All Chapters of คนนี้เด็กเฮีย: Chapter 51 - Chapter 60

สุชาติเลื่อนสายตาลงไปยังกระเป๋าเป้ที่เขาสะพายอยู่ด้านหน้าแล้ววกกลับขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้งอย่างแนบเนียน“โชคดีมีชัยนะครับท่าน และคุณผู้หญิง พรุ่งนี้เจอกันใหม่ครับผม”นวัชรู้ว่าสายตาแบบนั้นของสุชาติคือคำเตือนว่าให้ดูแลเงินในกระเป๋าเอาไว้ให้ดี!ชายหนุ่มเดินเคียงคู่ไปกับหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่ชั่วโมง ทั้งสองคนเดินผ่านประตูเหล็กบานเดิมกับที่เข้ามาที่นี่ การ์ดสองคนยังคงนั่งเฝ้าอยู่ที่เดิม แต่ต่างงีบหลับไปแล้วทั้งคู่ เมื่อได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงของหญิงสาวขณะก้าวเดิน จึงพากันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอจึงหยิบเงินในกระเป๋าวางไว้บนโต๊ะให้จำนวนหนึ่งพลางเอ่ยกับพวกนั้นว่า“ความจริงคืนนี้ฉันเสียไปเกือบแสนเชียวนะ แต่ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ฉันจะมาเอาคืน” หญิงสาวเดินมาคล้องแขนเขาแล้วพาเดินไปคนละทางกับที่เขาลงมาเมื่อเดินเลี้ยวไปทางขวา นวัชจึงเห็นว่าฝั่งซ้ายมือของเขาจะมีประตูไม้สักอย่าง

หญิงสาวค่อย ๆ เล่าให้ฟังตั้งแต่ตอนที่ตนนั่งเล่นน้ำอยู่ในสระเด็ก จนกระทั่งถึงตอนที่ถูกมารดาคว้าตัวขึ้นอุ้มแล้วพาวิ่งหนีไปหาบิดา ตอนเธอเล่า คล้ายว่าอารมณ์ยังไม่อยู่กับร่องกับรอยเท่าไรนัก เรื่องราวสะเปะสะปะ แต่เขาก็จับใจความได้อยู่ดี“ในที่สุดหนูก็เข้าใจสักทีว่าทำไมตอนที่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ แล้วคนพวกนั้นทุบหน้าต่างเข้ามาในบ้าน หนูถึงกลัวจนตัวสั่นไม่กล้าทำอะไร ไม่กล้าขยับไปไหน ที่แท้หนูก็มีเรื่องฝังใจเกี่ยวกับห้องน้ำนี่เอง แล้วไหนจะเรื่องแม่ของหนูอีก เพราะหลังจากนั้นหนูก็จำได้ว่าพ่อกับแม่พาหนูนั่งรถไปหลายที่มาก ๆ เราแทบกินนอนกันในรถเลยมั้ง”“แม่เราตายเพราะอะไรนะ” เขาถามให้แน่ใจ หากแต่คราวนี้ทับทิมกลับขมวดคิ้วคล้ายว่าไม่แน่ใจที่จะตอบ“นั่นสิคะ แต่ตอนนั้นพ่อบอกว่าแม่ไม่สบายมาก แม่ไม่อยู่กับเราแล้ว พอโตขึ้นหนูถึงรู้ว่าป่วยตายนั่นแหละ เคยถามพ่อครั้งหนึ่ง พ่อบอกว่าเป็นมะเร็งปอด แต่บางที เวลาที่พ่อนั่งก๊งเหล้ากับคนในหมู่บ้านแล้วเมา พ่อก็จะพูดว่าแม่รถคว่ำตาย หนู

เมื่อถุงทองกินอาหารหมดแล้ว หญิงสาวจึงนำชามข้าวของมันไปล้างแล้วคว่ำตากไว้ จากนั้นจึงใส่สายจูงแล้วพามันไปเดินเล่นด้านหลังบ้าน เพื่อจะดูรั้วที่นวัชบอกว่าทำให้ใหม่แล้วเช่นกันและเป็นไปตามคาด รั้วลวดหนามด้านหลังนี้ เขาสั่งให้ช่างขึงใหม่ทั้งหมด ลวดเส้นใหญ่กว่าเดิม ดูแข็งแรง ทนทานกว่าอันเก่าที่สนิมเกรอะกรังอยู่หลายขุมทีเดียวทั้งหมดนี้ที่เขาทำให้ ก็เพื่อความปลอดภัยของเธอทั้งนั้น“เฮ้อ ก็แสนดีซะขนาดนี้ ต่อให้เฮียจะอายุมากกว่าหนูยี่สิบปี หนูก็คงชอบเฮียเหมือนเดิมนั่นแหละ”แต่จะว่าไป บ้านนี้ก็ไม่ใช่บ้านของเขา อีกทั้งบิดากับแม่เลี้ยงของเธอก็ยังอาศัยอยู่ที่นี่ ทำไมนวัชถึงกล้าเปลี่ยนนั่นนี่ หรือกล้าจัดการสิ่งต่าง ๆ ในบ้านของเธอโดยไม่ถามผู้ใหญ่ในบ้านก่อนเล่า“หรือเขาจะคุยกับพ่อมาก่อนแล้ว ว่าไหมถุงทอง” ด้านคนที่กำลังนั่งดูภาพและคลิปจากโดรน ซึ่งถ่าย

สองสัปดาห์ต่อมาขณะที่ทับทิมกำลังรวบรวมเอกสารเกี่ยวกับการจัดซื้อ และใบเสนอราคาต่าง ๆ ของบริษัทในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา จัดแยกไว้เป็นหมวดหมู่ นวัชก็เดินเข้าห้องทำงานมาแล้วหยุดยืนอยู่ด้านหลังหญิงสาวที่ง่วนอยู่หน้าตู้เอกสารเธอกำลังจะหันหน้าไปเพราะได้ยินเสียงฝีเท้า รู้แน่ว่าเป็นเขาที่เดินเข้ามา เพราะจำเสียงการเดินของเขาได้ แต่กลับถูกชายหนุ่มสวมกอดจากด้านหลังพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มเสียก่อน“เงินเดือนเข้าแล้วนะ” เสียงทุ้มเอ่ยอยู่ข้างหู หญิงสาวขนลุกซู่กับริมฝีปากที่ขยับไหวอยู่บริเวณนั้น“วันนี้จะเลี้ยงอะไรเฮียดี”เขาถามอย่างหยอกเย้า ทั้งที่เธอรู้ดีว่าเมื่อถึงเวลาจ่ายเงินจริง ๆ นวัชไม่เคยให้เธอต้องออกเงินแม้แต่บาทเดียว“เฮียอยากกินอะไรล่ะคะ”จะว่าไป ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ ทับทิมแทบไม่ได้ใช้เงินของตนเองเลย เพราะไม่ว่าจะซื้ออ

นวัชถือกรงใส่ลูกแมวเดินไปยังบ้านของทับทิม ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นบ้านเขา บ้านเธอ หรือที่ทำงาน ต่างก็มีกระบะทรายแมว ชามข้าว น้ำพุแมว และของเล่นของลูกแมวไว้ทุกที่ เพราะเขาขี้เกียจขนไปขนมา ยกไปแต่กรงอย่างเดียวก็พอชายหนุ่มไขกุญแจเข้าบ้าน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของครีมอาบน้ำลอยมาเข้าจมูก เขาจึงรู้ว่าเธอก็อาบน้ำเสร็จแล้วเช่นกัน จึงเดินไปวางกรงไว้ใกล้กับน้ำพุแมวแล้วปล่อยเจ้าถุงทองออกมาลูกแมวน้อยคงรู้ว่ามาถึงบ้านแล้ว จึงเดินขึ้นบันไดไปหาหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของอย่างคุ้นเคย นวัชจึงนั่งรออยู่บนโซฟา รอให้ทับทิมลงมา เพราะรู้ว่าตอนนี้เธอคงกำลังแต่งตัวอยู่รอไม่นานนักทับทิมก็เดินลงมาพร้อมกับอุ้มลูกแมวมาด้วย ซึ่งหลังจากที่เลี้ยงดูมันอย่างดีมาเป็นเวลาร่วมหนึ่งเดือน ทำให้เจ้าถุงทองไม่ใช่ลูกแมวผอมกะหร่อง แต่เริ่มมีเนื้อมีหนัง และพุงป่องนิด ๆ ดูน่ารักจนเป็นขวัญใจของพี่ ๆ ที่ฟาร์มปลาไปแล้ว“จะเที่ยงคืนแล้วนะ รีบกลับไปนอนเถอะค่ะ ดึกแล้ว”