Lahat ng Kabanata ng Paid Pleasure: Kabanata 31 - Kabanata 40

HINDI alam ni Bambi kung anong magigingreaksyon niya ng makita si Kayde sa labas ng building. Magdadalawang lingo na ang nakaraan mula ng huli sila nitong nagkita at nagkausap—mas matagal pa ang araw na ‘yon kesa sa magkasama silang dalawa. Hindi alam kung papaano niya ito pakikisamahan.Naiinis at nagagalit siya pero ano nga ba ang karapatan niya? Wala. Hindi sila—walang ibang namamagitan sa kanila maliban sa one-night stand na nangyari kaya hindi niya dapat nararamdaman ang ganito. Hindi dapat.At ngayon, nasa harapan niya na si Kayde, hindi niya na alam kung paano ito haharapin. “Kayde?” Banggit niya sa pangalan nito. Baka namamalikmata ulit siya na nakikita niya ang binata. “Baby, I miss you.” Malaki ang ngiti sa labi ng binata ng magtama ang mga tingin nila. “Kakarating ko pa lang, dumiretso ako dito para makita ka. Na-miss mo ba ako?” kita ang pagod sa mukha ng lalaki.“Sana nagpahinga ka na muna.” Hindi makatingin ng diretsong usal niya saka naglakad papunta na hindi hinihint

HINDI alam ni Kayde kung sino ang dapat pagtanungan niya, si Angela ba na siyang kilala na maraming alam o ang katrabaho na handang sagutin ang lahat ng katanungan niya. Kailangan niya malaman kung ano ang nangyari ng panahon na wala siya. Hindi siya pinapansin ni Bambi kagabi pa kaya alam niya na may nangyari na hindi nito masabi.Papasara na ang elevator ng may kamay na pumigil at dali-daling pumasok, si Anngela. Mukhang ang tadhana na anag nagsasabi na dito na magtanong at hindi na sa iba.“Good morning, Kayde.” May ngiti na bati ni Angela ng sumara ang elevator na sinasakyan nilang dalawa. “Ang aga-aga, mukhang malalim na ang iniisip mo ah?”Bumuga ng marahas si Kayde. “Pakiramdam ko maraming nagbago ng mga panahon na umalis ako. Ang daming bagay na hindi ko na alam—pakiramdam ko tuloy ay napaghuhulian na ‘ko.” nasa tono ang lungkot at pagpapaawa. Baka epektibo.“Ah, ‘yon ba?” Tatawa-tawang tugon ni Angela ng malaman ang problema’t iniisip niya. “Sa totoo niyan ay wala naman masya

“Bambi, anak, magdadalawang taon na ng huli ka nakauwi sa probinsya. Na-miss ka na namin ng papa mo. Hindi ba talaga pwede na mag-apply ka ng leave at magpahinga na muna dito? Wala ka ng ibang gagastusan, bayad na ang lahat ng utang at gawa na ang bahay. Ipahinga mo ang katawaan mo sa pagtratrabaho. Nag-aalala na kami ng papa mo sa iyo.”Sunod-sunod na nagpakawala ng malalim na buntong hininga si Bambi ng mabasa ang mensahe ng ina. Matagal-tagal na rin mula ng makauwi siya at makasama ang magulang pero ganon na ata talaga. Kung nag-umpisa ka na magtrabaho sa malayong lugar, malabo at madalang pa sa madalang na makauwi sa lugar na kinalikihan.Katulad ng mga taong nagkipagsapalaran sa syudad, na pinili luuwas para makatulong sa pamilya pero sa huli nawala na lang ang mahal sa buhay ay hindi na nakabalik pa sa lugar na sinilangan. Maraming kababayan ang lumuwas ng bansa, nangako na apat na lang magtratrabaho sa ibang bansa pero tumagal na nang dalawang dekada na limitado lang ang oras s

Malakas ang kabog ng dibdib ni Bambi habang nakatingin sa galit na mukha ni Kayde. Nanunuyot ang lalamunan sa pagpipigil ng luha na pumatak mula sa mga mata. Nang ilibot ang tingin ay mabilis na nag-iwas ng tingin ang mga katrabaho na nanunuod sa nangyari.Walang imik na bumalik siya sa pagkakaupo, nawalan ng gana na kainin ang binili niya kanina. Kagat ang ibabang labi na tinapos ang trabaho at minsan ay pasimpleng pinupunasan ang luha na kumakawala sa mata niya.“For Kayde Aleata.” Ani ng Delivery boy na nasa pinto ng opisina.Napatigil ang lahat sa ginagawa ng walang imik na tumayo si Kayde, kinuha ang dala ng lalaki at inilapag ang paperbag sa mesa niya. “Ibalik mo ‘yan kung sinoman ang nagbigay kanina. Hindi ko kailangan ng regalo o kahit anong pagkain mula sa iba. May pambili ako, hindi ako patay gutom.” walang emosyon na sabi ng binata.Hindi niya ito pinansin, muling nangilid ang luha sa mata. Bago pa dumapo ang orasan sa alas singko ay inayos niya na ang gamit. Dala ang paper

“What?! Iyong secretary mo?” Hindi makapaniwalang putol ni Denis. “Parang impossible ‘yon, dinaig pa ng lalaking iyon ang aso sa pagiging loyal sa iyo. Minsan nga mas kapanipaniwala pa siya pakinggan kesa sa iyo.”“Tignan mo muna ang sarili mo sa salamin.” Pinakita ni Kayde ang gitnan dalari. “Ito ka oh. Makapagsalita ka d’yan, parang hindi mo inaalila sa trabaho ang secretary mo.” banat niya.“Binabayaran ko siya ng tama—lahat kaya ngpakisuyo ko sa kanya may presyo.” pagmamalaki nito.“Ayon naman pala, nakakayanan mo magbayad pero madalas ka andito para makain at kahit sa labas walang hiya ang makapal mong mukha.” Naalala niya sa D’s café na aalis na lang siya lahat-lahat ay sumigaw pa ito para kunin ang ambag niya.Minsan napapaisip siya kung tao pa ba ang mga kaibigan niya—mas lalo na si Denis na makapal ang mukha--o mga HAYOP dahil kahit pabalibaliktarin, mas makapal pa ang balat ng mga ‘to sa buwaya. At hindi na magbabago ang tingin niya.“May kasabihan nga tayo na ‘MASARAP PAGLI