All Chapters of ร้านแพรลับของคุณหนูสาม: Chapter 51 - Chapter 60

"พี่รองทำให้ไม่เลิกแขวะเขาเสียที พูดกับเขาสิบประโยคเหน็บแนมเขาไปแล้วเก้าประโยค ข้าล่ะกลัวว่าท่านจะคอแห้งจริงๆ" เว่ยหย่งฮวาปวดหัวกับพี่ชายท่านนี้เหลือเกิน ไม่รู้จะเป็นไม้เบื่อไม้เมากันไปถึงไหน"ท่านหญิง" อู๋ซือหนิงมองนางด้วยแววตาซาบซึ้ง "พรุ่งนี้ข้าจะล่ามาให้ได้เยอะๆ""การที่ท่านไม่ล่ามากเกินไปข้ารู้สึกยินดีมากกว่า แต่เอาเถิดข้าเข้าใจว่าสิ่งนี้เป็นกีฬาและเป็นเหมือนวัฒนธรรมของที่นี่""กีฬา?  คือสิ่งใด?""เอ่อ ไม่มีอะไร ข้าพูดไปเรื่อยเปื่อย พรุ่งนี้อู๋ซือหนิงก็อย่าฝืนมากเกินไปล่ะ"ยอดบัณฑิตยิ้มรับพยักหน้าอย่างแรง คล้ายจะสื่อว่าไม่ทำให้นางผิดหวังอย่างแน่นอน แต่จะได้หรือไม่ได้เหยื่อเว่ยหย่งฮวาก็ไม่ผิดหวังอยู่แล้ว ถ้าถึงพูดห้ามไปพวกเขาก็คงไม่เข้าใจเพราะต่างมุมมองตั้งแต่แรก ทั้งคนรอบข้างยังมองสิ่งนี้เป็นเรื่องปกติ คนที่ผิดแปลกในที่นี้คือนางอาหารในแต่ละวันมาจากเนื้อของสัตว์ที่ล่าได้ คนครัวจะนำมันมาทำอาหารแต่พอดีคน หากมีส่วนเนื้อเหลือมากก็จะนำไปแจกจ่ายให้ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ นี้ สร้างความใกล้ชิดกับราษฎรเช้าวันรุ่งขึ้นการล่าสัตว์ครั้งที่

 อู๋ซือหนิงอาสามาส่งนางถึงจวน ซึ่งไม่จำเป็นเลยเพราะในแง่ความปลอดภัยก็มีพี่ใหญ่และพี่ชายรองคอยให้การดูแลตลอดเส้นทางอยู่แล้ว คำขอบคุณของท่านหญิงเพียงสั้น ๆ ทำให้เย็นวันนั้นอู๋ซือหนิงย้อนกลับมาใหม่พร้อมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาว"ท่านหญิง ข้าแน่ใจว่าต่อให้ข้าจะมอบของแทนใจให้ท่านสักเพียงใด หากไม่พูดตรงๆ ออกไป ท่านก็ไม่มีทางรับรู้ความรู้สึกของข้า""อู๋ซือหนิง ท่านเริ่มทำให้ข้ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่แล้ว" นางทั้งเอียงคอทั้งขมวดคิ้ว อยากจะทึ้งผมตัวเองนักว่ามีอะไรที่ตนมองข้ามไป ทำไมพักนี้ถึงมีแต่คนถามอะไรนางแปลกๆ"ท่านหญิงฉลาดหลักแหลม มีไหวพริบแล้วมองไปที่เป้าหมายอย่างชัดเจน ข้าซึ่งไม่ได้อยู่ในเป้าหมายของท่านจึงถูกมองข้ามได้ง่ายดายนัก""ใต้เท้าอู๋ หากข้าทำให้คิดเช่นนั้นต้องขออภัย" นางร้องบอกเสียงตระหนก คิดว่าตนทำพฤติกรรมใดให้เขาเข้าใจผิดแน่ เพราะนางไม่ได้เจตนาจะมองข้ามใครเลย"ท่านหญิง มิต้องกังวลข้าไม่ได้กล่าวโทษ" อู๋ซือหนิงยังคงยิ้มให้นางเหมือนที่ทำเสมอมา"แต่ว่าข้าคงทำให้ท่านรู้สึกไม่ดี""ไม่เลย ท่านหญิงเป็นตัวของตัวเอง นั่นจึ

 เว่ยหย่งฮวาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกมา "หม่อมฉันยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ถวายการรับใช้เพคะ"ทูตสัมพันธ์ทางการเมืองไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีสักคนสินะ"จะไปอยู่ไกลโพ้น โอกาสที่จะได้พบกันอีกนั้นน้อยมาก นางคงคิดถึงบ้าน ได้มีอะไรที่ทำให้นึกถึงบ้านติดตัวไปด้วยมาก ๆ ก็คงให้คลายคิดถึงได้บ้าง"แม้จะไม่ใช่องค์หญิงที่เกิดจากตน แต่เขาก็เมตตาองค์หญิงห้ามาก รักใคร่ประหนึ่งลูกตนเอง"นอกจากชุดแต่งงานที่จะมอบให้องค์หญิงใส่ในพิธี ขอให้เจ้าทำอีกหนึ่งชุดเพื่อเป็นของกำนัลให้แก่ฮองเฮาแห่งเทียนอิน""เว่ยหย่งฮวารับบัญชา จะไม่ทำให้ฝ่าบาทกับฮองเฮาผิดหวังเพคะ"เมื่อทราบกำหนดการแล้วนางก็ทูลลา หลังจากถูกเรียกตัวไปวันต่อมาก็มีประกาศถึงงานมงคลระหว่างองค์หญิงห้ากับองค์ชายต่างแคว้นอย่างเป็นทางการ ทั้งเมืองหลวงคึกคักและมีแต่คนพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ทั่วทุกหัวมุมถนน เป็นเรื่องน่ายินดีที่มีพันธมิตรมากขึ้นเทียนอินเป็นแคว้นกันชนระหว่างต้าซานกับไท่เล่อ ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธมิตรไมตรีนี้ แต่ว่าเมื่อมีสัมพันธ์อันดีต่อกัน หากเทียนอินเกิดสงครามขึ้นมา ต้าซาน

เมื่อผ่านพ้นม่านประตูเข้ามา อู๋ซือหนิงก็เหมือนได้พบโลกอีกใบ โคมขนาดจิ๋วถูกประดับห้อยไว้อยู่บนเพดาน ผ้าต่วนมันวาวจัดเป็นช่อพุ่มระโยงระยางตกแต่งไว้กับขื่อคาน ผ้าที่ใช้ประดับส่วนใหญ่เป็นสีแดง ตกแต่งลายด้วยสีทองเป็นส่วนมาก มีกลิ่นกำยานหอมฟุ้งตั้งแต่ก้าวเข้ามา ขนาดของร้านนี้กว้างกว่าที่เห็นภายนอกหลายเท่าจนยากจะเชื่อว่าสามารถซุกซ่อนความงดงามดังภาพลวงตานี้เอาไว้ได้ "ท่านหญิง ที่นี่มัน...""ยอดเยี่ยมไปเลยใช่หรือไม่"เขาพยักหน้าเห็นด้วยทันที ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่ร้านแพรลับของคุณหนูสามเป็นที่นิยมอันดับหนึ่งในเมือง"มาเถอะ ไปนั่งเล่นข้างบนสักเดี๋ยวก็ยังดี"หญิงสาวภูมิใจนำเสนอร้านของตนมาก พาเขาเดินชมจนทั่วร้านในช่วงเวลาที่ลูกค้าไม่มี เพราะเข้าใจว่าคุณหนูบางคนก็ไม่สะดวกใจจะให้บุรุษเข้าใกล้ในร้านที่มีแต่เครื่องแต่งของสตรีเช่นนี้ เว่ยหย่งฮวาคุยเพลินจนลืมเวลา รู้ตัวก็เป็นยามที่ท้องฟ้าเปลี่ยนสีแล้ว ฉลองพระองค์ของฮองเฮาแคว้นเทียนอิน และชุดสำหรับพิธีอภิเษกสมรสขององค์หญิงห้าเสร็จตามกำหนดเวลา หลังเว่ยหย่งฮวาได้ถวายแก่ฝ่าบาทก็

 ในสายตาน้องชายท่าทีเหล่านั้นช่างดูกวนประสาท ไม่ว่าจะยั่วพี่สาวผู้นี้อย่างไรก็ยุไม่ขึ้นเลย เรื่องที่ทำให้นางโกรธได้ไม่ค่อยมี แหย่ว่าที่พี่เขยยังสนุกกว่าเมื่อรถมาแล่นมาจอดยังเขตพระราชทานชั้นนอก ผู้โดยสารด้านบนนั้นก็ทยอยกันลงมาแล้วเข้าไปในงาน รถม้าจวนสกุลเว่ยมาถึงพร้อมกับรถม้าของอู๋ซือหนิง"ท่านหญิง" อู๋ซือหนิงเรียกนางเสียงอ่อนเสียงหวาน"บังเอิญเสียจริงที่มาถึงพร้อมกัน""ข้านึกว่าท่านหญิงมาก่อนแล้วถึงไม่ได้ไปรับ" เพราะตนรู้สึกว่าวันนี้ออกจากบ้านค่อนข้างช้าและไม่ได้นัดหมายท่านหญิงไว้ก่อน นางคงไม่รอเขาแน่ ซึ่งก็เป็นไปตามนั้น แต่ไม่นึกว่าจะมาถึงพร้อมกัน"ไม่เห็นเป็นไรนี่ จวนข้าก็มีรถม้า ท่านอู๋ไม่ต้องคิดมาก""วันนี้ท่านหญิงก็ยังงดงามเช่นเคย" เขาเหลือบมองชุดเครื่องประดับทับทิมที่หญิงสาวข้างกายใส่เป็นประจำแล้วก็อดปลื้มใจไม่ได้ อาภรณ์ของนางวันนี้ก็ยังคงงดงามเช่นเดิม"นี่พี่เขย จ้องพี่ข้าขนาดนี้ไม่รีบมาแต่งเสียเล่า" เว่ยอวี่หยุนทำหน้าหน่าย ทำไมเขาต้องมาทนมองคู่หมั้นพลอดรักกันด้วย ที่ตรงนี้ไม่กว้างจะยืนขวางทางทำไม"ท่านหญิง