วาสนาของบุรุษผู้นั้นที่อกหักสิบครั้งก็ไม่ยอมแพ้의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ตอนที่ได้พบรักกับสามีนางก็ประหลาดใจกับเรื่องนี้เช่นกัน สกุลกู้นั้นแตกต่างจากครอบครัวอื่นในเมือง ด้วยกฎที่ว่าบุตรคนโตไม่ว่าหญิงหรือชายจะต้องเป็นผู้นำตระกูลรุ่นต่อไป ส่วนน้อง ๆ ก็จะคอยเป็นผู้ช่วยหลังจากนั้นด้วยความที่แคว้นอ้ายยังไม่ได้เปิดรับกับเรื่องนี้พวกนางจึงถูกต่อต้านอยู่บ่อย ๆ นางเคยขึ้นเรือสำเภาไปกับสามีทำให้ได้เห็นโลกกว้าง และได้รู้ว่าบ้านเกิดของตนนั้นยังมีจุดบกพร่องอยู่มาก ถึงอย่างนั้นกำลังของคนไม่กี่คนไม่อาจพลิกผันสิ่งที่เชื่อ และทำตามกันมาอย่างเนิ่นนานได้ฉู่หลานได้แต่ภาวนาให้บุตรสาวทั้งสองได้พบคู่ครองที่จริงใจ และไม่เห็นแก่ผลประโยชน์ ที่ผ่านมาเจอแต่คนเห็นแก่ตัวเพียงเพราะอยากอาศัยตำแหน่งในตระกูลของพวกนางกันทั้งนั้น ทำเอามารดาอย่างนางทั้งปวดหัวปวดใจไม่น้อยเลย“ท่านพี่ไม่ถูกใจกับว่าที่คู่หมั้นอีกแล้วหรือเจ้าคะ” นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่ที่กู้หรูอันได้ยินเลย นางได้ยินมาจนเบื่อจนแทบแค้นใจด้วยซ้ำพี่สาววางมือบนศีรษะของผู้เป็นน้องแล้วลูบเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ยิ้มให้น้องสาวคลายกังวล เพราะนางหน้าหงอยลงทันทีที่ได้ยินเรื่องนี้ท่านพี่ของนางไม่ใช่คนนิสัยเลวร้าย หน้าตาก็ไม่ได้แพ้ใคร เหตุใดจึง

“ทำไม! ทำไมถึงเป็นข้าทุกที” เขาร้องเสียงดังแล้วยกไหเหล้ายกซดจนไหลล้นออกจากมุมปากเลอะเสื้อไปหมด แต่เสียงร่ำร้องของเขาก็ยังสู้โต๊ะอื่นในร้านไม่ได้“ไม่ใช่ความผิดลูกพี่หรอกที่มีตาหามีแววไม่ ดูไม่ออกว่าสตรีคนไหนมีครอบครัวแล้วบ้าง”“ไม่นะ ข้าว่าลูกพี่แค่โง่เง่าเท่านั้น”“เกาเฟิงชุน! เจ้าเด็กนี่เอาอีกแล้วนะ ถ้าปากเจ้าว่างนั่งก็ยัดกับแกล้มเข้าไป” เสวียนหรงใช้ตะเกียบคีบ ๆ ยัดอาหารเข้าไปให้เต็มปากเจ้าตัวดี ก่อนจะพ่นอะไรไม่เข้าท่าออกมาอีกบุรุษอกสามศอกแทบน้ำตาร่วงเผาะ เพราะโดนลูกน้องจิกกัดด้วยความบริสุทธิ์ใจ เกาเฟิงชุนทำงานดีและเป็นเด็กดีของพี่ ๆ มาก มาเสียก็แต่เขาปากพล่อยไปหน่อย จึงโดนพี่ชายทั้งหลายตบให้เข้าร่องเข้ารอยเป็นประจำ“เอาน่าหัวหน้า อกหักแค่นี้ไม่ตายหรอก ลองใหม่ครั้งที่สิบเอ็ดก็ได้ ต้องมีสตรีสักคนที่ชอบพอท่านแน่”“เพราะข้าอ่อนแอเกินไปหรือ” เทียนจื่อซานเริ่มตัดพ้อกับทุกอย่าง“คนที่ตบสัตว์อสูรด้วยมือเปล่าเอาอะไรมาอ่อนแอเล่า”“หรือท่าทางข้าน่ากลัวเกินไป?”“บุรุษที่ดูอ่อนน้อมเหมือนเต้าหู้อย่างท่านไม่มีอีกแล้วในแคว้นอ้าย”“ทำไมข้าไม่รู้สึกว่ากำลังโดนชมอยู่เลย” เขารู้สึกเหมือนโดนพี่น้องหลอ

เทียนจื่อซานเอามือวางรองไว้ท้ายทอยข้างหนึ่ง คุยกับคุณหนูกู้ได้สามคำก็หลบตาหนึ่งที ท่าทางดูทำตัวไม่ถูกอย่างมาก กู้หลินฟางมองเขาด้วยความงุนงง แต่คิดว่าคงเป็นนิสัยของเขาจึงไม่ได้ติดใจอะไรมากนางค้อมศีรษะลงเล็กน้อยแล้วเดินจากไป พอนางหันหลังก็มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวตามมาอีกเหมือนเคยการเดินทางนี้มีรถม้าสามคัน คันหนึ่งเป็นที่นั่งโดยสารของเจ้านายและสัมภาระส่วนตัว คันที่สองเป็นตัวอย่างสินค้าและของอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ส่วนคันสุดท้ายเป็นของผู้ติดตามและของจิปาถะอื่น ๆทันที่คุณหนูสั่งให้เดินทางรถม้าก็เคลื่อนออกไปถึงกู้หลินฟางจะชอบการค้าขายเป็นอย่างมาก แต่มีอย่างหนึ่งในองค์ประกอบนี้ที่นางไม่ชอบเลย นั่นคือการเดินทางเป็นเวลานาน ๆต่อให้นางหาวจนอยากหลับไปสักสามครั้งต่อวันก็ไม่อาจเร่งเวลาให้ไปถึงปลายทางได้เดี๋ยวนั้น มันคือช่วงเวลาที่น่าเบื่อที่สุดอย่างไม่อาจหลบหนีหรือหลีกเลี่ยงได้“เสี่ยวลี่”“เจ้าคะ?”“น่าเบื่อจังเลย”“...”แล้วข้าจะทำอะไรได้เล่าเจ้าคะคุณหนู~คนถูกเรียกโอดครวญในใจ แต่ด้วยความภักดีนางก็อยากหาอะไรให้คุณหนูของตนทำแก้เบื่อเช่นกัน เสี่ยวลี่มองหาสัมภาระในรถม้าที่พอจะใช้ได้ แล้วสายตาก็ไปสะดุดก

เทียนจื่อซานรู้สึกร้อนวูบวาบในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาคุ้นเคยกับความรู้สึกแบบนี้ แต่ครั้งนี้มันดูต่างออกไป ซึ่งเขาก็ยังให้คำอธิบายเกี่ยวกับมันไม่ได้ รู้แค่ว่ามันทำให้เขาว้าวุ่นเป็นอย่างมากหัวหน้ากลุ่มคุ้มภัยต้าหยางรู้สถานะของตัวเองดี พอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครเขาก็ต้องเตรียมใจอกหักแล้วแรกเริ่มมันมาจากความประทับใจเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วก็ค่อย ๆ ทำให้เขาถลำลึกลงไปเทียนจื่อซานคิดหนัก ยกมือลูบใบหน้าของตัวเองด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง รู้ว่าตัวเองตกหลุมรักง่ายด้วยความอ่อนไหว แต่ก็ไม่ควรอ่อนไหวจนตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นแบบนี้สิ หัวใจไม่ใช่เต้าหู้เสียหน่อย จะอ่อนไปไหนกัน“เฮ้อ…” บุรุษร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กลางวงคือกองไฟที่กำลังลุกไหม้ และคนอื่น ๆ ก็กำลังพูดคุยเรื่องไร้สาระกันอย่างสนุกสนาน ทันทีที่ได้ยินเสียงถอนหายใจราวกับมีเรื่องหนักอก ทุกคนก็หันมองต้นเสียงเป็นตาเดียว“เป็นอะไรหรือท่าน” คนที่ถามขึ้นก่อนคือหนึ่งในผู้ติดตามของสกุลกู้ หลังร่วมกันปราบสัตว์อสูรพวกเขาก็สนิทกันมากขึ้นแล้ว“ข้าเหนื่อย ข้าท้อ ข้าอยากรวย”“...อันสุดท้ายดูไม่เกี่ยวกันเท่าไร แต่ก็ช่างมันเถอะ เรื่องของเรื่องคือท่านหั

ก่อนเขาจะได้ทำอะไร กู้หลินฟางก็ปิดม่านกระโจมแล้ว หัวหน้ากลุ่มต้าหยางยิ้มเก้อก่อนบอกให้พี่น้องช่วยกันจัดการร่างหมาป่า ฝังพวกมันไม่นานก็ถึงเวลาเช้ามืด พวกเขาได้นอนกันไปคนละนิดคนละหน่อยก็ได้เวลาตื่น ส่วนเทียนจื่อซานที่ยืนยามสุดท้ายก็นอนพักต่อบนรถวันที่สองของการเดินทางไม่ได้รับมือกับอะไรนอกจากโจรกระจอกกลุ่มเล็ก ๆ เย็นวันนั้นก่อนพระอาทิตย์ตกดินในที่สุดพวกเขาก็เห็นกำแพงเมืองอยู่ตรงหน้า“ขอบคุณที่ใช้งานกลุ่มต้าหยางของเรา แล้วพบกันอีกสองสามวันนะขอรับคุณหนู” หลังกู้หลินฟางประทับตรายืนยันภารกิจเรียบร้อย สมาชิกกลุ่มต้าหยางก็ยิ้มร่า“ขอบคุณมาก แล้วพบกันในอีกสามวันให้หลัง”เทียนจื่อซานโค้งลงแล้วนำใบภารกิจไปรับเงินค่าจ้างตามสัญญาที่หอคุ้มภัยสาขาประจำเมืองกู้หลินฟางเปิดโรงเตี๊ยมพัก และตรวจสอบของที่นำมาก่อนจะออกไปพบคู่ค้าในวันพรุ่งนี้การเดินทางนั้นเหน็ดเหนื่อยจนนางไม่มีแรงเหลือจะลุกไปเดินเที่ยว คุณหนูกู้เข้านอนแต่หัววันด้วยความอ่อนเพลีย ในใจภาวนาให้วันพรุ่งนี้การเจรจาสำเร็จลุล่วงกู้หลินฟางรับรู้ได้ว่า ตนเองมีบางอย่างแปลกไปจากปกติ ซึ่งนางก็ตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร ด้วยความที่สีหน้าของนางยามปกติค่อน