LOGINYuhei’s POV
May mga sandaling hindi ka na nagtatanong kung tama pa ba ang nangyayari. Basta alam mo—nandiyan ka na. At kahit gusto mong umatras, huli na. Tatlong tapik. Mabilis. Eksakto. Walang alinlangan. Parang tibok ng puso ko. “Elijah…” halos hindi ko mabigkas. Hindi ko siya makita nang malinaw, pero alam ko. Kilala ko ang tindig niya. Yung aura na parang kahit anong dilim, may isang tTahimik ang buong silid.Nakatingin lamang silang apat sa maliit na itim na kahon na nakapatong sa metal pedestal. Wala ni isa sa kanila ang agad lumapit. Pagkatapos ng lahat ng nangyari mula nang makarating sila sa observatory, natutunan na nilang huwag basta magtiwala sa anumang bagay na tila napakadaling makuha.Mabagal na humakbang si Leon."Wait."Inilabas niya ang isang maliit na scanner mula sa bulsa ng jacket niya at maingat na itinapat ito sa kahon.Tahimik ang aparato sa unang ilang segundo.Pagkatapos ay isang mahinang tunog ang narinig."No explosives."Bahagya siyang yumuko."No pressure trigger."Sinilip niya ang ilalim ng pedestal."Walang visible mechanism."Napatingin siya kay Yuhei."I think... this was really meant for you."Tahimik na lumapit si Yuhei.Habang papalapit siya, kusang nagliwanag ang simbolo ng tatlong bituin sa ibabaw ng kahon.Parang kinikilala nito ang presensya niya.Huminga siya nang malalim bago dahan-dahang ipinatong ang kamay sa takip.Walang n
Mabilis na tumatakbo sina Yuhei sa makitid na lagusan habang patuloy na umaalingawngaw ang mga putok ng baril sa laboratoryo sa likuran nila. Hindi nila alam kung sino ang nagpapaputok, pero isang bagay ang malinaw. Hindi na sila lihim na bisita sa observatory. Nagsimula na ang paghahanap sa kanila.Mabigat ang paghinga ni Riven habang sinusundan ang mapa sa tablet na nakuha ni Leon mula sa lumang system. Hindi ito kumpleto. Maraming bahagi ng underground facility ang tila sadyang binura sa digital blueprint, ngunit may isang pulang linya na patuloy na kumikislap sa pinakailalim ng istruktura."Malapit na tayo," mahina niyang sabi.Tumango si Leon, pero hindi niya ibinaba ang hawak na baril. Simula nang pumasok sila sa observatory, pakiramdam niya ay may matang nakasunod sa bawat galaw nila. Hindi iyon simpleng kutob ng isang bihasang operatiba. Ilang beses na siyang napalingon sa madilim na likuran nila, ngunit wala siyang makitang tao.Huminto si Elijah nang marinig ang mahinang ugo
Ang malakas na alarma ay umalingawngaw sa buong pasilidad.WARNING. UNAUTHORIZED ACCESS DETECTED.Paulit-ulit itong inuulit ng elektronikong boses habang kumikislap ang mga pulang ilaw sa kisame. Ang tahimik na laboratoryo na kanina lamang ay parang isang libingan ay biglang nabuhay. Isa-isang umandar ang mga lumang generator sa ilalim ng observatory, at ang ugong ng mga makina ay lalo pang nagpatindi sa kaba ng grupo.Nanatiling nakaupo si Yuhei sa sahig. Hindi pa tuluyang nawawala ang sakit ng ulo niya matapos ang sunod-sunod na alaalang bumalik. Ramdam pa rin niya ang malamig na bakal ng upuang nakita niya ilang sandali ang nakalipas. Hindi niya alam kung gaano katagal siyang nakatali roon noon, pero sapat iyon para manginig ang buong katawan niya.Lumapit si Elijah at inalalayan siyang makatayo."Kaya mo bang maglakad?"Tumango si Yuhei kahit mabigat pa rin ang pakiramdam niya."Kailangan."Hindi na sila maa
Isa-isang bumaba ang apat sa makitid na hagdan sa ilalim ng observatory. Tanging liwanag mula sa kanilang mga flashlight ang sumisira sa makapal na dilim. Bawat hakbang ay may kasamang alingawngaw na para bang matagal nang walang taong dumaan sa lagusang iyon. Amoy lumang bakal at mamasa-masang semento ang paligid, ngunit kakaiba dahil wala halos alikabok sa sahig.Napansin agad iyon ni Leon."Someone cleaned this place."Huminto silang lahat.Tinutukan niya ng ilaw ang sahig.May sariwang bakas ng sapatos.Hindi lang isa.Marami."Within the last twenty-four hours," bulong niya.Lalong naging maingat ang bawat hakbang nila.Habang papalalim sila sa lagusan, napansin ni Yuhei ang mga numero sa dingding.W-03.Pagkatapos ay isa pa.W-08.At ilang metro pa...W-12.Hindi niya alam kung bakit pamilyar ang mga numerong iyon, pero bawat makita niya ang mga ito ay parang may maliit na karayom na tumutusok sa alaala niya.Muli siyang napahinto.Napapikit siya.May batang nakatayo sa harap ng
Tahimik na nakaparada ang sasakyan sa gilid ng makitid na kalsada habang nakatanaw silang apat sa lumang observatory na nakatayo sa tuktok ng bundok. Sa ilalim ng maputlang liwanag ng buwan, mas lalo itong nagmukhang abandonado. Ang sirang dome sa ibabaw nito ay tila isang sugatang mata na matagal nang nakatingin sa kalangitan, naghihintay ng isang taong babalik.Ngunit ang katahimikan ng gusali ay hindi tumutugma sa mga sasakyang nakahilera sa harapan nito.Sampung itim na SUV.Walang plaka.Pare-parehong tinted ang mga bintana.Hindi iyon mga sasakyan ng ordinaryong tao.Tahimik na pinatay ni Leon ang makina."Walang gagalaw hangga't hindi tayo sigurado."Tumango sina Elijah at Riven. Si Yuhei naman ay nakatitig pa rin sa mensaheng nasa cellphone niya.Trust the stars.Tatlong salita lang iyon, pero parang may kung anong gumising sa loob niya.Hindi niya alam kung bakit, ngunit parang dati na niya iyong narinig.Hindi sa cellphone.Hindi sa sulat.Kundi mula sa isang taong matagal n
Nananatiling tahimik ang war room matapos maputol ang tawag ni Liang Zhen. Walang nagsalita. Hindi dahil wala silang gustong sabihin, kundi dahil bawat impormasyong nalalaman nila ay mas lalo lamang nagpapagulo sa buong larawan.Hindi nagsimula ang Project Winter sa observatory.Doon ito nagtapos.At kung totoo iyon, ibig sabihin may mas matandang kuwento pang nakabaon bago ang gabing nababalot ng ulan na paulit-ulit bumabalik sa alaala nina Elijah at Yuhei.Si Leon ang unang bumuntong-hininga."Whatever happened there... someone has been waiting eight years for us to return."Tumango si Elijah.Hindi na siya nagdadalawang-isip."Then we go."Napatingin si Riven sa countdown.71:42:31Patuloy itong bumababa."Wala na tayong oras para maghintay."Tahimik na tumayo si Yuhei. Muli niyang tiniklop ang liham ni Orion at maingat na ibinalik sa sobre. Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya iyon na lamang ang natitirang bagay na direktang nag-uugnay sa kanya sa taong halos mabura na
YUHEI'S POV: Hindi ko alam kung anong klaseng langit ang meron sa ibabaw ng chandelier. Pero kung meron man, sigurado akong hindi ako kabilang doon. Dahil sa gabing ‘yon, binebenta ang buhay ko sa presyong hindi ko kailanman pinili. Tahimik ang buong hall. Masyadong
Yuhei’s POVHindi ko alam kung anong oras na pero dilat pa rin ang mga mata ko. Naka-side lang ako sa kama, yakap ang unan na parang iyon na lang ang tanging sandalan ko sa loob ng napakalaking kwartong ‘to. Tahimik ang buong mansyon, pero pakiramdam ko may mga matang nakabantay sa bawat
Yuhei’s POVHindi ako nakatulog buong gabi.Kahit gaano kalambot ang kama, kahit gaano kamahal ang mga unan at kumot, hindi pa rin nito kayang takpan ang bigat sa dibdib ko. Parang bawat hinga ko ay may kalakip na takot na baka paggising ko, mas malala pa ang mundong haharap sa
Elijah’s POVTatlong araw.Tatlong araw mula nang umalis siya.At bawat segundo noon, parang may kulang na hangin sa mundo ko.Hindi ako natulog nang maayos. Hindi dahil sa trabaho. Hindi dahil sa giyera sa negosyo. Kundi dahil sa bawat sulok ng mansyon, may al

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





