All Chapters of วาสนาของบุรุษผู้นั้นที่อกหักสิบครั้งก็ไม่ยอมแพ้: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากจัดการเอกสารช่วงเช้าเสร็จแล้ว นางก็เตรียมตัวออกไปข้างนอก อ้ายอวี่มาพักอยู่ที่นี่ได้สองสามวันแล้วแต่ยังไม่เคยออกไปไหนเลย วันนี้นางจึงจะพาเขาไปเปิดหูเปิดตา และถ้าบังเอิญเจอเทียนจื่อซานก็เยี่ยมไปเลยกู้อ้ายอวี่ถูกบรรจุชื่อในลำดับตระกูลเรียบร้อยในฐานะน้องชายคนเล็ก แม้เจ้าตัวคันปากอยากจะเรียกนางว่าแม่แทนก็ตาม ทว่าด้วยอายุที่ห่างกันไม่มากพอ เรียกแบบนั้นกู้หลินฟางจะโดนคำครหาเอาได้ ต้องให้ฮูหยินอธิบายอยู่นานกว่าเขาจะยอมรับว่าเรียกนางว่าแม่ไม่ได้นี่เป็นปมในใจเล็ก ๆ ของเด็กแปดขวบที่ขมวดแน่น ฮูหยินผู้มีเมตตามองเห็นปัญหานั้นจึงได้พูดคุยกับเด็กน้อยเพิ่มเติม เพราะตอนนี้นางมีศักดิ์เป็นมารดาของเขาเช่นกัน“...ท่านพี่” กู้อ้ายอวี่ก้มหน้างุด เรียกนางเสียงอ้อมแอ้มอย่างกล้า ๆ กลัว ๆนางยิ้ม “เรียกบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ชิน ไปกันเถอะ มีของที่ต้องซื้อให้เจ้าเยอะแยะเลย”“ขอรับ…ท่านพี่”กู้หลินฟางจับมือเขาเดินไปพร้อมกันจนถึงย่านการค้าของเมือง“หากต้องการสิ่งใด ผู้คนในเมืองมักจะมาที่นี่ก่อน แต่ก็มีบางอย่างที่ร้านข้างนอกมีดีกว่า ไว้เจ้าอยู่จนคุ้นชินเมื่อไหร่ก็จะจำแนกได้เอง สงสัยอะไรก็ถามพี่สาวคนนี้ได้เลย”กู้อ้

“อ้ายอวี่อยากเจอหัวหน้า ข้าจึงพามา ตอนนี้เขาเอาแต่เงียบคงเพราะเขินอายท่านอยู่”“คุณหนูไม่อยากให้ข้าใช้คำยกย่อง เช่นนั้นก็อย่าเรียกข้าว่าท่านหัวหน้าเลย เรียกชื่อข้าก็พอ”กู้หลินฟางเถียงไม่ออก นางหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความจำยอม“ก็ได้ หลังจากนี้ข้าจะไม่ห้ามท่านแล้วเรื่องใช้คำยกย่อง เพราะข้าก็อาจเผลอตัวใช้กับท่านอีกเช่นกัน แต่ว่าตอนนี้ข้าคงเรียกท่านว่าพี่จื่อซานได้แล้วสินะ”เจ้าของชื่อยิ้มค้าง ใบหูเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ“เรียกพี่จื่อซานได้ไหม” กู้หลินฟางยิ้มพราว ส่วนอีกคนเริ่มจะแดงไปทั้งหน้า ตอบกลับมาเสียงเบา“ได้”“งั้นพี่เรียกชื่อข้าด้วยสิ”“มะ ไม่เหมาะ”“ไม่เหมาะอย่างไร”บุรุษร่างสูงเถียงไม่ออก สุดท้ายก็ตกอยู่ภาวะจำยอม อายม้วนจนแทบอยากมุดลงดินหนีไปเสียให้ได้“หลิน…ฟาง” เจ้าตัวเกาแก้มแล้วหลบสายตาไปทางอื่นคุณหนูกู้พอใจแล้วจึงไม่ได้บีบคั้นเขาอีก ส่วนอาการขัดเขินเกินพอดีนั่นนางจะจัดการทีหลังขณะที่กำลังสนใจอย่างอื่นอยู่นั้น กู้หลินฟางก็ใส่ยาพันแผลให้เขาเสร็จแล้ว“เรียบร้อย ถึงจะเป็นแค่แผลเล็กน้อยแต่ถ้าปล่อยไว้นานอาจอักเสบหรือติดเชื้อได้ พี่จื่อซานอย่าประมาทเชียว”“ขอบใจนะ ข้าจะจำไว้”ทำ

 ท่าทางของคุณหนูกู้ในช่วงหลายวันมานี้ดูแปลกผิดหูผิดตาไปจนเขายังจับสังเกตได้ ถึงอย่างนั้นเทียนจื่อซานก็ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง ครั้งนี้เขาจะไม่รีบร้อนอีกถึงวันกำหนดเดินทางที่นัดหมายกันไว้ หน้าประตูเมืองทางเหนือของเมืองหลิว หัวใจของหัวหน้ากลุ่มต้าหยางเต้นระรัวจนตัวเองยังได้ยินเสียง ไม่กล้าบอกใครว่ามีสัญญากับนางเพราะกลัวจะรอเก้อให้เหล่าพี่น้องเวทนาอีก สวดภาวนาอยู่ในใจขอให้โชคชะตาครั้งนี้ไม่ใจร้ายกับเขานักยิ่งท้องฟ้าสว่างจ้ามากขึ้นเท่าไรก็ใกล้ได้เวลาออกเดินทางมากขึ้นเท่านั้น จนตอนนี้ก็ยังไม่เห็นวี่แววนางแม้แต่เงา ผู้ว่าจ้างขนสินค้าขึ้นรถม้าหมดแล้วนางก็ยังไม่มาต้องนับครั้งที่สิบเอ็ดแล้วหรือเปล่านะ…“ท่านหัวหน้า!” เสียงเล็ก ๆ ตะโกนดังมาจากด้านหลังทำเอาเจ้าของตำแหน่งที่ว่านั้นสะดุ้งโหยง เขาหันกลับไปตามสัญชาตญาณจนเห็นคนผู้นั้นปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า“ทันหรือไม่” นางวิ่งมาจนหอบแฮกหายใจไม่ทัน พูดกระท่อนกระแท่นเพราะอากาศขาดห้วง ใบหน้ามีเม็ดเหงื่อผุดพรายเล็กน้อย“หลินหลินใจเย็น ค่อย ๆ หายใ

 กู้หลินฟางพูดจาฉะฉานและมีกิริยามั่นคงต่างจากตอนเอาผ้าเช็ดหน้ามาให้เขามาก ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังท่าทางสง่างามเหล่านั้นนางนั่งเกร็งแทบตาย“ข้า! ข้าเต็มใจอย่างยิ่ง เป็นเกียรติมากขอรับคุณหนูกู้!” เขาก้มหัวปรก ๆ ด้วยความซาบซึ้งใจ อีกนิดจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่แล้วเชียว“ถึงข้าจะพูดแบบนั้น แต่หากเริ่มรู้สึกว่าเข้ากันไม่ได้ขึ้นมา ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นข้าให้ท่านตัดมันได้ และข้าจะทิ้งมันเอง”“...” เทียนจื่อซานพูดไม่ออก รอยยิ้มเบิกบานแรกเริ่มค่อย ๆ จางลงจนเหลือเพียงรอยยิ้มแห้ง ๆ กับแววตาเศร้าหมอง “เข้าใจแล้ว”เป็นความจริงที่ชวนหดหู่เหลือเกิน แม้มันจะเป็นความจริงแต่เขาก็ห้ามความรู้สึกวูบโหวงในใจตัวเองไม่ได้ ทว่าความจริงมันเป็นเช่นนั้น เป็นเรื่องที่เขาปฏิเสธไม่ได้ว่ามันอาจเกิดขึ้น“ข้าเข้าใจแล้ว”กู้หลินฟางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนใบหน้าจริงจังเคร่งขรึมค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา บรรยากาศตึงเครียดหายไปในพริบตาเหมือนเมื่อครู่เป็นเพียงฝันอย่างไรอย่างนั้น การจัดการอารมณ์ของนางทำให้เทียนจื่อซานทึ่งไ

“ท่านพี่ขอรับ กลับมาแล้วหรือ!”พวกเขาแข่งกันวิ่งโถมกายใส่นางจนเหมือนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว จะว่าไปตอนที่พบอ้ายอวี่ครั้งแรกเขาก็ใช้ชีวิตด้วยการพุ่งชนเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นอาจไม่สามารถตะเกียกตะกายจนรอดมาได้อย่างทุกวันนี้ เพราะกู้หรูอันทำแบบนี้มาตลอดหลายปีนางจึงตั้งหลักรอรับได้เอง จนร่างกายจดจำและคุ้นชินไปแล้ว“พี่ไปหอคุ้มภัยมาเดี๋ยวเดียวเท่านั้น” น้อง ๆ จูงแขนนางคนละข้างให้มานั่งด้วยกันที่ระเบียง“เจ้าต้องติดตามท่านพ่อเข้าวัง พี่เลยจะชวนอ้ายอวี่ไปด้วย”“ไปไหนหรือขอรับ”“สำรวจเส้นทางวางรางน่ะ เจ้าจะได้เจออะไรอีกหลายอย่างเลย” นางลูบศีรษะน้องชายบุญธรรมกู้หรูอันกำลังเตรียมตัวไปเมืองหลวง นางจึงยุ่งมากไม่ต่างกับพี่สาว แต่ก็ยังสละเวลามาเล่นเป็นเพื่อนน้อง เมื่อพี่สาวสืบทอดตำแหน่ง นางก็จะเป็นผู้ช่วยของกู้หลินฟาง เมื่ออ้ายอวี่โตพอเขาก็สนับสนุนทั้งสองคนได้ การได้เดินทางครั้งนี้จะเพิ่มประสบการณ์อีกหลายด้านให้เขา“ข้าอยากไปด้วยขอรับ!” เด็กชายกระตือรือร้นขึ้นมาทันที&