Tous les chapitres de : Chapitre 661 - Chapitre 664

“พี่ใหญ่ ๆ องุ่นหล่นหมดแล้ว” อาเฟิงรีบวิ่งเข้ามารับกะละมังจากมือเขาทันที “เอามาเยอะเกินไปจนหนักเหรอ？พี่ใหญ่？”“อืม……” เวินถิงเยี่ยนขานรับส่ง ๆ พลางย่อตัวลงเก็บองุ่นที่หล่นอยู่บนพื้น แต่หางตายังคงเหลือบมองไปทางนั้น ท่ามกลางแสงสลัวของค่ำคืน รอยยิ้มที่เธอมีให้เมิ่งเฉิงซ่งนั้นเจิดจ้าราวกับมีประกายแสงออกมาภาพนั้นทำให้เขานึกถึงบ่ายวันหนึ่งอีกครั้ง ใต้ต้นการบูรที่ปลูกอยู่หน้าตึกเรียน เธอวิ่งตรงเข้าไปหาเมิ่งเฉิงซ่งด้วยท่าทางที่เหมือนกับลูกกวางตัวน้อย ตอนนั้นเธอก็ยิ้มแบบนี้ ……“พี่ใหญ่ มันเปื้อนหมดแล้วนะ ทิ้งไปดีไหม？”อาเฟิงว่าพลางขยับเข้ามายืนตรงหน้า บดบังวิสัยทัศน์ของเขาจนหมด“อืม” เขาหยิบพวงองุ่นเหล่านั้นขึ้นมาโยนลงถังขยะ แล้วกลับไปนั่งที่เดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นตอนนี้ทุกคนกินกันจนอิ่มพอสมควรแล้ว แต่เวลายังไม่ดึกมาก อาเฟิงจึงเสนอให้ทุกคนอยู่เล่นเกมกันต่อบางคนเสนอให้เล่นไพ่ บางคนบอกให้เล่นต่อสำนวน แล้วก็มีบางคนถึงขั้นเสนอให้เล่นต่อกลอนด้วยแต่สุดท้าย ทุกคนกลับเลือกเกมสุดคลาสสิกอย่างจริงหรือกล้าและแน่นอนว่าเป็นอาเฟิงที่เลือกเพราะอย่างไรเสีย ในบรรดาเพื่อน ๆ เขานี่แหละเป็นตัวป่วน

เวินถิงเยี่ยนเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน เขาแวะไปดูคุณย่าที่ห้องก่อนก็เห็นว่าท่านหลับไปแล้วแถมยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเมื่อเห็นภาพนั้น เขาก็คลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินกลับมาที่ห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำเขาเอาของขวัญวันเกิดที่เมิ่งเฉิงซ่งให้วางไว้บนโต๊ะนอกจากเค้กแล้ว นี่เป็นของขวัญเพียงชิ้นเดียวที่เขาได้รับในวันเกิดปีนี้แน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจว่าเพื่อนร่วมชั้นจะให้ของขวัญเขาหรือเปล่า เพียงแต่ถึงแม้จะรอจนทุกคนแยกย้ายกลับไปหมดแล้ว เขาก็ยังไม่ได้เห็นลูกแก้วคริสตัลจำลองกาแล็กซีที่เธอเคยพูดถึงเลยวันนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าปลอดโปร่งจนตอนที่นั่งอยู่หน้าลานบ้านมองเห็นดวงดาวเต็มฟ้า ตลอดทั้งคืนนี้บ้านของเขาอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความสนุกสนานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าในใจของเขากลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งขาดหายไป เป็นช่องว่างที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเติมเต็มด้วยอะไรกล่องของขวัญที่เมิ่งเฉิงซ่งให้มีขนาดเล็กมาก เขาไม่รู้เลยว่าข้างในใส่อะไรไว้พอเขาเปิดมันออกก็ต้องชะงักไป ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงจะดึงสติกลับมาได้ของขวัญที่เมิ่งเฉิงซ่งให้คือพวงกุญแจสั่งทำจากแอปช็อปปิ้งออนไลน์แอปหนึ่ง เดิมทีมันก็เป็นแค่ข