All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 221 - Chapter 230

          “ข้าจะไม่ยอมเป็นสตรีที่เอาแต่นั่งรอคอยอยู่เบื้องหลัง ให้ท่านออกไปสู้รบปกป้องข้าเพียงฝ่ายเดียวอีกต่อไปแล้ว หากเราจะต้องเผชิญหน้ากับความตาย ข้าก็จะขอยืนหยัดเผชิญหน้ามันไปพร้อมกับท่าน ให้ข้าไปเถิดนะเจ้าคะ เฉียงเกอ...ให้ข้าได้ใช้ความสามารถของข้า ปกป้องแผ่นดิน...และปกป้องท่าน”          สรรพนามที่หลุดออกมาในตอนท้ายและความรักที่เปี่ยมล้นอยู่ในแววตาของนาง ทำเอาหลี่เฉียงถึงกับนิ่งขึงราวกับถูกสาป กำแพงความดื้อรั้นของแม่ทัพผู้เกรียงไกรพังทลายลงอย่างราบคาบ เขามองใบหน้างดงามที่เปื้อนน้ำตาของนาง สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาทว่าเด็ดเดี่ยวจากฝ่ามือเล็ก ๆ ที่กอบกุมมือเขาไว้          เหล่าแม่ทัพและรองแม่ทัพที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่รอบ ๆ ต่างพากันก้มหน้าลง ซ่อนรอยยิ้มและความซาบซึ้งใจเอาไว้ พวกเขายอมรับอย่างหมดหัวใจแล้วว่า สตรีผู้นี้มิใช่เพียงองค์หญิงเชลยที่อ่อนแอ แต่นางคือนายหญิงที่คู่ควรกับพยัคฆ์ร้ายแห่งแดนเหนืออย่างแท้จริง   &n

          ณ นครหลวงฉางอัน ศูนย์กลางแห่งความเจริญรุ่งเรืองของแผ่นดินต้าถัง ยามนี้ท้องฟ้าเหนือพระราชวังหลวงถูกปกคลุมด้วยเมฆฝนสีเทาทะมึน บรรยากาศอึมครึมและหนักอึ้งราวกับสวรรค์กำลังร่ำไห้ให้กับชะตากรรมของแผ่นดิน ภายในท้องพระโรงไท่เหออันกว้างใหญ่และวิจิตรตระการตา ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊นับร้อยชีวิตยืนเรียงรายกันด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดและตื่นตระหนก เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่แข่งกับเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้องอยู่ภายนอก          ข่าวสารด่วนจากชายแดนตะวันออกเพิ่งถูกส่งมาถึงเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน ข่าวการผลัดแผ่นดินของแคว้นซีเยว่ การขึ้นสู่อำนาจของมู่หรงเฟิง และกองทัพผสมนับแสนนายที่กำลังบุกประชิดด่านตะวันออก ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวให้แก่ราชสำนักต้าถังที่เพิ่งจะผ่านพ้นวิกฤตการณ์กบฏฮองเฮามาได้ไม่นาน          บนบัลลังก์มังกรทองคำที่สลักเสลาอย่างวิจิตร บัดนี้ฮ่องเต้ผู้ชราภาพและประชวรหนักไม่อาจเสด็จออกว่าราชการได้ ผู้ที่ประทับอยู่บนตั่

          มู่หรงเฟิงปรายตามองสตรีข้างกายด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ทว่าเขาก็ฝืนยิ้มบาง ๆ ออกมา          “ท่านลุงอายุมากแล้ว ควรพักผ่อนอยู่ในเมืองหลวงคอยช่วยข้าดูแลราชสำนักดีกว่า อีกอย่าง ศึกนี้ข้าได้วางหมากเอาไว้หมดแล้ว ไม่นานหรอกเจียวเอ๋อร์ ทุกสิ่งที่เจ้าต้องการ จะถูกนำมากองอยู่แทบเท้าเจ้า”          คำพูดเอาใจนั้นทำเอาหวันเหยียนเจียวยิ้มกว้างด้วยความพอใจ นางหัวเราะคิกคักพลางซบหน้าลงบนไหล่ของเขา          ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทรงอักษรก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างบอบบางในชุดองครักษ์สีเข้มรัดกุมที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ชิงเหอบัดนี้อยู่ในสภาพที่น่าเวทนา บาดแผลจากการต่อสู้ที่ชายแดนเพิ่งจะเริ่มสมานตัว ใบหน้าของนางซีดเซียวไร้สีเลือด ในมือประคองถาดไม้ที่บรรจุกาน้ำชาและถ้วยกระเบื้องเคลือบ          ชิงเหอก้มหน้าเดินเข้ามาด้วยความเจีย

          เว่ยกัวเฉิน รองแม่ทัพหมีร่างยักษ์ผู้ปากหนักทำท่าเหมือนโจรลักขโมย เขามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสังเกต จึงค่อย ๆ วางห่อกระดาษที่บรรจุมันเผาร้อน ๆ สองหัว ลงบนโขดหินใกล้ ๆ กับกระโจมของนาง ก่อนจะรีบหันหลังวิ่งหนีกลับไปที่ค่ายของตนเองอย่างรวดเร็วจนเกือบสะดุดรากไม้ล้ม          เสี่ยวเหลียนมองตามแผ่นหลังที่วิ่งหนีเตลิดไปนั้น แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมา นางเดินไปหยิบห่อมันเผาที่ยังคงส่งควันกรุ่นและความอบอุ่นขึ้นมาถือไว้ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าจิ้มลิ้ม ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไปเกินครึ่ง          “ตาหมีบ้า จะเอามาให้ดี ๆ ก็ไม่ได้” นางพึมพำกับตัวเองด้วยความหมั่นไส้ปนเอ็นดู ก่อนจะแกะมันเผาขึ้นมากัดกิน ความหวานและไออุ่นของมันแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ          ในขณะเดียวกัน ภายในรถม้าคันใหญ่ที่ถูกปรับเปลี่ยนเป็นห้องพักชั่วคราวของมู่ตาน แสงเทียนเล่มเล็กส่องสว่าง

          “มีเจ้าค่ะ ยาลูกกลอนที่ข้าอดนอนปรุงเมื่อคืน สามารถระงับพิษนี้ชั่วคราวได้” นางหันไปสั่งการด้วยเสียงอันดัง “เสี่ยวเหลียน เอาหีบยาออกมา ทหารองครักษ์ทุกนาย มารับยาลูกกลอนร้อยสมุนไพรไปแจกจ่ายให้ทหารแนวหน้าอมไว้ใต้ลิ้นเดี๋ยวนี้ ห้ามกลืนลงไปเด็ดขาด”          เสี่ยวเหลียนที่ใช้ผ้าชุบน้ำปิดจมูกเช่นกัน รีบยกหีบไม้ขนาดใหญ่ออกมาจากรถม้าด้วยความทุลักทุเล ทหารองครักษ์ของหลี่เฉียงและอาหลงรีบวิ่งเข้ามากอบกุมยาลูกกลอนสีน้ำตาลเข้ม กระจายกำลังฝ่าควันพิษออกไปแจกจ่ายให้ทหารที่กำลังสำลักอย่างรวดเร็วที่สุด          “แต่นั่นยังไม่พอเจ้าค่ะ ควันพิษหนาเกินไป เราต้องทำลายมัน” มู่ตานก้มลงหยิบห่อสมุนไพรแห้งสีขาวหม่นที่นางคัดแยกไว้หลายสิบห่อ ส่งให้หลี่เฉียง “ท่านแม่ทัพ สั่งให้ทหารจุดคบเพลิงและโยนห่อหญ้าเหมันต์ดับวิญญาณพวกนี้ลงไปในกองไฟ ควันของมันจะทำปฏิกิริยากับควันพิษสลายกระดูกและทำให้มันหมดฤทธิ์เจ้าค่ะ”