All Chapters of คนนี้เด็กเฮีย: Chapter 11 - Chapter 20

ช่วงบ่าย นวัชส่งทับทิมถึงบ้านแล้วจึงเข้าตัวเมืองไปร้านเฟอร์นิเจอร์ สั่งซื้อโต๊ะทำงานกับเก้าอี้ให้หญิงสาว และให้ทางร้านนำไปส่งที่บ่อปลาแสนบุศย์ภายในวันเดียวกัน ขณะที่เขากำลังจะกลับไปขึ้นรถ ได้เดินผ่านร้านขายอาหารสัตว์ และสิ่งของสำหรับสัตว์เลี้ยง ชายหนุ่มเห็นแล้วอดนึกถึงเจ้าถุงทอง ลูกแมวตัวน้อยนั่นไม่ได้เขาไม่รู้ว่าทับทิมให้มันกินอะไรบ้าง และไม่รู้ว่าการเลี้ยงแมวสักตัวจะต้องมีอุปกรณ์อะไร แต่หากหญิงสาวจะนำมันไปเลี้ยงที่ออฟฟิศด้วย เขาจึงคิดว่าตนเองควรต้องเตรียมการไว้บ้าง เพราะเขาเคยได้ยินมาว่าเลี้ยงแมวมักจะมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ เขาไม่อยากให้ห้องทำงานของตนมีกลิ่น ฉะนั้น ทางร้านอาจจะช่วยแนะนำได้นวัชจึงเดินเข้าไปในร้าน ชายหนุ่มจด ๆ จ้อง ๆ สินค้าในร้านอยู่ครู่ใหญ่ ไม่รู้ว่าควรหยิบยี่ห้อไหน และควรซื้ออะไรบ้าง สุดท้ายจึงตัดสินใจถามกับพนักงานขายไปตามตรง“ผมเพิ่งได้รับลูกแมวมาตัวหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าอาหารสำหรับลูกแมวควรเป็นยี่ห้อไหน และไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไรเตรียมไว้บ้าง ช่วยแนะนำหน่อยได้ไ

วันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรกของทับทิม หญิงสาวตื่นมาเตรียมของสำหรับเจ้าถุงทองไว้แต่เช้า ส่วนเอกสารสมัครงานสำหรับยื่นให้ฝ่ายบุคคลนั้นเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อักสักพักนวัชคงมารับที่บ้าน เพราะเมื่อวานที่กินอาหารเย็นด้วยกัน เขาบอกว่าให้ไปกลับพร้อมเขาดีกว่าที่เธอต้องนั่งรถสองแถวไปบ่อปลาแสนบุศย์ด้วยตนเอง เพราะไหน ๆ ก็บ้านติดกัน ชุดทำงานของเธอมีแค่กางเกงยีนเข้ารูปกับเสื้อยืดแขนยาว และรองเท้าคัตชูเท่านั้น โชคดีที่เมื่อวานเธอเห็นทุกคนที่นั่นล้วนแต่งตัวไปทำงานแบบไม่มีพิธีรีตองมากนัก ส่วนใหญ่ก็กางเกงยีนเสื้อยืด หรือเสื้อเชิ้ตทั่วไป เธอจึงโล่งใจไม่น้อยที่ไม่ต้องหาซื้อชุดทำงานใหม่ เพราะกระทั่งเจ้านายอย่างนวัชก็ยังใส่แค่กางเกงยีนกับเสื้อเชิ้ตสีเรียบ ๆ ทับทิมปิดล็อกบ้านแล้วนั่งรอนวัชที่ม้านั่งหินใต้ต้นไม้ ได้ยินเสียงรถกระบะจึงเงยหน้าดู เมื่อเห็นว่าเป็นรถของเขาจึงรีบลุกขึ้นแล้วถือถุงพลาสติกใบใหญ่เดินเร็ว ๆ ไปที่รั้วทันที“ถุงอะไรน่ะ” ชายหนุ่มลดกระจกลงมา แล้วบุ้ยหน้ามาที

วันนี้ทับทิมทำงานเป็นวันแรก นวัชจึงปล่อยให้หญิงสาวทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงานให้เต็มที่ อย่างไรเสียเธอก็ต้องทำงานที่นี่ยาวไปจนกระทั่งหมดเทอมหน้า ช่วงพักกลางวันเขาก็ให้ไปเธอนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับพนักงานคนอื่นเพื่อทำความคุ้นเคย เนื่องจากที่บ่อปลาแสนบุศย์จะเลี้ยงอาหารกลางวันให้ทุกคนกินฟรีอยู่แล้ว ส่วนเจ้านายอย่างเขาก็นั่งแยกจากคนอื่น ไม่ค่อยมีใครกล้าร่วมโต๊ะด้วยนอกจากนราเทพ “รั้วลวดหนามผมให้คนมาทำเสร็จแล้วนะครับเฮีย ส่วนกล้องวงจรปิดเขาจะมาติดตั้งวันนี้ตอนบ่ายโมง” นราเทพรายงานเรื่องที่ตนได้รับมอบหมายให้ผู้เป็นนายได้รับทราบ“อืม ดี” นวัชตอบกลับสั้น ๆ เขายกน้ำขึ้นดื่มแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบว่า“เฮียคิดจะติดกล้องวงจรปิดเพิ่มในฟาร์ม น่าจะเกือบสิบตัว คงต้องเพิ่มจอมอนิเตอร์ในห้องกล้องด้วย ให้เขาเสนอราคามาให้หน่อยละกัน ตีเป็นสักสิบตัวก็ได้ กินข้าวเสร็จเฮียจะไปเดินรอบฟาร์มสักหน่อย จะได้รู้ว่าต้องติดตรงไหนบ้าง”

นวัชพยักหน้าช้า ๆ เพราะคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ แม้อนันตชัยจะเดินบนเส้นทางสีเทา แต่อีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ทั้งยังเป็นลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น เมื่ออนันตชัยพูดออกมาแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับทับทิมอีก เขาก็วางใจแล้ว“แต่ว่า...สุชาตินี่น่ะสิ ติดเงินผมหลายแสน จนป่านนี้ผมยังติดต่อไม่ได้เลย ไม่รู้หายหัวไปไหน” อนันตชัยขมวดคิ้วมุ่น“เสี่ยครับ พ่อก่อหนี้ อย่ามาทวงเอากับลูกสิ คนของผมทั้งคน ผมไม่ยอมให้น้องเขาไปใช้หนี้แทนพ่อแน่” นวัชพูดไปตามตรง ไม่ว่าสุชาติจะก่อหนี้ก่อสินกับใครก็ตาม แต่คนคนนั้นไม่มีสิทธิ์มาทวงกับทับทิม ยิ่งมาขู่เข็ญให้หญิงสาวไปทำงานด้วย ยิ่งทำไม่ได้ ฉะนั้นตราบใดที่ทับทิมยังอยู่ภายใต้ปีกของเขา เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าใครหน้าไหนจะมาบังคับขู่เข็ญอนันตชัยโบกมือพลางหัวเราะ “เฮียวัช เรื่องแบบนี้ผมไม่บังคับใครอยู่แล้ว อย่างที่ผมพูดไปนั่นแหละว่า ถ้าเฮียเลี้ยงดูน้องเขาอยู่ ผมก็ไม่ยุ่ง แต่ถ้าน้องเขาคิดอยากทำงานหาเงินใช้หนี้แ

“ไอ้น้ำ หาคนงานมาถางหญ้ารก ๆ ตรงหลังบ้านเฮียให้ที ตัดออกให้เหี้ยนเลยนะ” เอ่ยถึงตรงนี้ เขาหันไปมองทับทิมที่กำลังเงยหน้ามองเขาอยู่เช่นกัน จึงเอ่ยกับปลายสายว่า“ตัดให้บ้านทับทิมด้วย มันจะได้ไม่รก” นวัชสั่งงานอีกสองสามประโยคก็กดวางสาย ส่วนเรื่องที่จะให้นราเทพตรวจตราบริเวณบ้านของทับทิมเพื่อดูว่าคนกลุ่มนั้นเข้ามาจากทางไหนนั้น เอาไว้ค่อยสั่งอีกทีตอนที่ทับทิมไม่อยู่“เฮียขอกุญแจบ้านไว้หน่อยสิ จะให้น้ำพาคนมาถางหญ้ารก ๆ พวกนี้ออกให้หมด” เขาขอกับเธอตามตรง เพราะเขาตั้งใจว่าจะแอบนำลูกกุญแจบ้านเธอไปปั๊มเก็บเอาไว้ด้วย เผื่อต้องใช้ในยามฉุกเฉิน“ได้ค่ะ แต่กระเป๋าหนูอยู่บนกรงถุงทอง” เธอชี้ไปทางหน้าบ้าน นวัชพยักหน้าแล้วเดินนำออกไปก่อนยังเดินไม่ทันถึงหน้าบ้านดี เสียงร้องเมี้ยว ๆ ของลูกแมวก็ดังขึ้นเป็นระยะราวกับร้องเรียกแม่ จนทับทิมต้องรีบวิ่งมาหา“แม่มาแล้ว ๆ แหม ให้อยู่คนเดียวแค่แป๊บเดียวก็