Todos los capítulos de เชลยรักสองพยัคฆ์: Capítulo 231 - Capítulo 240

          เมื่อสิ้นไร้ผู้นำ นักฆ่าซีเยว่ที่เหลือก็แตกพ่ายไม่เป็นท่า พวกมันถูกกองทัพม้าเหล็กพยัคฆ์ทมิฬไล่ล่าและสังหารจนหมดสิ้นภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ซากศพนับพันในชุดเกราะหนังสัตว์เกลื่อนกลาดเต็มช่องเขาผาแดง โลหิตไหลนองเจิ่งนองประดุจสายน้ำสีแดงฉาน          หลี่เฉียงกระตุกสายบังเหียน ควบม้าเข้าไปดึงหอกของตนเองกลับคืนมาจากร่างที่ถูกตอกตรึง เขาสะบัดหยดเลือดออกจากคมอาวุธ นัยน์ตาดุดันกวาดมองผลงานการกวาดล้างที่เด็ดขาดและไร้ความปราณี ทว่าการเดินทางของพวกเขายังอีกยาวไกล          “ให้ทหารที่บาดเจ็บทำแผลให้เรียบร้อย จัดการเส้นทางเดินทัพเบื้องหน้าอย่าให้มีสิ่งใดกีดขวาง พักม้าครึ่งชั่วยาม แล้วเราจะเร่งเดินทางต่อ ชายแดนตะวันออกกำลังรอพวกเราอยู่” หลี่เฉียงสั่งการ เสียงของเขาดังก้องสะท้อนหน้าผา ก่อนจะหันไปหาองครักษ์เงาดังเช่นเคย “อาหลง! ส่งม้าเร็วที่ฝีเท้าดีที่สุดล่วงหน้าไปด่านตะวันออก นำสาส์นไปแจ้งแก่องค์ชายรองว่าพยัคฆ์ทมิฬทะลวงผ่านหุบเขาผาแดงมา

          กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปนับตั้งแต่ศึกนองเลือดที่หน้าด่านตะวันออกเปิดฉากขึ้น สายลมที่เคยพัดผ่านแผ่นดินอย่างบริสุทธิ์ บัดนี้หอบเอากลิ่นอายของความตาย ควันไฟ และความเน่าเหม็นของคาวเลือดมาด้วยทุกระลอก สงครามที่ทุกคนในราชสำนักซีเยว่คาดคิดว่าจะแตกหักและได้รับชัยชนะในเวลาอันสั้น กลับกลายเป็นการทำศึกยืดเยื้อที่สูบกลืนพละกำลัง วิญญาณ และความหวังของทหารทั้งสองฝ่ายอย่างโหดร้ายทารุณ          ลึกเข้าไปในอาณาเขตของแคว้นซีเยว่ ห่างจากแนวปะทะสิบลี้ ณ ค่ายบัญชาการหลักที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าแห้งแล้ง          กระโจมสีแดงเพลิงหลังใหญ่ที่สุดอันเป็นที่ประทับขององค์รัชทายาทมู่หรงเฟิง ยังคงสว่างไสวด้วยแสงจากคบเพลิงและกระถางไฟที่ลุกโชนตลอดทั้งคืน บรรยากาศภายในกว้างขวางและวิจิตรบรรจงด้วยพรมหนังสัตว์ชั้นดี ทว่ากลับอวลไปด้วยความหนาวเหน็บและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงเสียดสีของแท่งหมึกที่ถูกฝนลงบนแท่นหินอย่างเชื่องช้า

          ตลอดห้าทิวาราตรีที่ผ่านมา หลังจากทะลวงผ่านกับดักมรณะที่หุบเขาผาแดง ทัพม้าเหล็กพยัคฆ์ทมิฬเร่งเดินทางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พวกเขาควบตะบึงฝ่าลมหนาวและฝุ่นทราย ทิ้งรอยกีบเท้าม้านับหมื่นคู่ไว้เบื้องหลัง หลี่เฉียงรู้ดีว่าทุกเสี้ยวลมหายใจที่สูญเสียไป อาจหมายถึงชีวิตของทหารและสหายอย่างเซียวอี้เจ๋อ          ณ ด่านตงหยวน ปราการด่านสุดท้ายที่แข็งแกร่งที่สุดทางทิศตะวันออกก่อนเข้าสู่ที่ราบภาคกลางของต้าถัง บัดนี้ท้องฟ้าเหนือปราการเหล็กกล้าถูกบดบังด้วยห่าฝนเพลิงและควันดำทะมึน แผ่นดินสั่นสะเทือนจากเสียงกลองรบของซีเยว่ที่ตีดังกึกก้องประดุจเสียงหัวใจของมัจจุราช          การโหมบุกของทัพผสมนับแสนนายดำเนินมาถึงจุดแตกหัก แนวกำแพงเมืองด้านหน้าถูกเครื่องดีดหินถล่มจนเกิดช่องโหว่ขนาดใหญ่ ทหารซีเยว่ในชุดเกราะหนังสัตว์กรูกันปีนป่ายซากอิฐหินขึ้นมาประดุจฝูงมดตะนอยที่หิวโหย          ณ จุดที่การปะทะ

          ห่างไกลออกไปนับพันลี้จากสมรภูมิหน้าด่านตะวันออกที่กำลังนองเลือด ณ หุบเขาเร้นลับอันเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านเผ่าเชียง สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่บนเทือกเขาสูงชันที่ถูกโอบกอดด้วยเมฆหมอกและป่าสนทึบตลอดทั้งปี บรรยากาศเงียบสงบ ตัดขาดจากความวุ่นวายและการแก่งแย่งชิงดีของโลกภายนอกมาช้านาน ทว่าในค่ำคืนนี้สายลมหนาวที่พัดผ่านยอดสนกลับไม่ได้นำพาความสดชื่นมาให้ มันกลับพัดพาความกดดันและกลิ่นอายแห่งความตายที่มองไม่เห็นคืบคลานเข้าปกคลุมหุบเขาอย่างเงียบเชียบ          บนลานหินกว้างขวางกลางหมู่บ้าน ซึ่งถูกรายล้อมด้วยคบเพลิงและกองไฟที่ลุกโชนสว่างไสวไล่ความหนาวเหน็บ บรรยากาศเต็มไปด้วยความขลังและศักดิ์สิทธิ์อย่างน่าประหลาดแม่เฒ่าซาง ผู้นำทางจิตวิญญาณและผู้สืบทอดวิชาแพทย์โบราณอันลึกล้ำ กำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาพริ้มอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาหินสลัก นางกำลังร่ายรำทำนองเพลงสวดด้วยภาษาโบราณที่ฟังก้องกังวานและสะกดวิญญาณ          เบื้องหน้าของแม่เฒ่าคือกระดองเต่าโบร

          อาซูเบิกตากว้าง เขามองกล่องไม้ศักดิ์สิทธิ์ในมือสลับกับมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของผู้เฒ่าทั้งสอง เสียงการต่อสู้และเสียงกรีดร้องของคนในเผ่ายังคงดังก้องมาจากหน้าถ้ำ หัวใจของเด็กหนุ่มถูกบีบรัดจนเจ็บปวดแทบขาดใจ น้ำตาลูกผู้ชายรื้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างไม่อาจกลั้นได้          “ไม่! ข้าทิ้งหมู่บ้านไปไม่ได้!” อาซูส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น ด้ามดาบในมือสั่นระริก “ข้าเกิดที่นี่ เติบโตที่นี่ ข้าจะทิ้งพี่น้อง ทิ้งพวกท่านให้ตายอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ข้าจะอยู่สู้ตายกับพวกท่าน ข้าจะใช้ดาบเล่มนี้ปกป้องเผ่าของเรา”         เพียะ!          ฝ่ามือที่หยาบกร้านของผู้เฒ่าคังตบลงบนหน้าของอาซูอย่างแรง แม้จะบาดเจ็บแต่พละกำลังของชายชราก็ยังมีมากพอที่จะทำให้ใบหน้าของอาซูหันไปตามแรงตบ          “เจ้าเด็กโง่เขลา!” ผู้เฒ่าคังตวาดลั่น น้ำตาของชายชราไห