Semua Bab วาสนาของบุรุษผู้นั้นที่อกหักสิบครั้งก็ไม่ยอมแพ้: Bab 11 - Bab 20

แม้ไม่ได้พูดออกมา แต่รอยยิ้มของนางบอกทุกอย่างแล้ว เห็นนางพอใจอีกคนก็หุบยิ้มไม่ลงแล้วเช่นกัน“คุณหนูอยากกินอะไรอยากดื่มอะไรสั่งได้ตามสบายเลยนะ ข้าจะจัดการที่เหลือเอง”คนฟังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ คำพูดของเขาฟังดูประหลาดมากราวกับไม่เคยพูดเรื่องแบบนี้กับสตรีมาก่อน จากที่ดูปฏิกิริยาก่อนหน้านี้ที่ทำราวกับสตรีเป็นของร้อนมาตลอดทางก็พอเข้าใจได้อยู่ดูไปอีกสักพักแล้วกัน“เช่นนั้นไม่ขอเกรงใจละนะ” นางสั่งของว่างกับน้ำชาทานคู่กันมาชุดหนึ่ง“ถึงการเจรจาครั้งนี้จะไม่เป็นไปอย่างที่หวัง แต่คุณหนูไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ถึงข้าจะไม่รู้เรื่องค้าขายอะไรถ้าพูดแบบนี้จะดูไม่น่าเชื่อถือ แต่คุณหนูพยายามมาตลอดและข้าก็เห็นมัน สักวันมันต้องออกมาเป็นผลลัพธ์ที่ดีแน่”กู้หลินฟางนั่งนิ่ง ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนระบายยิ้มออกมาจาง ๆ ตอบกลับประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าทุกครั้ง“แน่นอน”การเป็นบุตรคนโตก็เหมือนต้องแบกรับความคาดหวังของครอบครัวตั้งแต่เกิดมา ยิ่

 เมื่อวันนัดหมายยังไม่ได้ถูกระบุมาหลังจากเสร็จธุระวันนี้นางจึงว่างจะเรียกว่าว่างก็ไม่ถูก ข้ามีเรื่องต้องคิดอีกเป็นกระบุงระหว่างกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ดวงตาไม่ได้มองทาง น้ำหนักวัตถุบางอย่างพุ่งมาจนกู้หลินฟางเซถอย สองสาวใช้ร้องตกใจรีบประคองนายหญิงของตน“ตายแล้ว!”“คุณหนู! เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ!”เสี่ยวลี่ประคองตัวคุณหนูได้ก็ตวาดเด็กท่าทางมอมแมมคนนั้น และรีบผลักเขาออกไป“เจ้าคิดจะทำอะไร วิ่งมาชนได้อย่างไรกัน!”เด็กคนนั้นล้มกระแทกพื้นกู้หลินฟางจึงดึงสติกลับมาได้“หยุดนะชางลี่ หยุดเดี๋ยวนี้”“คุณหนู…”กู้หลินฟางเข้าไปประคองเด็กคนนั้นอย่างไม่กลัวว่าตัวเองจะเปรอะเปื้อนไปด้วย เพียงนางจับแขนเขาก็สัมผัสได้ว่าเด็กคนนั้นตัวสั่นเทิ้ม นั่งขดอยู่กับพื้นทั้งน้ำหูน้ำตาไหล ไม่พูดจาสักคำ“เจ้าหนูใจเย็นก่อน”“ยะ…อย่าตีข้าเลยขอรับ”“ข้าไม่ตีเจ้าหรอก” นางพูดจาให้อ่อนโยน

 “เส้นทางการค้าใหม่”“เอาละ ข้าไม่ได้หูฝาดจริง ๆ แต่คุณหนูจะทำอย่างไรล่ะ แล้วทำไมต้องเป็นสกุลหม่าของเรา”“คุณชายรู้จักพาหนะที่ไม่ใช้ม้าใช้วัวเทียมไหม”“ไม่ใช้ม้าใช้วัว? เรื่องเช่นนั้นเป็นไปได้ด้วยหรือ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”“อีกฟากของโพ้นทะเลมีของแบบนี้อยู่ไม่น้อย…ทีนี้เริ่มสนใจขึ้นมาหรือยัง”กู้หลินฟางยิ้มกว้างขึ้น ปลากินเบ็ดแล้ว หลังจากนี้อยู่ที่ฝีมือการเจรจาของนาง ส่วนเรื่องขออนุญาตฝ่าบาทก็ให้เป็นหน้าที่ของบิดานางไปพาหนะที่ใช้เครื่องจักรไอน้ำในการขับเคลื่อนตอนที่เห็นครั้งแรกนางก็ทึ่งไม่น้อย น่าเสียดายที่ครานั้นช่างฝีมือในแคว้นยังมีประสบการณ์ไม่มากพอจะประดิษฐ์ชิ้นส่วนได้ วัสดุที่จำเป็นก็ยังไม่มี ผ่านมาอีกหลายปีจึงค่อยเห็นความเป็นไปได้นั้นขึ้นมา“เรื่องนั้นข้าพอเข้าใจแล้ว มันดูน่าสนใจมากจริง ๆ แต่ก็ยังสงสัยว่าทำไมต้องสกุลหม่า ในตระกูลของเรามีอะไรที่สามารถช่วยท่านได้ข้ายังไม่แน่ใจ หากเป็นเรื่องเหมืองถ่านหิน หลังจากพวกเราพบก็เริ่มมีคนอื่นมองหาสิ่งนั้นใ

“ถ้าหมายถึงพวกลูกค้าชั้นต่ำนั่น ข้าก็คิดว่าดูโง่จริง ๆ” เทียนจื่อซานพยักหน้าให้กับคำพูดนั้นเห็นได้ชัดเลยว่ากลุ่มกระทำผิดนี้มีนายที่ใหญ่กว่าภาพลักษณ์ที่เห็น แต่การจะสืบสาวไปถึงขั้นนั้นต้องใช้เวลามากกว่านี้ ตอนนี้พวกเขาต้องจัดการช่วยเหลือคนเหล่านั้นก่อนเป็นหลักฐานมัดตัวพวกเขาในภายหลังทั้งยังเอามาข่มขู่ได้ด้วย พวกนี้ตั้งใจหลอกแต่คนโง่ที่มีเงินจริง ๆ“มิน่าเล่าจึงไม่มีใครแจ้งข้า เพราะคนใหญ่คนโตมีเอี่ยวด้วยนี่เอง”บุรุษประจำกรมยุติธรรมท้องถิ่นกัดฟันกรอด ก็เขาเพิ่งได้รับคำสั่งแต่งตั้งให้มาประจำที่เมืองนี้ได้ไม่นาน ยังไม่ได้รับความนับถือจากขุนนางท้องที่ ลับหลังที่ทำเรื่องเช่นนี้ก็คงแอบเยาะหยันเขาราวกับเป็นเด็กไม่รู้ความเมืองเอ๋อล่วนสือที่เขาดูแลจะต้องไม่มีเรื่องพวกนี้แปดเปื้อน ไม่ว่าจะใช้เวลาเท่าไร หากฝ่าบาทไม่ได้สั่งย้ายเขาสัญญากับตัวเองว่าจะต้องจัดการพวกมันให้ได้น่าโมโหเหลือเกิน แต่จำต้องอดทนไว้ก่อนสัญญาณการลงมือคือหลังจากกู้หลินฟางได้ตัวอ้ายอวี่แล้วพาเด็กคนนั้นออกมาจากพื้นที่จับกุมถึงจะเป็นสถานที่ที่ไม่มีใครมา แต่พวกมันก็วางกองกำลังไว้อย่างหนาแน่น คนจากกรมยุติธรรมท้องถิ่นก็วางคนของ

“เอาละ ตอนนี้รู้แล้วว่าเจ้ามีใจให้นาง แล้วจะทำอย่างไรต่อ”“ตอนเจ้าเกี้ยวเมียเจ้าทำอย่างไร”“ก็ทำเหมือนที่เจ้าทำ เจ้าแค่โชคร้ายนิดหน่อยที่ก่อนหน้านี้บังเอิญตกหลุมรักคนมีเจ้าของแล้วทั้งนั้นเลย…”“นิดหน่อย?”“ก็ได้ โชคร้ายมาก หลายครั้งด้วย ก็พวกนางไม่ได้ติดป้ายไว้ที่หน้าเสียหน่อยว่า มีคนรักอยู่แล้ว ใครจะรู้เล่า ส่วนเรื่องคุณหนูกู้เจ้าก็ทำแบบที่เคยทำนั่นแหละ”“จะได้ผลหรือ” เขาไม่มั่นใจเท่าไรเลย ถึงจะชอบนางมาก และมั่นใจแล้วว่านางไม่มีคู่หมั้นหรือคนรักอยู่ แต่เขาก็ไม่กล้าพอจะเกี้ยวนางอยู่ดีสถานะของพวกเขาต่างกันมาก แม้จะเป็นสามัญชนเหมือนกัน แต่เขาไม่มีอำนาจบารมีอะไรไปเทียบนาง หากบิดาของนางเรียกร้องสินสอดทองหมั้นเกินกว่าที่เขามีก็ไม่แน่ว่าหมดหนทางแล้วเทียนจื่อซานตบหน้าตัวเองเบา ๆ เผลอฟุ้งซ่านไปไกลเสียได้ ทั้งที่นางยังไม่ได้คบหากับเขา แต่ก็บังอาจคิดไปถึงวันแต่งแล้ว น่าตีเสียจริงเชียวเขาปล่อยตัวเองไหลพรืดไปกับโต๊ะเหมือนร่างกายเป็นของเหลว คนอื่นมองแล้วก็อยากเอ่ยแซวเหลือเกิน แต่ยั้งปากไว้ดีกว่า แค่นี้ก็หมดกำลังใจจะแย่แล้ว เห็นทีเรื่องนี้พวกเขาต้องช่วยลูกพี่ใหญ่เสียหน่อย จะไม่ให้มีการทำลายสถ