All Chapters of คนนี้เด็กเฮีย: Chapter 61 - Chapter 70

นวัชอธิบายด้วยท่าทีสุขุม เขามองหน้าศศิวิมล อดีตแฟนของตนเมื่อครั้งที่ยังเป็นทนายปราบต์ด้วยแววตาเรียบเฉย ไม่ยินดียินร้ายใด ๆ ทั้งสิ้น“ผมไม่รู้หรอกว่าคุณชื่ออะไร แต่ผมอยากให้คุณลองมองผมดูอีกที ว่าผมไม่ใช่ปราบต์จริง ๆ”ศศิวิมลถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ตามองนวัชราวกับค้นหาความจริงบางอย่าง ทั้งที่น้ำตายังไหลลงมาไม่หยุด แต่นวัชกลับมองอีกฝ่ายด้วยแววตาจนใจ และไม่มีความอาวรณ์ หรือความรู้สึกใดปะปนอยู่ทั้งสิ้น“ทุกอย่างมันเป็นเรื่องจริงนะมล เราขอโทษที่ต้องปิดไว้ไม่ให้เธอรู้ เพราะตอนนั้นจะให้คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเสี่ยกวงยังมีทายาทอยู่อีก เพราะเสี่ยงต่อการถูกยึดทรัพย์ได้ เธอก็รู้ว่าปราบต์มันเป็นคนยังไง อะไรที่เป็นของมัน มันไม่มีทางยอมให้ทางการยึดไปหรอก”ศศิวิมลหลับตาลงพร้อมกับวางบัตรประชาชนไว้บนโต๊ะ หญิงสาวใช้มือปาดน้ำตาของตนเองอย่างลวก ๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าว่า“ถ้าอย่างนั้น ขอฉันคุยกับคุณเป็นการส่ว

หากบ่อนนั่นโดนกวาดล้างภายในคืนนี้ได้จริง เท่ากับว่าเขาไม่ต้องลงมือทำอะไรอีกแล้ว เพราะทุกอย่างล้วนได้ผลลัพธ์เช่นเดียวกันแถมยังได้กำไรจากการส่งฟ้องสำนักงานบัญชีอีกด้วยนวัชยิ้มอย่างอารมณ์ดี ขณะเดินขึ้นห้องเพื่ออาบน้ำ แต่เขาจะยังไม่บอกข่าวดีนี้ให้ทับทิมรู้ เอาไว้สุชาติกับอรดีถูกปล่อยตัวออกมาเมื่อไร ค่อยบอกเธอทีเดียว ระหว่างรอนี้ก็ปล่อยให้แฟนเด็กของเขาคอยออดอ้อนเพื่อหลอกถามสิ่งที่เจ้าตัวอยากรู้ไปก่อน เพราะเขาชอบให้เธออ้อน แม่แมวน้อยของเขา หลังสุชาติวางสายจากนวัชแล้ว จึงหันไปพูดกับภรรยาว่า“สงสัยเราคงได้ไปอยู่กรุงเทพฯ กันแค่สองคนแล้วละแม่มัน”“ก็ปีนี้ทับทิมต้องฝึกงาน ปีหน้าเรียนจบก็ได้ไปอยู่แล้วละน่า” อรดีเองก็ได้โทรศัพท์คุยกับทับทิมเช่นกัน แม้จะไม่ได้คุยกันทุกวัน แต่อย่างน้อยในช่วงสองหรือสามวันต้องมีสักครั้งหนึ่ง

สิบสี่ปีก่อนสุชาติเลี้ยวรถเข้าจอดในบังกะโลราคาถูกแห่งหนึ่งช่วงกลางดึก เขามองผ่านกระจกไปตรงเคาน์เตอร์สำหรับติดต่อเข้าพัก เห็นเพียงพนักงานชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังนั่งสัปหงกอยู่จึงหันไปบอกกับภรรยาว่า“พี่จะไปติดต่อห้องก่อน บุษกับลูกรอในรถก่อนนะ”บุษราคัมพยักหน้าก่อนหลุบตามองบุตรสาววัยหกขวบที่กำลังนอนหลับตาพริ้มบนตักของตน น้ำตาที่เหือดแห้งไปเริ่มรื้นขึ้นปริ่มขอบตาอีกครั้ง“แม่ขอโทษนะลูก ที่ทำให้หนูต้องมาลำบากไปด้วย”เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว ที่พวกตนสามคนพ่อแม่ลูกต้องระเหเร่ร่อนนอนตามบังกะโลหรือห้องพักราคาถูก สาเหตุเพราะต้องหนีตำรวจที่ตามหาตัวเธอไปรับโทษในคดีที่ก่อเอาไว้...เธอฆ่าคนตาย!วันที่เกิดเรื่อง หลังจากบุษราคัมใช้หินในห้องน้ำทุบศีรษะนักเลงคุมบ่อนคนหนึ่งที่ตั้งใจจะข่มขืนตนจนตาย ชายผู้นี้ ตนกับสามีต่างก็รู้จักดีเพราะเคยทำงานด้วยกันบนเรือสำราญเมื่อหลายปีก่อน

วันนี้นวัชอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เพราะถูกทับทิมงอนใส่เรื่องที่ปิดบังว่าบิดานำบ้านกับที่ดินมาจำนองไว้ตอนยืมเงิน และตอนนี้ที่ดินกับบ้านหลังนั้นก็เป็นของเขาแล้วตามกฎหมาย เพราะเมื่อครู่ สุชาติเพิ่งมาเซ็นเอกสารการมอบที่ดินผืนนั้นให้ เสร็จเรียบร้อยก็พาลูกเมียออกจากบ้านไป โดยบอกว่าจะไปหาของอร่อย ๆ กินในตัวเมืองตามประสาพ่อแม่ลูกตอนสุชาติมาเซ็นเอกสาร เขายังไม่ได้บอกเรื่องที่ตนคบหากับทับทิม เพราะอยากดูท่าทีของอีกฝ่ายก่อนว่าคิดเห็นอย่างไร เพราะเขาเชื่อว่าสองสามีภรรยาจะต้องรู้เรื่องของเขากับบุตรสาวแล้วเป็นแน่และเป็นไปตามคาด เมื่อสุชาติบอกว่าจะไปเริ่มต้นใหม่ที่กรุงเทพฯ กับภรรยา โดยปล่อยให้ทับทิมอยู่กับเขาที่นี่ และแสร้งทำเป็นว่าไม่รู้ไม่เห็นเรื่องที่บุตรสาวมาคบกับเขา แถมยังบอกให้เขาดูแลเธอเหมือนลูกหลานคนหนึ่งอีกต่างหาก...เหลี่ยมจัดจริง ๆจะว่าไปแล้ว เขากับสุชาติก็เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไม่ต่างกัน ต่างคนต่างแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ และรอดูว่าใครจะเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อน

หญิงสาวหลับตาเม้มปากแน่น เพื่อสะกดกลั้นเสียงครวญครางที่อาจเล็ดรอดออกจากปาก ไม่ว่าเขาจะปรนเปรอทำรักให้เธอกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอก็ยังรู้สึกขัดเขินเกินกว่าจะเงยหน้าสบตากับเขาได้ยิ่งร่างกายของเธอตอบรับกับปลายลิ้นของเขาอย่างน่าอาย สะโพกแอ่นขึ้น บดส่ายหมุนวนราวกับเร่งเร้าให้เขาส่งเธอให้ฝั่งโดยไว“ใจเย็นสิครับ” เสียงสั่นพร่ากระซิบแผ่วอยู่ตรงจุดอ่อนไหว ร่างอรชรสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีบางสิ่งค่อย ๆ แทรกเข้าไปในร่องรักอย่างเชื่องช้า และหมุนวนไปมาอยู่ในนั้น เขาถอนนิ้วออกแล้วดันเข้าไปใหม่ เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้าสลับกันไป จากหนึ่งนิ้วเพิ่มเป็นสองนิ้วราวกับต้องการให้เธอค่อย ๆ เปิดรับ และคุ้นชินกับบางอย่างที่ใหญ่โตกว่านั้น โดยที่ปาก และลิ้นยังคงจดจ่ออยู่กับกลีบดอกไม้และปลายยอดของเกสรไม่ยอมผละห่าง“อ๊ะเฮีย!”ทับทิมครางกระเส่าเมื่อความรู้สึกที่คุ้นเคยเริ่มพุ่งสูงขึ้น ชายหนุ่มเห็นสัญญาณที่หญิงสาวส่งให้