Lahat ng Kabanata ng เชลยรักสองพยัคฆ์: Kabanata 131 - Kabanata 140

          สายลมหวีดหวิวพัดผ่านช่องเขานำพาไอเย็นยะเยือกจากละอองน้ำตกให้แผ่ซ่านไปทั่วผืนป่าดิบชื้น แสงตะวันที่พยายามจะสาดส่องลงมาถูกกรองด้วยม่านหมอกหนาทึบจนเหลือเพียงแสงสลัวสีเทาหม่น ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูวังเวงและลึกลับราวกับโลกวิญญาณ บนเส้นทางเดินเท้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรากไม้ระเกะระกะ ขบวนผู้บาดเจ็บกำลังเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าแต่ทว่ามั่นคง          เว่ยกัวเฉินผู้มีร่างกายกำยำดุจหมีป่า กำลังแบกร่างสูงใหญ่ของหลี่เฉียงไว้บนแผ่นหลังกว้าง เหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามขมับผสมกับเลือดที่ซึมจากบาดแผลบริเวณหัวไหล่ แต่เขากลับกัดฟันแน่น ไม่ปริปากบ่นถึงความเหนื่อยยากแม้แต่ครึ่งคำ ฝ่าเท้าที่สวมรองเท้าหนังเก่าขาด ย่ำลงบนพื้นดินโคลนอย่างหนักแน่น ทุกย่างก้าวคือความรับผิดชอบที่เขามีต่อผู้เป็นนายและสหายร่วมเป็นร่วมตาย          “ท่านแม่ทัพ” เว่ยกัวเฉินเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบงัน และเพื่อกลบเกลื่อนเสียงหอบหายใจของตนเอง “ท่านตัวหนักขึ้นหรือเปล่าขอรับ หรือว่

          “ท่านแม่เฒ่า...” มู่ตานเสียงสั่นเครือ รู้สึกผิดที่ตนเองไม่มีวิชาฝังเข็มช่วยระบายพิษ “เช่นนั้นยังมีทางรักษาหรือไม่เจ้าคะ”          “ข้าคือแม่เฒ่าซางแห่งเผ่าเชียง ไม่มีพิษใดในหุบเขานี้ที่ข้าแก้ไม่ได้” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “แต่การรักษาครั้งนี้เสี่ยงนักและต้องใช้เวลา ข้าต้องใช้หญ้าเนตรสวรรค์ผสมกับดีงูเห่าไฟเพื่อทำยาพอกดูดพิษออกจากดวงตา และข้าจะต้องลงมือฝังเข็มเปิดจุดชีพจรด้วยตัวเองเพื่อขับพิษทั้งสองชนิดที่ตีกันอยู่ออกมา”          นางจ้องหน้าหลี่เฉียง “ขั้นตอนการรักษานี้จะกินเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน ในระหว่างนี้เจ้าห้ามขยับเขยื้อนลมปราณเด็ดขาด ห้ามต่อสู้ ห้ามโกรธ หรือแม้แต่จะคิดใช้กำลังภายในเพียงนิดเดียวก็ไม่ได้ เพราะหากลมปราณตีกลับขณะที่ข้ากำลังเดินเข็ม เส้นเลือดทั่วร่างเจ้าจะแตกซ่าน และเจ้าจะกลายเป็นคนพิการถาวร เจ้าทำได้หรือไม่”          หลี่เฉียงนิ่งคิด หากเขาทำตามเงื่อ

          กลับมาภายในกระท่อม ช่วงสายของวัน ได้เวลาเปลี่ยนยาพอกตาและฝังเข็มรอบที่สอง หลี่เฉียงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดร้าวที่กระบอกตา ความมืดมิดรอบกายทำให้เขารู้สึกเคว้งคว้าง แต่กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรและสัมผัสที่คุ้นเคยที่ประคองแขนเขาอยู่ทำให้เขาอุ่นใจ          “มู่ตาน ใช่เจ้าหรือไม่” หลี่เฉียงเอ่ยถามเสียงแหบพร่า          “ใช่เจ้าค่ะ” มู่ตานตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน นางค่อย ๆ ใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดใบหน้าให้เขาอย่างเบามือ “ได้เวลาทานยาแล้วเจ้าค่ะ ข้าต้มยาบำรุงเลือดและสลายพิษมาให้ ขมหน่อยนะเจ้าคะ”          นางตักยาป้อนใส่ปากเขาอย่างระมัดระวัง คอยใช้ผ้าซับมุมปากไม่ให้หกเลอะเทอะ ทุกการกระทำเปี่ยมไปด้วยความใส่ใจและความรักที่นางมีต่อเขาอย่างลึกซึ้ง แม้จะรู้ว่าหัวใจเขาไม่ได้อยู่ที่นาง แต่นางก็ยินดีที่จะดูแลเขาในช่วงเวลาที่เขาอ่อนแอที่สุด       &nb

          “ใคร! ใครหึง! ข้าเปล่า!” เว่ยกัวเฉินปฏิเสธเสียงสูงทันควัน แต่ตายังคงหลบวูบวาบ “ข้าแค่...ห่วงความปลอดภัย! ใช่! ช่วงนี้สถานการณ์ไม่น่าไว้ใจ เจ้าไม่ควรไปไหนมาไหนกับผู้ชายสองต่อสอง...มันอันตราย! เข้าใจไหมยัยบื้อ!”          ขณะที่บรรยากาศกำลังกระอักกระอ่วนเพราะความปากแข็ง สายตาของเว่ยกัวเฉินก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งผิดปกติที่ซอกหินริมหน้าผา ก้อนหินสีดำสนิทขนาดเท่ากำปั้นวางสงบนิ่งอยู่ แต่มันกลับแผ่รังสีประหลาดที่ทำให้ขนลุก          เขาชักดาบออกมาเขี่ยมันดู ทันทีที่ปลายดาบสัมผัสหิน ก้อนหินนั้นก็ดูดดาบของเขาไว้แน่นราวกับมีแม่เหล็กมหาศาล          “นี่มันอะไรเนี่ย!” เว่ยกัวเฉินต้องออกแรงกระชากสุดตัวกว่าดาบจะหลุดออกมาได้ “หินกินเหล็ก?”          เขาและเสี่ยวเหลียนจ้องมองหินก้อนนั้นด้วยความฉงน โดยไม่รู้เลยว่าการค้นพบเล็ก ๆ นี้อาจเป็นกุญแ

          หญิงชราเดินเข้ามาหยุดข้างหลังลี่อิน วางมือเหี่ยวย่นลงบนบ่าบางเบา ๆ “นังหนูแดดเริ่มแรงแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวทางนี้ข้าดูแลต่อเอง”          ลี่อินเงยหน้ามองแม่เฒ่า นางรู้ทันทีว่าแม่เฒ่าดูออก “ข้ายังไหวเจ้าค่ะ”          “อย่าดื้อ” แม่เฒ่าซางกดเสียงต่ำแต่แฝงความห่วงใย “เก็บแรงของเจ้าไว้ พรุ่งนี้เจ้าต้องใช้มันอีกมาก ไปนอนพักเสีย”          ลี่อินเม้มปากแน่น ก่อนจะพยักหน้ายอมจำนน นางวางเชือกถักลงแล้วลูบหัวเด็กหญิงข้างกาย “พี่ขอตัวไปพักก่อนนะจ๊ะ เด็กดี”          นางค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินกลับไปยังกระท่อม ทุรนทุรายกับความเจ็บปวดที่ต้องซ่อนเร้น ทิ้งไว้เพียงเชือกมงคลสีแดงสดที่ยังถักไม่เสร็จราวกับชีวิตของนางที่อาจจะไม่มีวันได้เห็นตอนจบที่สมบูรณ์ **********************************  &nbs