All Chapters of วาสนาของบุรุษผู้นั้นที่อกหักสิบครั้งก็ไม่ยอมแพ้: Chapter 31 - Chapter 40

 ตึง!เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นดังขัดบทสนทนา กู้หลินฟางไม่ต้องรอให้ใครบอกนางก็ผลักน้องชายบุญธรรมไปทางสาวใช้แล้วหยิบพัดเหล็กของตนออกมา หญิงสาวเลิกผ้าม่านด้านหน้าขึ้นพบว่าด้านนอกกำลังอลหม่าน เทียนจื่อซานเห็นนางก็รีบตะโกนเสียงดัง“คุณหนูอย่าเปิดขอรับ! ฝูงผึ้ง!”กู้หลินฟางดึงม่านลงเลื่อนบานหน้าต่างให้ปิดสนิท สาวใช้ทั้งสองก็ดึงสลักกลอนลงอย่างรวดเร็ว ไม่ทันไรตัวรถก็ถูกพุ่งชนจากด้านนอกอย่างแรง“ว้าย!” พวกนางประกบคุณชายน้อยไว้ตรงกลางแม้ตัวเองจะกลัวมากไม่ต่างกันผึ้งที่เทียนจื่อซานบอกมานั้นไม่ใช่ผึ้งบ้านผึ้งป่าแต่เป็นสัตว์อสูรจำพวกผึ้ง ขนาดตัวของมันพอ ๆ กับลูกม้าแรกเกิดเลยทีเดียว ไม่ต้องพูดถึงเหล็กใน แค่โดนแทงเฉย ๆ ก็มีสิทธิ์ตายได้แล้ว สัตว์อสูรจำพวกแมลงน่ากลัวกว่าอะไรทั้งหมดตัวรถเอียงเอนจวนจะล้มจากการพุ่งชนซ้ำ ๆ เสียงโวยวายข้างนอกยังดังไม่หยุด เสี่ยวลี่กับเสี่ยวจูก็หวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกกู้หลินฟางวิตกกังวล ไม่รู้กลุ่มต้าหยางจะรับมือกับฝูงผึ้งได้แค่ไหน พวกมันมีกี่ตัวนางยังไม่รู้แน่ชัดเลย หากเทียนจื

 “คงเป็นเรื่องด่วนใช่หรือไม่ คุณชายลงทุนฝ่ากรงเล็บมาถึงนี่คงร้ายแรงมากสินะ”เทียนจื่อซานมองบุรุษผู้มาใหม่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร รู้ว่าเป็นผู้ที่เกือบจะได้หมั้นหมายกับกู้หลินฟางเขาก็ไม่ชอบหน้าตั้งแต่ยังไม่เห็นเงา ตามมาถึงในป่าในเขาไม่รู้วางแผนอะไรไว้ลับหลังกันแน่ ท่าทางของหญิงสาวข้างกายที่วางอำนาจเหนือเขา ทำให้เทียนจื่อซานเบาใจได้บ้าว่าคงไม่มีจิตพิศวาสอะไรต่อกัน“ข้า ข้าได้ยินว่าคุณหนูกู้เดินทาง…”“หายใจดี ๆ ก่อนค่อยพูดก็ได้กระมัง” เกิดขาดอากาศตายตรงนี้ก็เป็นตราบาปในชีวิตนางอีกทั้งที่นางไม่ได้ทำผิดต่อเขาเสียหน่อย ช่วยอย่าลากนางไปยุ่งกับความเป็นตายของใครโดยไม่จำเป็นเลย โดยเฉพาะเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้น่ะเฉียวเชียนปรับลมหายใจได้แล้วก็ยืนหลังตรงกล่าวธุระของตนเอง“ขออภัยที่มารบกวนเวลาของคุณหนูกู้โดยไม่บอกกล่าว ข้านำความจากบิดามาแจ้ง เกรงว่าหากรอคุณหนูกลับไปจะไม่ทันการจึงมาด้วยตัวเอง เรื่องข้อเสนอที่คุณหนูกู้บอกมา ท่านพ่อของข้าตอบรับแล้ว”“แน่ใจแล้วใช่ไหม เพราะถ้าจัด

เหลาอาหารแห่งหนึ่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คน มีเสียงสอดแทรกมากมายจนรวมกันอย่างไร้เรื่องราว เป็นความน่ารำคาญที่ชวนสบายใจ เทียนจื่อซานเลือกโต๊ะที่ดีที่สุดให้นางและอาสาไปสั่งอาหารกับเสี่ยวเอ้อร์ถึงโต๊ะหน้าห้องครัวเองเห็นสตรีอยู่ลำพัง ผู้ประสงค์ร้ายย่อมมุ่งหวัง ยิ่งกับคนที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาก็คิดว่าเป็นคนต่างถิ่นที่ต่อให้แตะต้องไปก็ไม่เดือดร้อนอะไร“แม่นางน้อย วันนี้คนแน่นร้านจนโต๊ะเต็มหมดแล้ว ข้าขอร่วมโต๊ะสักมื้อได้หรือไม่”“โต๊ะที่มีเก้าอี้ว่างพอให้ท่านไปยื้อแย่งได้ไม่ได้มีแต่ตรงที่ข้านั่งเสียหน่อย”เป็นอันเข้าใจได้ว่าไม่อนุญาต แต่ผู้มาเยือนคนนั้นก็ยังทำตัวกักขฬะโดยการนั่งลงแล้วทำเสียงดังข่มนาง“เป็นสตรีควรหรือมาพูดเช่นนี้ ต้องรู้จักสงวนคำเสียบ้างสิ” เสียงของเขาดังไม่ใช่น้อย แถมยังทุบโต๊ะเรียกความสนใจจากบริเวณโดยรอบอีกเทียนจื่อซานที่อยู่ตรงโต๊ะตัวยาวหน้าห้องครัวก็เห็นด้วยเช่นกัน ชายผู้นั้นกระแทกไหเหล้าเหลือ ๆ ของตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ เขาตั้งใจข่มขวัญหญิงสาวตรงหน้าอย่างต่อเนื่อง ทั้งยังรินสุราในจอกชาของนางโดยที่ไม่

“ใจเย็นก่อนท่านหัวหน้า อย่าพึ่งลนลานเสียขนาดนั้น ท่านควรทำตัวให้ชินกับเรื่องแบบนี้เข้าไว้ หากแต่งเข้าบ้านข้าแล้วก็จะมีคนปรนนิบัติเป็นปกติเลย…เว้นเสียแต่ท่านไม่อยากแต่ง”คนฟังคอตกไปข้างหนึ่งกับเรื่องที่พึ่งผ่านหูไป อยู่ ๆ มาคุยเรื่องนี้กันได้อย่างไรนะ หรือเขาหูฝาด เทียนจื่อซานถามกลับเพื่อความแน่ใจ“คุณหนูว่าอย่างไรนะ”“ถึงแม้เราจะรู้จักกันได้ไม่นาน และการถามเรื่องนี้ก็ดูเร็วเกินไปหน่อย แต่ข้าอยากให้ท่านหัวหน้าช่วยกลับไปคิดดูอย่างจริงจังได้หรือไม่”“คุณหนูหมายถึงงานแต่งงาน…แบบกราบไหว้ฟ้าดิน ใส่ชุดแดงมงคล อะไรแบบนั้นใช่ไหม?” เทียนจื่อซานทำหน้าไม่เชื่อราวกับคนโง่งม จนนางที่ปั้นหน้าขรึมอยู่นานหลุดขำออกมา“ข้าพูดจริง ๆ นะ ท่านช่วยไตร่ตรองได้หรือไม่”“ไม่! ข้าหมายถึง ได้! ขะ ข้าจะคิดดูอย่างถี่ถ้วนเลย” หัวหน้ากลุ่มต้าหยางยิ้มกว้างราวกับเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดในชีวิตของเขา“และ…หากท่านตกลง ข้าจะคุยกับพ่อข้าเรื่องเราทันทีเลย”เ

 กู้หลินฟางมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มใบหน้า หัวคิ้วหญิงสาวขมวดมุ่นมองเขม็งไปยังข้อมือของคนรักที่ถูกสตรีผู้นั้นจับไว้ ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่สถานการณ์ชวนระแวงอย่างที่นางเข้าใจ“แม่นางท่านนั้น ช่วยปล่อยคนรักของข้าสักครู่ได้หรือไม่”ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า แต่คนในอาคารมองเห็นประกายสายฟ้าฟาดผ่านสายตาคนทั้งคู่ที่จ้องมองกัน หัวหน้าสาขารู้สึกเสียววาบแถว ๆ ลำไส้ว่าพื้นที่ชั้นล่างนี้อาจพังไม่เป็นท่า แอบภาวนาให้พวกนางไปลงไม้ลงมือที่อื่นอยู่ในใจ จะเทพองค์ไหนก็ได้ช่วยมาดลใจพวกนางที“บุรุษผู้นี้น่ะหรือเป็นคนรักท่าน ไม่ใช่ว่าเห็นเขารูปงามแล้วอยากแสดงตัวเป็นวีรสตรีในใจเขาหรอกใช่ไหม”หญิงสาวในชุดสีเขียวอ่อนมองกู้หลินฟางตั้งแต่หัวจรดเท้า ส่งสายตาดูแคลนอย่างโจ่งแจ้ง“ก็ได้ยินอยู่ว่า เขาเรียกข้าอย่างสนิทสนมขนาดไหน คนที่คิดไปเองคือทางนั้นมากกว่ากระมัง” นางเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่งถือดี ท้าทายอีกฝ่ายกลับไปอยู่เช่นกันนักคุ้มภัยที่ฟังกันอยู่เนืองแน่นเลือกไม่ถูกว่าจะเอาใจช่วยฝั่งไหน แต่จากบทสนทนาที่ผ่าน