บททั้งหมดของ LOVE ATTACK Hostage and the Syndicate: บทที่ 51 - บทที่ 60

Kasalukuyan… Linggo ngayon at medyo tinanghali nang gising si Cacai. Nang tumayo, ramdam pa rin niya ang gaan ng katawan dulot ng masahe kagabi. Nagpunta siya sa banyo ay nilinis ang sarili. Nagpalit siya ng damit saka inayos ang higaan. Habang ginagawa yun ay napatingin siya sa desk kung saan nakapatong ang cute na bag na galing kay Leon at sa plastic bag na may lamang chocolates. Napangiti siya. Kahit pa alam niyang hindi naman talaga yun para sa kanya, natutuwa pa rin siya dahil ngayon lang siya nakatanggap ng ganung bagay mula sa ibang tao. Kaya nang bumaba siya, hindi muna almusal ang hinanap niya kundi si Manang, na ngayon ay parang nag-iimbentaryo ng mga gamit sa kusina. Nilapitan niya agad ito at binati saka inungkat ang pakay na medyo alinlangan at nahihiya pa. “Manang…, pwede po bang…. gawan ko ng kape si Boss?” tanong niya sa mahinang boses. Huminto si Manang sa kanyang ginagawa at tumingin saglit kay Cacai na nagkakamot ng batok habang hindi mapakaling tinut

“Paluwagan?” kunot noong tanong ni Leon. Noon lang niya narinig ang salitang yun. Bahagyang napangiti ang mga tauhan sa reaksyon ni Leon na halatang hindi alam kung anong tinutukoy nila. Si Fred naman na isa sa kanila ay matiyagang ipinaliwanag kung ano ibig sabihin nun. “Ganito kasi yun, Boss. Mga estudyante mahilig sa ganyan, saka mga nanay. Parang nag-iipon lang yan eh. Halimbawa…, 10 libo, 10 ang kasali, 10 buwan. Monthly magbibigay kami ng tig-iisang libo. Oh eh di 10k na yun. Isa sa mga kasali ang sasahud nun kada buwan. Tapos tuloy tuloy lang yun hanggang sa makasahod na ang lahat.” Kumunot lalo ang noo ni Leon na tila naguguluhan. “Okay, ulit… ganito…” at inulit nga ni Fred ang pagpapaliwanag. Matalino si Leon, isa nga siyang matinik na negosyante pero nakailang beses pa na inulit ni Fred ang pagpapaliwanag. Maya maya pa ay makikita na ang frustration sa mukha ni Fred dahil ilang minuto na ay nagpapaliwanagan pa rin sila. Nagsalita si Leon. “I get it, naiintindih

Napapansin kong ilang araw ko nang hindi nakikita si Leon. Dati rati ay natutuwa ako na hindi siya nakikita, pero ngayon pakiramdam ko parang hindi na ganun. Medyo nakaramdam ako ng konting pag-aalala. Bakit kaya? May sakit kaya siya? Magkatapat lang naman ang mga silid namin. Tuwing mapapadaan ako sa tapat ng silid niya ay napapahinto ako at tumitingin sa pinto. May parte ng isip ko na umaasang bubukas yun at lalabas si Leon. Isang araw, hindi na ako nakatiiis. Habang nag-aalmusal, tinanong ko si Manang. “Manang, may sakit po ba si Boss?” Tumingin sa akin si Manang. “Bakit mo naman naitanong?” tanong niya. “Ilang araw ko na po kasi siyang hindi nakikita.” sagot ko. “Bakit..., miss mo na?” biglang singit ng pamilyar na boses ng isang lalaki. Nang lumingon ako ay nakita ko si Hippo na maluwang ang ngiti. Ngumuso ako. “Para nagtatanong lang eh. ” sabi ko at inirapan siya. “Baka magkasama sila ni Karla. Birthday kasi ni Boss ngayon.” sabi ni Hippo tapos ay nanini

Hindi nakalock ang pinto ng silid ni Leon kaya malayang nakapasok si Cacai sa silid. Wala namang ibang umaakyat dito sa itaas kundi silang dalawa lang at kung sino mang nakatokang maglinis dito sa araw na yun. Pagpasok niya sa loob ay naamoy na naman niya ang pamilyar na pabango, amoy ni Leon. Inilagay niya agad ang bowl ng icing sa ibabaw ng desk saka tumalikod. Lalabas na sana siya ng silid nang kunot noo siyang pumihit paharap sa loob. Parang may kulang, parang hindi niya ma-feel na birthday ito. Napatanong siya sa sarili, ano bang merun kapag birthdeyan? Napangiti siya nang marealized kung ano nga ba ang kulang. Lobo! At alam na alam niya kung saan kukuha nun, kay Karla. Kaso mukhang madamot yun. Saka parang medyo mainit ang ulo sa kanya ng babaeng yun. Pero madali rin siyang nakaisip ng paraan. Magkukunwari siyang kukunin ang labahin nito para papasukin siya sa kwarto saka siya didiskarte para makasalisi ng konting lobo. Nagtungo muna siya sa laundry room at

3rd Person POV Gustong sisihin ni Cacai ang dalawa at talakan dahil sa sinabi ng mga ito na mamayang 8 PM pa ang tapos ng meeting ni Leon. Pero paano niya gagawin, eh hanggang ngayon, hindi niya magawang tumingin kahit kanino. Guilty siya at pakiramdam niya, alam ng mga nasa paligid niya ang nangyari sa kanila ni Leon. “Leon, etong ointment. Gamitin mo para hindi sumakit yang labi mo.” narinig niyang sabi ni Manang. Nang lumingon siya sa loob ng silid ay nakita niya si Manang na kalalabas lang ng banyo at hawak ang maliit na ointment. Lumapit ito kay Leon para ibigay yun. Tinanggap naman yun ni Leon bago nito nilingon ang pwesto ni Cacai. Nahihiyang nag-iwas ng tingin ang dalaga. Lalo na nang makita niyang palapit si Manang. Nahihiya siya dahil kahit wala itong sinasabi ay parang alam nito ang nangyari.., sa paraan ng tingin nito sa kanila. Hindi naman niya magawang umalis dahil kahit paano ay nakokonsensya siya sa ginawa niya sa lalaki. Gusto niyang magsori, pero narito si Man