Semua Bab ร้านแพรลับของคุณหนูสาม: Bab 31 - Bab 40

ผ่านพ้นไปยังไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ร้านแพรไร้ชื่อนั้นก็พร้อมเปิดประตูต้อนรับลูกค้า เว่ยหย่งฮวาตระหนักดีว่าการโฆษณามีผลต่อความสนใจของผู้ซื้อ แต่ที่นี่ไม่มีจอดิจิทัลให้นางสามารถซื้อสื่อโฆษณาได้ เพราะฉะนั้นการแสดงละครเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ไม่แย่ ซึ่งนางขอความช่วยเหลือใครไปไม่ได้นอกจากเซียนซูอิง คุณหนูที่สนิทสนมกันผู้นี้ และคุณหนูน้อยที่เทิดทูนนางตั้งแต่งานเทศกาลสายฝน"พวกเจ้าจำบทพูดได้หรือยัง""สบายมาก นี่ไม่ต่างจากตอนที่เราพูดคุยกันปกติเลยด้วยซ้ำ" เซียนซูอิงสะบัดพัดกระดาษที่มีคำพูดที่นางต้องกล่าวเขียนเอาไว้ นางไม่เข้าใจการกระทำประหลาดนี้แต่ก็ไม่เคยต่อว่าสหายสักคำ"นี่มันน่าสนใจมาก ๆ ท่านหญิงช่างมีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ" คุณหนูจ้าวดวงตาเป็นประกายวิบวับไม่ได้หยุด นั่งตื่นเต้นจนแทบนอนไม่หลับตั้งแต่ท่านหญิงเอ่ยปากขอเรียกตัวไปช่วย"จ้าวจิน กระดาษเจ้าเลอะหมึกไปขนาดนั้นแล้วยังอ่านออกอีกหรือ" เซียนซูอิงเข้าใจว่าคุณหนูน้อยผู้นี้นับถือสหายนางมาก แต่นี่น่าจะเกินคำว่าเทิดทูนไปไกลโข ราวกับว่าเว่ยหย่งฮวาเป็นวีรสตรีในชีวิตของนาง"ข้าจำได้หมดแล้วไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณหนูเซียนเถอะจำบทตัวเองได้หรือยัง"เว่ยหย่งฮวารู้

"ชิงชิง""เจ้าค่ะคุณหนู""เจ้าได้ยินเหมือนข้าหรือเปล่า""จัดเต็มสองหูเลยเจ้าค่ะ ตบเลยไหมเจ้าคะ!""ใจเย็นก่อน ลงไม้ลงมือการไปก็ไม่สนุกหรอก" หญิงสาวยิ้มกริ่ม เดินเข้าไปร่วมวงฟังการสาธยายตนเองของสตรีผู้นั้น"มือของข้าเป็นดั่งมือทองคำ เพียงจับเข็มแตะด้ายก็ออกมาเป็นลายที่งดงาม""จริงรึ มหัศจรรย์ปานนั้นเชียว" สตรีที่อายุร่วมราวคราวเดียวกับมารดาของนางเอยถามเป็นจริงเป็นจัง ราวกับว่าเชื่อคำพูดนั้นไปเสียสนิทใจแล้วหนิงชิงชิงมองผู้คนเหล่านั้นด้วยสายตาไม่พอใจ มีสิทธิ์อันใดมาอวดอ้างงานของนายนาง เว่ยหย่งฮวายืนฟังต่อว่านางผู้นั้นจะอ้างอะไรอีก ฟังไปฟังมาก็รู้สึกขบขัน เพราะที่มาพี่ไปของฝีมือตนนั้นอ้างถึงสิ่งที่พบเห็นได้ยากเช่นพรจากเทพ การได้พบสัตว์ในตำนาน เป็นบุญคุณของเทพเซียนหรืออะไรก็ตามแต่ที่คนทั่วไปหาทางพิสูจน์แทบไม่ได้เลย แน่นอนว่าสำหรับคุณหนูสามที่ศึกษาโลกนี้มาในระดับหนึ่งแล้ว นางเชื่อว่าสิ่งเหล่านั้นมี แต่คิดว่าชั่วชีวิตนี้ของตนคงไม่มีโอกาสได้พบ และมันไม่มีอะไรชัดเจนไปกว่าการที่สตรีผู้นั้นแอบอ้างงานของนางอีกแล้ว แล้วที่กล่าวมาจะเป็นจริงได้อย่างไร"องค์หญิงกำกับเรียกข้าไปวัดตัวในวัง คบข้าไว้ไม่

"ไม่อาจจะรู้ใจมนุษย์ ทำได้เพียงคาดเดา พวกนางอาจจะพึ่งเคยมาที่เมืองหลวงครั้งแรก และหวังจะตั้งร้านที่นี่อย่างมั่นคงก็เป็นได้""ข้าก็ถึงได้บอกอย่างไรว่าวิธีการเริ่มต้นนี้มันผิด"คุณหนูผู้เอ่ยแย้งอยู่ตลอดรู้สึกเวทนามากกว่าจะสงสาร ก็ไม่เข้าใจความคิดของคนข้างกายเลยเหมือนกันว่าจะเข้าข้างร้านที่มาอ้างชื่อขนาดนั้นไปทำไม ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรเสียหน่อย อย่างที่ได้บอกไปว่าไม่อาจหยั่งรู้ใจมนุษย์ นางจึงไม่รู้ใจคนข้างๆ นี้ด้วยเช่นกันเมื่อแตรสัญญาณดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง คนที่กำลังขะมักเขม้นตั้งใจกับงานปักตรงหน้าก็ต้องเร่งมือ มาถึงตรงนี้เห็นได้ชัดเจนว่าร้านของคุณหนูสามจัดการกันค่อนข้างเป็นระบบระเบียบ เพราะนางเป็นผู้สั่งการเพียงคนเดียวจึงรู้ว่าจะแบ่งหน้าที่ไหนให้ใครผิดกับอีกทางที่ยังมีทะเลาะกันอยู่เพราะต่างฝ่ายต่างก็อยากจะทำงานในส่วนนั้น ส่วนผู้ที่เป็นหัวหน้าคุมงานทุกคนก็เหมือนไม่ค่อยมีใครฟังเวลามีจำกัดแบบลายปักจึงไม่ได้ซับซ้อน เว่ยหย่งฮวาทำเสร็จได้ทันเวลา เมื่อแตรสัญญาณดังขึ้นเป็นครั้งที่สามทุกคนต้องวางมือ"เชิญพวกท่านนำผ้าที่ปักเสร็จแล้วมาให้ผู้ตัดสินดูทีละคน"ขันทีที่พระพันปีพามาด้วยเป็นผู้จัด

เว่ยหย่งฮวานึกขึ้นได้ว่าวันนี้พวกเขายังไม่ได้เงินพิเศษเลย จึงให้หนิงชิงชิงนำถุงเงินไปมอบให้พวกนางคนละถุงเป็นน้ำใจที่มาช่วย เสียงขอบคุณดังไล่หลังมา เซียนซูอิงกับจ้าวจินเห็นนางอยู่กับได้เท้าอู๋ก็ล้มเลิกความคิดที่จะเข้ามาทักหลังจบงาน ปล่อยให้สองหนุ่มสาวเดินไปด้วยกัน"เจ้าว่าสหายข้าจะมีงานมงคลเร็ว ๆ นี้ไหม""เป็นไปได้ แต่พี่หญิงก็อายุเท่าๆ กับท่านหญิงไม่ใช่หรือคะ ไม่เห็นควงใครออกงานเลี้ยงสักครั้ง""เจ้าก็เข้าวัยปักปิ่นแล้วทำไมยังไม่มีเล่า""ข้าพึ่งปักปิ่นได้ปีเดียวนี่คะ ไม่เหมือนพี่หญิงที่ปักมาตั้งปีแล้ว"เซียนซูอิงอดสงสัยไม่ได้จริง ๆ ว่าคุณหนูจ้าวจินได้ความปากคอเราะรายนี่มาจากใคร ฮูหยินก็ออกจะเป็นกุลสตรีเพรียบพร้อม เสนาบดีจ้าวก็เป็นคนสุภาพ แล้วทำไมจ้าวจินจึงเป็นคนเช่นนี้ คงไม่ใช่ว่าซึมซับจากนางและเว่ยหย่งมากไปใช่หรือไม่"ท่านหญิงชอบอะไรก็สั่งได้เลย วันนี้เต็มที่""ข้าจะสั่งอะไรมากมาย ถึงอยากกินกระเพาะก็รับไม่ไหวหรอกนะ""เช่นนั้นวันหลังเราก็มากันอีก มาจนกว่าท่านหญิงจะกินสิ่งที่อยากกินครบดีหรือไม่""ใต้เท้าอู๋ หากไม่ใช่ว่าข้าคุ้นเคยกับท่านระดับหนึ่งแล้วข้าคงคิดว่าท่านเกี้ยวข้าอยู่" คุณหนูส

"รู้สิขอรับ เช่นนั้นหมายความว่าท่านต้องมีเงินจ่ายค่าเสียหายที่เสียไปจากการที่ท่านแพ้พนันและยังเป็นเงินหยิบยืมโดยตรงที่ลงพนันอีกด้วย""ขอล่ะ ๆ พี่เสวี่ยโปรดเมตตาด้วย ข้ายังเป็นมือใหม่นัก"ถ้าไม่ติดว่ามีความหยิ่งทะนงในตนเองอยู่สูงเขาคงยกมือไหว้อีกฝ่ายไปแล้ว การทำให้คนธรรมดากลายเป็นผู้มีอำนาจได้ ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ"เลิกแล้วต่อกันเถอะพี่เสวี่ย ข้าหมดตัวแล้วจริงๆ""ไร้สาระถ้าเป็นถึงคุณชายจะไม่มีเงินได้อย่างไร""คนที่มีเงินน่ะพ่อแม่กับพี่ชายพี่สาวของข้า ข้ายังไม่ได้รับราชการด้วยซ้ำ ที่เอามานี้ก็เป็นเบี้ยเลี้ยงส่วนตัว พี่เสวี่ยช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่ ถ้ารอดไปจะพยายามหามาชดใช้ให้คืนได้ทัน""ทรัพย์สินของเจ้าคืออะไรล่ะบ้านครอบครัวหรืออาจารย์""พี่เสวี่ยจะถามไปทำไมน่ะ""ก็จะให้พวกเขาชดใช้แทนเจ้าน่ะสิ ลูกชายคนเล็กก่อเรื่องไว้เช่นนี้จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร"เด็กชายวัยพึ่งจะรู้จักคำว่าเป็นหนุ่มได้ไม่นานเริ่มลนลานทำตัวไม่ถูก ใบหน้าขาวไร้เลือดฝาด พี่สาวก็ห้ามแล้วแล้วแบบนี้จะบากหน้าไปขอให้ช่วยได้อย่างไร"คิดว่าเรื่องพนันเป็นเรื่องล้อเล่นหรืออย่างไร เอาของที่มีค่าที่สุดของเจ้ามาแลกสิ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ย