทำไมถึงมั่นใจกันขนาดนั้น?“พวกเรา...ภูมิใจกันมากเลยนะ” เวินถิงเยี่ยนยิ้ม “เป่าใบไม้จนเป็นทำนองเพลงได้ ยังไม่เจ๋งพออีกเหรอ? ตอนนั้นพวกเรายังแข่งกันด้วยนะว่าใครเป่าได้ดังกว่ากัน”มิน่าล่ะ

เวินถิงเยี่ยนนั่งฟังเธอพูดเงียบ ๆ รอจนเธอพูดจบ ถึงได้เอ่ยว่า “เพราะงั้น เธอเห็นไหม”“เห็นอะไร?” เจี่ยนจือขมวดคิ้ว ให้เธอเห็นอะไร?“เห็นไหม เธอเข้าใจทุกอย่างดีอยู่แล้ว” เวินถิงเยี่ยนทวนคำพูดของเธอ “การแต่งงานไม่ใช่การตอบแทนบุญคุณ ไม่ใช่การฝืนใจ ไม่ใช่การผูกมัด แต่คือการใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข”เจี่ยนจือนิ่งอึ้งไป“เจี่ยนจือ” เขาลุกขึ้นแล้วเดินมาตรงหน้าเธอ “เธอต้องเชื่อในตัวเอง เธอคิดถูกแล้ว ไม่ว่าเธอจะแต่งงานกับใคร ก็เพราะอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับคนนั้น ถ้าไม่มีความสุข ไม่ว่าใครก็มีสิทธิ์บอกเลิกได้ ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอม นั่นเป็นปัญหาของอีกฝ่าย ไม่ใช่ของเธอ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด”ที่แท้ อ้อมไปอ้อมมาตั้งไกล หลุมที่เขาขุดไว้กลับอยู่ตรงนี้เอง...“เจี่ยนจือ การรักใครสักคนอย่างแท้จริง คืออยากทุ่มทุกอย่างที่ตัวเองมีเพื่อมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกว่ามันไม่มากพอ ไม่ใช่เอาแต่พูดว่า ฉันให้เธอไปตั้งเท่าไร แล้วเธอจะตอบแทนฉันยังไง แบบนั้นไม่เรียกว่าความรัก เธอว่างั้นไหม?” ดวงตาของเวินถิงเยี่ยนสะท้อนแสงจาง ๆ ท่ามกลางราตรี “เมื่อก่อนฉันใช้คำพูดแบบนั้นถามคู่ค้าทางธุรกิจ