Semua Bab ร้านแพรลับของคุณหนูสาม: Bab 61 - Bab 70

 เว่ยอวี่หยุนที่ยืนอยู่ด้านหลังทั้งคู่ได้ยินทุกอย่าง สองคนนี้ช่างเข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย พี่ชายใหญ่ของบ้านถูกจับมาเป็นของเล่นของน้องสาวเสียแล้ว ไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือภาพที่เห็นมันตำตา คุณชายน้อยรู้สึกว่าพี่สาวช่างน่ากลัวจริงๆ"คราวนี้ก็ถึงทีท่านไปส่งข้า" เห็นเขามองหน้านางสลับกับรถม้าของจวนนางจึงอธิบายเพิ่ม"ให้เว่ยอวี่หยุนกลับคนเดียว ส่วนข้าจะไปกับท่าน""ท่านพี่ ทำแบบนั้นจะไม่งามนะ""เว่ยอวี่หยุน เจ้าคิดว่าข้าสนใจเรื่องนั้นหรือ" เมื่อพี่สาวหันมาเท้าเอวมองเขาจึงส่ายหน้าทันควัน"งั้นก็ดี เจ้าขึ้นรถไปได้แล้ว"นี่พี่ข้าเป็นคนแบบนี้อย่างนั้นหรือ...หมดสิ้นแล้วภาพลักษณ์สตรีอ่อนหวานหลังไล่น้องชายไปแล้วนางก็เดินไปขึ้นรถม้าของอู๋ซือหนิง เขาตามขึ้นมาก็ยิ้มไม่หุบเลยตั้งแต่นั้น ทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากมาย แต่ใช้เวลาส่วนมากไปกับการเฝ้ามองอีกฝ่ายแล้วส่งยิ้มให้กันอยู่แบบนั้นท่ามกลางความเงียบ"วันพรุ่งนี้ข้าจะไปรับท่านหญิงที่จวน""ฮวาฮวา" นางเอ่ยแก้"พรุ่งนี้ข้าจะไปรับฮวาฮวาที่จวน""ข้าจะตั้งต

 กินอะไรก็ได้ของเว่ยหย่งฮวาหมายถึงอะไรก็ได้จริง ๆ เพราะอู๋ซือหนิงรู้อยู่แล้วว่านางไม่ชอบกินอะไรบ้าง ขอแค่ไม่ใช่หนึ่งในของพวกนั้นนางกินได้หมดบางอย่างในของที่บอกว่าไม่ชอบก็มีของที่นางแพ้อยู่ด้วย แต่อธิบายให้คนที่นี่เข้าใจได้ยากนัก นางจึงจัดลำดับเป็นคำว่าไม่ชอบมากๆ แทน รวมถึงบอกอาการร้ายแรงหากเผลอกินเข้าไปด้วยอู๋ซือหนิงสั่งได้รายการอาหารเสี่ยวเอ้อไปสามสี่อย่าง ล้วนแต่เป็นของโปรดเว่ยหย่งฮวาทั้งสิ้น"ท่านอู๋สั่งแต่ของชอบข้าไม่ใช่หรือนั่น ทำไมไม่สั่งของตัวเองด้วยล่ะ""ฮวาฮวาชอบกินอะไรข้าก็ชอบเหมือนกัน""อย่ามาเอาใจข้าหน่อยเลย ท่านอู๋ต้องมีของที่ชอบมากๆ บ้างสิ""บอกฮวาฮวาตามจริง ถ้าไม่มีของพวกนั้นเลย มีแต่ถูกปากหรือไม่ถูกปากเท่านั้น""พวกบัณฑิตนี่ชอบคิดอะไรซับซ้อนเช่นนี้เป็นปกติหรือ" นางเอียงคอแล้วเอียงคออีกก็ยังไม่เข้าใจ"ซับซ้อนหรือ ข้าว่ามันเข้าใจง่ายออก" อู๋ซือหนิงหน้าเสียทันที จนหญิงสาวต้องรีบโบกมือเป็นพัลวัน"ไม่ใช่แบบนั้นสิ ถ้าหมายถึงหากท่านสามารถรู้ชัดเจนได้ว่าจะชอบหรือไม่ชอบอะไร ข้าก็จะได้รู้จักท่านอู๋มา

การกระทำเช่นนี้ทำให้นางตกใจมากทีเดียว ไม่นึกเลยว่าเขาจะดีใจขนาดนี้ บางทีนางอาจประเมินความรู้สึกของอู๋ซือหนิงต่ำไป นางยกมือขึ้นกอดตอบเขารู้แผ่นหลังกว้างนั้นเบา ๆ ให้อีกฝ่ายรู้ว่านางรับรู้ความรู้สึกของเขาแล้ว"ท่านอู๋ หวังว่าท่านจะไม่ร้องไห้ออกมานะ" ไม่เช่นนั้นนางก็คงทำอะไรไม่ถูก"ข้า...จะพยายาม"นี่จะร้องไห้จริงๆ เหรอเว่ยหย่งฮวาลูบปหลังคู่หมั้นของตนเป็นการปลอบประโลมก่อนเขาจะผละออกไป จากความยินดีเริ่มกลายเป็นความเคอะเขิน ทั้งสองสบตากันโดยไม่มีใครพูดอะไร จนอู๋ซือหนิงทนกับความเงียบไม่ไหวกระแอมไอออกมา"มาเถอะ ข้าจะไปส่งฮวาฮวาที่จวน" พวกเขาเดินไปคุยกันไป"ท่านอู๋จะมาวันไหนข้าจะได้เตรียมตัว""ฮวาฮวาพร้อมเมื่อไร ข้าไปเมื่อนั้น""ไม่ต้องเตรียมตัวหรือ?""ข้าเตรียมไว้พร้อมนานแล้ว" รอยยิ้มที่มาพร้อมคำตอบนี้ทำให้นางหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ"ร้ายกาจ ๆ นับถือท่านอู๋เลยล่ะ""ฮวาฮวาไม่ว่าข้าใจร้อนหรือ""ข้าจะว่าท่านได้อย่างไร เพราะเป็นตัวข้าเองเสียอีกที่กลัวว่าท่านจะเตรียมตัวไม่ทันหากบอกให้มาวันมะรืนนี้เลย"คำตอบของนางก็ทำให้ผู้ฟังตาโต วันที่นางกำหนดเป็นวันหลังจากสิ้นสุดเทศกาลเก็บเกี่ยวพอดี คิดว่าตนใจร

หน้าที่การงานของอู๋ซือหนิงราบรื่น ไม่มีเรื่องอะไรต้องกังวลในราชสำนักตอนนี้ การวางตัวผู้สืบทอดก็ดูจะไม่มีปัญหาอะไร พระองค์ชายรัชทายาทในรัชสมัยต่อไปที่ จะขึ้นเป็นฮ่องเต้นั้นเป็นที่ยอมรับของทั้งขุนนางและพี่น้องคนอื่นเว่ยหย่งฮวาคิดว่าไม่ออกเลยว่าหากนางมาที่นี่ผิดยุคสมัย เป็นตอนที่มีการชิงบัลลังก์เกิดขึ้นนางจะโดนลากเข้าไปพัวพันมากน้อยเพียงใด เพราะสถานะของนางก็ไม่ใช่ธรรมดาเลยคิดอะไรไปได้เพลิน ๆ ก็พบว่ามีการขนมหวานมาวางอยู่ตรงหน้า เงยมองขึ้นไปจึงได้เห็นว่าเป็นสามีของตัวเอง"งานราชสำนักเสร็จแล้วหรือเจ้าคะ""วันนี้ไม่มีฎีกาอะไรเร่งด่วน จัดการทั้งหมดได้เร็ว เสร็จแล้วข้าก็รีบกลับมาที่นี่เลย วันนี้ฮวาฮวาอยากออกไปเดินข้างนอกหรือไม่"ลึกๆ อู๋ซือหนิงรู้สึกกังวลอยู่ เดือนนี้ภรรยาของเขาแทบไม่ออกไปไหนเลยทั้งที่ปกติไม่เคยอยู่ติดบ้าน อย่างน้อยก็ต้องออกไปดูร้านทุกวันบ้าง แต่ระยะหลังมานี้หนึ่งสัปดาห์จะออกไปสักสามวัน"ข้ารู้สึกเพลียเล็กน้อย ท่านพี่อยากออกไปเดินเล่นหรือคะ""ไม่ ๆ ถ้าฮวาฮวาอยากอยู่บ้านข้าก็จะอยู่ด้วย" อู๋ซือหนิงเลื่อนจานอาหารว่างมาตรงหน้าเราอกเอาใจให้นางกินนอกจากเรื่องที่ไม่ค่อยออกไปไหนเหม

กิจวัตรประจำวันใหม่ของเว่ยหย่งฮวา คือการเดินตามหลังบุตรชายเพื่อดูว่าจะไปล้มหกคะเมนที่ไหนอีก เจ้าก้อนแป้งน้อยที่เหมือนมีห้าชั้นซ้อนกันเดินเตาะแตะพร้อมอุ้มตุ๊กตายัดนุ่นตัวหนึ่งไว้ เพราะไม่มีใครมีเหมือน อู๋จางหรงเลยหวงแหนมาก ๆ มารดาทำตุ๊กตาตัวนี้ให้ตนแค่คนเดียว"ท่านแม่ น้องจะมาเมื่อไหร่เหรอ""อีกไม่นานหรอกจ้ะ เสี่ยวหรงอยากเจอน้องแล้วหรือ""ข้าอยากมีเพื่อนเล่น""เล่นกับเว่ยซินไปก่อนไม่ดีหรือ""เว่ยซินอยู่คนละบ้านกับข้า ข้าเล่นกับเขาทุกครั้งที่ต้องการไม่ได้""แต่เสี่ยวหรงก็ต้องรอน้องโตก่อนอยู่ดีจึงจะเล่นกับเจ้าได้นะ"เว่ยซินเป็นลูกของพี่ใหญ่กับเซียนซูอิง อ่อนกว่าบุตรของนางสองปี พอมีเด็กเล็ก ๆ ในบ้าน ของที่ขายในร้านแพรของนางก็มีของใช้ทารกเพิ่มขึ้นมา แต่ไม่มากมายเท่าเสื้อผ้าสตรีที่เป็นตัวเอก แม้นางจะเป็นท่านหญิงขั้นจวิ้นจูแล้ว ทั้งยังเป็นฮูหยินของสกุลอู๋ แต่คนก็เรียกกันติดปากไปแล้วว่าร้านแพรของคุณหนูสาม และก็ยังคงเป็นชื่อนั้นจนถึงทุกวันนี้"ไม่เป็นไร ข้ารอน้องได้ เว่ยซินก็อยากเล่นกับน้องด้วยเหมือนกัน" เขาเอ่ยถึงสหายตัวน้อยที่อายุอ่อนกว่าและมักจะติดพี่ชายแจหลังรู้ว่าจะมีคนเดินตามต้อย ๆ เพิ่