MasukYuhei’s POV
May mga desisyong hindi ka sisigawan ng mundo.Tahimik lang silang uupo sa dibdib mo—at doon ka dudurugin.Nang maisara ang pinto sa likod ni Mara, wala akong naramdaman na ginhawa. Walang relief. Walang “tama ang ginawa ko.”Parang may namatay.Ako.“Stand up,” utos ni Zhou.Hindi ako agad gumalaw.“Stand up,” ulit niya, mas malamig na ang boses.Tumayo ako. Hindi dahil natatakot ako sa kanya—kundi dThe hidden door slammed shut behind them, leaving the five of them trapped inside the narrow chamber. The sound of the metal locking into place echoed through the underground facility, followed by an uncomfortable silence. Yuhei remained frozen in front of the staircase, staring at the darkness below. The voice he had just heard was still playing inside his mind.Mira.His mother had spoken to him again.Not through an old recording.Not through a damaged file.It had sounded real.Alive.“Did you hear that?” Elijah asked quietly.Yuhei nodded without taking his eyes away from the staircase. “Yes.”Leon immediately approached the sealed door and tried the emergency release. Nothing happened. He pressed the control again, harder this time, but the panel remained completely dead.“Locked from the other side.”Riven was already examining the wall. “There isn't an electronic access point anymore. The entire section has been isolated.”Yuhei finally turned around. “Can you open it?”Riven
For several seconds, nobody moved.Yuhei stood in the middle of Vault Zero with his eyes fixed on the dark monitor. The words I remember still seemed to echo inside his head, but what frightened him most was not the memory itself. It was the face attached to it.A face he knew.A face he had trusted.A face that should never have been there.His breathing became uneven as another fragment of the memory pushed through his mind. The corridor was burning. The air was filled with smoke, alarms were screaming somewhere above him, and Mira was holding his hand tightly. He remembered the warmth of her palm. He remembered the fear in her voice. He remembered Orion standing several meters away, shouting something he could no longer hear.And behind them stood someone else.Someone who had watched everything happen.Yuhei closed his eyes and pressed a hand against his forehead. The memory disappeared as quickly as it had arrived, leaving behind a painful pressure that made him stagger.Elijah i
The room remained completely silent after Mira’s recording ended. The faint blue light from the monitor continued to flicker across the walls of Vault Zero, illuminating the faces of Yuhei, Orion, Elijah, Leon, and Riven. Nobody moved. Nobody seemed willing to break the silence first. But for Yuhei, the words from his mother kept repeating inside his head, becoming louder with every passing second.Especially the person who has been protecting you from the beginning.Yuhei slowly lowered the watch in his hand. His fingers tightened around it as he looked directly at Orion. For years, that old watch had been the one thing he could associate with safety. It was the object Orion had given him when he was young, the object he had kept even when almost every other memory from his childhood had disappeared. He had believed that Orion gave it to him because he cared about him.Now, for the first time, Yuhei wondered if the watch had never been a gift at all.“Bakit?” His voice was quiet, but
Hindi agad nakapagsalita si Yuhei matapos sabihin ni Orion ang mga salitang iyon. Para bang masyadong mabigat ang bawat salita para tanggapin nang sabay-sabay. Siya ang taong maaaring magtapos sa Project Winter? Sa loob ng ilang segundo, binalikan niya sa isip ang lahat ng nangyari mula nang magsimula ang paghahanap niya sa katotohanan. Ang mga nawawalang alaala, ang mga dokumentong nagsasabing Subject Y-01 siya, ang mga taong naghabol sa kanila, ang mga mensaheng iniwan ni Orion, at higit sa lahat, ang katotohanang buhay pala ang lalaking matagal niyang inakalang nawala na. Lahat ng iyon ay tila may koneksiyon, ngunit hindi pa rin niya makita ang buong larawan."Explain it to me."Simple lang ang sinabi niya.Pero alam ni Orion na hindi iyon simpleng tanong.Gusto ni Yuhei ng buong katotohanan.Wala nang kalahating sagot.Wala nang pagtatago.Tahimik na isinara ni Orion ang folder na hawak niya at inilapag iyon sa mesa. Pagkatapos ay lumapit siya sa lumang computer terminal sa gilid
Nanatiling nakatayo si Yuhei sa gitna ng Vault Zero habang nakatitig sa lalaking nasa pintuan. Sa unang tingin, wala namang kakaiba rito. Maayos ang suot nitong dark suit, kalmado ang mukha, at walang bakas ng pagmamadali kahit napapalibutan ito ng mga armadong tauhan. Para bang hindi siya pumasok sa isang lihim na pasilidad na ilang minuto lamang ang nakalipas ay puno ng putok at kaguluhan. Para bang matagal na niyang alam na hahantong silang lahat sa puntong iyon.Ngunit para kay Yuhei, mas pamilyar ang boses kaysa sa mukha.Isang boses na pilit niyang kinalimutan.Isang boses na narinig niya noong bata pa siya."Director Vale."Mahina ngunit malinaw ang sambit ni Orion.Biglang nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Isang maliit na ngiti ang lumitaw sa labi nito."Orion."Hindi ito galit. Hindi rin nagulat. Para bang isang matandang magkakilala lamang ang muling nagkita pagkatapos ng mahabang panahon."Akala ko patay ka na.""Hindi mo ba gustong mangyari iyon?"Bahagyang natawa si Vale.
Hindi agad nakapagsalita si Yuhei.Parang biglang tumigil ang buong mundo sa loob ng Vault Zero. Wala na siyang naririnig na ugong ng lumang generator, wala na ring tunog ng emergency alarm sa malayo. Ang tanging malinaw sa kanya ay ang lalaking nakatayo ilang hakbang mula sa kanila.Buhay.Totoong buhay.Walong taon niyang inisip na isang alaala na lamang ang taong iyon. Ilang beses niyang sinubukang alalahanin ang mukha nito, ang boses nito, ang paraan ng pagtawa nito, pero palaging may bahagi ng memorya niyang tila sadyang binura. At ngayon, nakatayo sa harap niya ang dahilan kung bakit hindi niya kailanman makumpleto ang nakaraan."Orion..."Halos bulong lamang iyon.Hindi gumalaw ang lalaki.Pero nang marinig niya ang pangalan niya, bahagyang nagbago ang ekspresyon nito. Parang may bigat na matagal nitong dala-dala at ngayon lamang bahagyang nabawasan."Ang tagal."Dalawang salita lang.Pero sapat iyon para tuluyang mabasag ang composure ni Yuhei.Mabilis siyang humakbang pasulon
Yuhei’s POVHindi ako nakatulog buong gabi.Kahit gaano kalambot ang kama, kahit gaano kamahal ang mga unan at kumot, hindi pa rin nito kayang takpan ang bigat sa dibdib ko. Parang bawat hinga ko ay may kalakip na takot na baka paggising ko, mas malala pa ang mundong haharap sa
YUHEI'S POV: Hindi ko alam kung anong klaseng langit ang meron sa ibabaw ng chandelier. Pero kung meron man, sigurado akong hindi ako kabilang doon. Dahil sa gabing ‘yon, binebenta ang buhay ko sa presyong hindi ko kailanman pinili. Tahimik ang buong hall. Masyadong
Yuhei’s POVHindi ko alam kung anong oras na pero dilat pa rin ang mga mata ko. Naka-side lang ako sa kama, yakap ang unan na parang iyon na lang ang tanging sandalan ko sa loob ng napakalaking kwartong ‘to. Tahimik ang buong mansyon, pero pakiramdam ko may mga matang nakabantay sa bawat
Elijah’s POVTatlong araw.Tatlong araw mula nang umalis siya.At bawat segundo noon, parang may kulang na hangin sa mundo ko.Hindi ako natulog nang maayos. Hindi dahil sa trabaho. Hindi dahil sa giyera sa negosyo. Kundi dahil sa bawat sulok ng mansyon, may al







