The Cold Billionaire’s Bought Wife のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Yuhei’s POVMay mga dilim na hindi mo nakikita sa mata.Nararamdaman mo sila sa balat mo. Sa paghinga mo. Sa tibok ng puso mo na parang gustong kumawala sa dibdib mo.Habang nagsasara ang pinto sa likod ko, ramdam ko agad ang lamig. Hindi dahil sa hangin—kundi dahil alam kong wala na akong kontrol.Isang bombilya lang ang nakasindi sa kisame. Kumukurap-kurap. Parang nang-aasar.“Natatakot ka?” tanong ng boses mula sa dilim.Hindi ko siya nakikita agad.Pero kilala ko ang tono.Kalma. Malumanay. Parang kaibigan.At doon ka mas matatakot.“Kung sasaktan mo ako, gawin mo na,” sagot ko. “Pero pakawalan mo si Mara.”Isang mababang tawa ang umalingawngaw.“Brave,” sabi niya. “Elijah chose well.”Lumabas siya sa liwanag.Matangkad. Maayos manamit. Mukhang disente—kung hindi mo alam ang mga kamay niyang marunong pumatay nang hindi nanginginig.“Zhou Renxiao,

Yuhei’s POV May mga sandaling hindi ka na nagtatanong kung tama pa ba ang nangyayari. Basta alam mo—nandiyan ka na. At kahit gusto mong umatras, huli na. Tatlong tapik. Mabilis. Eksakto. Walang alinlangan. Parang tibok ng puso ko. “Elijah…” halos hindi ko mabigkas. Hindi ko siya makita nang malinaw, pero alam ko. Kilala ko ang tindig niya. Yung aura na parang kahit anong dilim, may isang taong hindi sumusuko. Sumenyas siya. Dalawang daliri. Mabagal. Stay calm. Bumukas nang bahagya ang bintana—sapat lang para marinig ko ang bulong niya. “Five minutes,” sabi niya. “Pag sinabi kong tumakbo, tatakbo ka. Walang tanong.” “Hindi kita iiwan,” sagot ko agad. Tumitig siya sa akin. Kahit madilim, ramdam ko ang bigat ng tingin niya. “Yuhei,” sabi niya. “This is not a rescue story. This is

Yuhei’s POVHindi ko na kilala ang mansion na ito.Dati, tahimik lang. Parang kulungan na may gintong rehas. Ngayon—punô ng tunog ng keyboard, radio chatter, at yabag ng mga taong handang mamatay kung kailangan.War room na talaga.May mga mapa sa mesa. Red marks. Coordinates. Pangalan.Isang pangalan ang paulit-ulit kong nakikita.Zhou Renxiao.Tumayo ako sa likod ni Elijah habang kausap niya ang mga tao niya. Hindi na siya naka-wheelchair, pero may tungkod pa rin. May bakas pa rin ng sakit sa bawat galaw—pero mas malinaw ang apoy sa mata niya.“We don’t rush,” sabi niya. “We bleed him slow.”Tahimik ang lahat.At doon ko napansin—Hindi na ako outsider sa kwarto na ’to.Elijah’s POVYuhei didn’t flinch.Most people do kapag naririnig nila ang mga plano ko. Kapag nakikita nila kung gaano kadilim ang mundo ko.Pero siya?Nakat

Yuhei’s POVHindi agad nagsalita si Elijah habang pauwi kami.Tahimik ang sasakyan. Masyadong tahimik. ‘Yung klase ng katahimikan na parang may gustong sumabog pero pinipigilan lang.Hawak niya ang manibela. Mahigpit. Parang kung bibitaw siya, may mawawala.Ako naman, nakatingin lang sa bintana.Pero ang totoo—Paulit-ulit sa utak ko ang mga salitang binitawan ni Renxiao.You were chosen.Your father owed me.Even your love story is a transaction.Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang katotohanan o ang posibilidad na totoo ito.“Yuhei,” tawag ni Elijah, mababa ang boses. “Say something.”Huminga ako nang malalim.“Kung magsasalita ako ngayon,” sagot ko, “baka masabi ko ang mga salitang hindi na mababawi.”Tumahimik siya ulit.Elijah’s POVI deserve this silence.I deserve the distance.Hindi ko alam ang tungkol s

Elijah’s POVTatlong araw.Tatlong araw mula nang umalis siya.At bawat segundo noon, parang may kulang na hangin sa mundo ko.Hindi ako natulog nang maayos. Hindi dahil sa trabaho. Hindi dahil sa giyera sa negosyo. Kundi dahil sa bawat sulok ng mansyon, may alaala niya.Sa mesa kung saan siya tahimik na umiinom ng tsaa.Sa bintanang tinatambayan niya tuwing gabi.Sa kwarto na ngayon—isang echo na lang ng presensya niya.“Sir,” sabi ni Lucien, “you’re crossing a line.”Tumingin ako sa screen ng tablet ko.Live feed.Isang maliit na café sa Laguna.Si Yuhei.Nakatayo. Nagbabayad. Ngumingiti sa barista.“Hindi ko siya sinusundan,” sagot ko. “Sinisigurado ko lang na buhay siya.”Tahimik si Lucien.Pareho naming alam—palusot lang ‘yon.Yuhei’s POVMay pakiramdam ako na may nakatingin.Hindi paranoia.Hind