All Chapters of ร้านแพรลับของคุณหนูสาม: Chapter 41 - Chapter 50

"อะ อ๋อ งั้นก็คงจะไม่เป็นอะไร ท่านพ่อลงมือเองแล้วนี่" เว่ยอวี่หยุนหลบสายตาคนสนิทของพี่สาว ไม่กล้ามองหน้านางตรงๆ และไม่กล้ามองไปทางบิดาด้วย ได้ยินแต่เสียงผู้เป็นพ่อสั่งการแต่จับใจความไม่ได้เจ้าพวกนั้นทำจริงหรือนี่"คุณชายน้อยเป็นอะไรไปเจ้าคะ""ปะ เปล่า ไม่มีอะไร""คุณชายดูไม่ทุกข์ร้อนใจเลยนะเจ้าคะ หรือว่ามีวิธีอะไรดีๆ ในใจ" หนิงชิงชิงจี้ถามต่อให้นี่เป็นเรื่องที่เตรียมการไว้แล้ว แต่นางก็อดไม่พอใจคุณชายน้อยผู้นี้ไม่ได้ หากนางไม่ไปบังเอิญได้ยินเข้า หากคุณหนูไม่ได้ขอร้องคนอื่นไว้ก่อน หากเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง ๆ โดยไม่มีการรับมือ สถานการณ์จะเลวร้ายยิ่งกว่านี้จนใจนางแทบแตกสลายเลยทีเดียว จริงอยู่ว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันนอกจากฐานะเจ้านายกับผู้ติดตามรับใช้ แต่นางก็รักคุณหนูของนางมากจนรู้สึกอดที่จะโกรธไม่ได้ที่คุณหนูเคยย้ำนักหนาว่าให้น้องชายออกห่างจากการพนันก่อนจะถือไว้ที่เหมาะสม นางเข้าใจแล้วเรื่องที่เว่ยหย่งฮวาถูกลักพาตัวไปยังคงปิดเงียบนานถึงสามวัน คนที่ทำตัวนิ่งเฉยได้ตลอดเพราะวางใจในผู้เป็นพ่อ ตอนนี้เริ่มนั่งไม่ติดที่ เว่ยอวี่หยุนเครียดจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ กังวลถึงพี่สาวที่หายตัวไป เขากล

"ขอพบเถ้าแก่ได้หรือเปล่า""ชั้นสอง""ขอบใจ"เว่ยอวี่หยุนเดินขึ้นบันไดทั้งที่ยังใจลอยอยู่ เขามองหาห้องที่ดูหรูหราหรือมีบรรยากาศที่พอจะบอกได้ว่าเถ้าแก่อยู่ในห้องนั้น เพราะบนนี้ไม่มีป้ายหรืออะไรเลย แม้แต่คนคุ้มกันก็ไม่มี จะตะโกนเรียกก็รู้สึกว่าอาจจะโดนลากออกไปแทน จนสุ่มดวงเปิดเจอห้องห้องหนึ่งที่เถ้าแก่นั่งอยู่ พออีกฝ่ายเห็นเขาก็ยิ้มกว้าง แต่เป็นยิ้มที่ถึงดวงตา"คุณชายเว่ย เชิญเลยเชิญ ลมอะไรหอบมาล่ะ""ข้าอยากมาขอยกเลิกสัญญา""หืม? พูดถึงสัญญาอะไรกัน?""สัญญาที่ข้าต้องชดใช้ตอนที่พนันแพ้""สัญญาเสร็จสมบูรณ์ไปแล้วท่านจะยกเลิกได้อย่างไร" ชายผู้มีประสบการณ์ทำหูทวนลม"ข้าอยากได้ตัวพี่สาวคืน""โห ท่านอยากได้ตัวนางคืนแล้วมีอะไรมาแลก คงไม่คิดว่าข้าจะคืนให้เฉย ๆ ใช่ไหม""เจ้าต้องการอะไร" เสียงของเด็กหนุ่มเครียดเขม็งขึ้นมา"สิ่งที่ติดค้างคือท่านแพ้พนัน ก็หาเงินจำนวนนั้นมาคืนข้าสิ เรื่องง่ายแค่นี้เอง"เว่ยอวี่หยุนเงียบไปไม่นานก็ตอบออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง"เข้าใจแล้ว"ก่อนเขาจะออกไปเถ้าแก่ก็เอ่ยไล่หลังทิ้งท้ายไว้ "เร่งมือหน่อยก็ดีนะ ไม่รู้ของแลกเปลี่ยนจะบุบสลายไปตรงไหนบ้างหากทิ้งไว้นาน"เว่ยอวี่หยุนกัด

อู๋ซือหนิงเป็นบุรุษรูปงามคนหนึ่ง พอมีข่าวว่าเขาเริ่มสนใจอิสตรี หญิงสาวหลายนางก็ทอดสะพานให้เผื่อจะมีหวังบ้าง แต่อู๋ซือหนิงก็ไม่สนใจ มีคนเห็นเขาอยู่กับเว่ยหย่งฮวาบ่อยครั้ง แต่ไม่เคยเห็นอยู่กับสตรีอื่นตามลำพังเลยแม้แต่หนเดียว"ครั้งนี้ได้ท่านช่วยเหลือไว้มาก นอกจากของที่นำมาวันนี้แล้ว วันหน้าข้าอยากเลี้ยงตอบแทนท่านด้วย""ลำบากท่านหญิงแล้ว" เขายิ้มรับด้วยความเต็มใจ ได้ใช้เวลากับนางมากขึ้นทำไมเขาจะต้องปฏิเสธ"เช่นนั้นหากใต้เท้าอู๋สะดวกวันเวลาใดก็นัดหมายข้ามาแล้วกัน"เสร็จธุระแล้วนางก็ขอตัวกลับ หนิงชิงชิงเห็นคุณหนูของนางเดินออกมาก็ลงจากศาลามารอที่หน้าประตู  สองนายบ่าวกลับจวนในเวลาเย็นย่ำ เพราะเพิ่งผ่านเรื่องน่าหวั่นใจมาเว่ยอวี่หยุนเลยออกมารอรับพี่สาวทุกวัน"ท่านพี่ วันนี้ใต้เท้าเผิงมารอพบท่านด้วยแต่ข้าบอกว่าท่านไม่อยู่ เขาเลยจะมาใหม่วันหลัง""ขอบใจนะ วันนี้ค่าซื้อเปาจื่อมาฝากเจ้าด้วย" นางยิ้มกว้างแล้วยัดถุงแป้งนึ่งมีไส้ถุงใหญ่ใส่อกน้องชาย กินขนมสดใหม่หอมพวยพุ่งขึ้นมาตีจมูกชวนน้ำลายไหล"ขอบคุณท่านพี่" เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากร่ำลานางอันเป็นที่รัก (แต่นางไม่รับรู้ด้วย) แล้ว ตงฟางก็เดินขึ้นมาจนทันเจ้านาย"วันนี้ก็ไม่ได้เรื่องอีกแล้วหรือขอรับ""ข้าจนปัญญาแล้วจริงๆ ไม่รู้ท่านหญิงใช้เกณฑ์อะไรในการแบ่งว่าข้าคือสหายคนที่มีใจให้นาง" น้ำเสียงอู๋ซือหนิงดูท้อแท้ยันสีหน้า ตงฟางสงสารเจ้านายจับใจ"คุณชายลองใช้วิธีอะไรที่ชัดเจนกว่านี้ดีหรือไม่ขอรับ" เขาเสนอ"ชัดเจนกว่านี้ ไม่ใช่ว่ามันจะไม่งามหรอกหรือ ข้ายังต้องรักษาเกียรตินางนะ""คุณชาย ชัดขนาดนี้นางยังไม่รู้เลยว่าคุณชายมีใจ หากคุณชายไม่ทำอะไรมากกว่านี้ เกรงว่าวันหน้านางอาจเจอคนต้องใจที่ไม่ใช่ท่านได้นะ""นั่นเจ้าพูดจาอัปมงคลอะไร" อู๋ซือหนิงเสียงแข็งขึ้นมาเสียเฉยๆ"คุณชายเชื่อข้าสักครั้ง ลองดูก็ไม่เสียหายนี่ขอรับ" อู๋ซือหนิงคิดตามอย่างหนักใจ วันรุ่งขึ้น ยอดบัณฑิตมาหาที่หน้าจวน ลั่นวาจาเสียงหนักแน่น"ท่านหญิง ข้าชอบท่าน""ข้าก็ชอบท่าน""..."ความรู้สึกของใบไม้หลงฤดูเป็นเช่นนี้เอง ทั้ง ๆ ที่อยู่ในฤดูเพาะปลูกแท้ ๆ ทำไมความรู้สึกของเขาให้เหมือนมันอยู่ในฤดูใบไม้ร่วงก็ไม่

"เสี่ยวฮวา กลับเข้าเรือนเถิดน้ำค้างเริ่มลงแล้ว""ข้าก็จะกลับอยู่เดี๋ยวนี้ค่ะ พวกท่านก็เลิกทะเลาะกันเสียที ข้าจะได้ส่งเขา"เว่ยหลานซีหน้าตาเหลอหลา ทำไมกลายเป็นเขาผิดเสียได้"ท่านอู๋มีข่าวอะไรมาแจ้งอย่างนั้นหรือ""เห็นท่านหญิงสนใจงานล่าสัตว์ เร็วๆ นี้ฝ่าบาทจะจัดขึ้น ระหว่างนั้นท่านหญิงก็เตรียมตัวไว้เถิด หากสนใจร่วมล่าลองฝึกธนูไว้ก็ได้""เป็นข่าวที่น่าสนใจมากๆ แต่เวลากระชั้นชิดเช่นนี้ฝึกไปก็คงไม่เห็นผล ข้ารอชมอยู่ที่กระโจมก็ได้ เอาใจช่วยท่านกับพี่ชายของข้าให้ล่าได้เยอะๆ ก็แล้วกัน"แม้จะกล่าวไปเช่นนั้น แต่อีกใจในฐานะคนที่ชอบขนสัตว์แต่ไม่นิยมให้ล่ามากเกินจำเป็นก็ออกจากขัดเคืองเใจตัวเองอยู่บ้าง"เช่นนั้นคืนนี้ข้าขอตัวก่อน ราตรีสวัสดิ์ท่านหญิง""ราตรีสวัสดิ์อู๋ซือหนิง" นางยืนส่งเขาจนกระทั่งอีกฝ่ายลับตาไป เพราะมีพี่ชายยืนอยู่ด้วยจึงสามารถวางใจได้ต่อให้อยู่หน้าบ้านตัวเองยามวิกาล"ท่านพี่ก็เข้าเรือนเถอะ เดี๋ยวยุงจะตอมนะคะ""พี่จะรอปิดประตูและดูความเรียบร้อย เจ้าเข้าไปก่อนเถอะ"เว่ยหลานซีลงกลอนประตูแล้วเดินตรวจตราดูหน