The Cold Billionaire’s Bought Wife のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Yuhei’s POVMalamig.Iyon ang una kong naramdaman nang magmulat ako ng mata matapos ang video call. Malamig ang semento sa ilalim ng paa ko. Malamig ang bakal na nakapulupot sa mga pulso ko. Pero mas malamig ang katotohanang unti-unti nang lumulubog sa dibdib ko.Ako ang kapalit.Ako ang presyo.Hindi ko alam kung ilang minuto o oras akong tulala. Hindi ko alam kung ilang beses akong umiyak hanggang sa wala nang luhang lumabas. Ang alam ko lang, bawat segundo na lumilipas, pakiramdam ko mas lalo akong lumalayo sa mundo ni Elijah.At mas lalo akong nagiging pag-aari ni Meilin.Biglang bumukas ang pinto.Pumasok siya.May dalang tray na may tubig at kaunting pagkain. Para siyang nag-aalaga ng alagang hayop—hindi dahil may awa, kundi dahil may balak pa.“Kumain ka,” sabi niya, malamig.Hindi ako gumalaw.“Akala ko ba gusto mong mabuhay?” tanong niya sabay lapit sa akin.

Yuhei’s POVMay amoy ng kemikal.Iyon ang una kong namalayan.Masakit ang ulo ko. Parang may martilyong humahampas sa loob ng bungo ko. Nang pilitin kong imulat ang mga mata ko, ilaw na kulay dilaw ang bumungad. Mahina. Malamlam. Parang nasa loob ako ng isang abandonadong kwarto.Nakatali ang mga kamay ko sa gilid ng kama.Muling bumalik ang takot sa dibdib ko.“Hindi na ito pwedeng mangyari ulit…” mahina kong bulong.Pero nang gumalaw ako, lalo lang sumakit ang sugat sa tagiliran ko. May benda pa. Ibig sabihin… may nagpagamot sa akin.At iisa lang ang kilala kong gagawa noon sa ganitong paraan.Bumukas ang pinto.At doon ko siya nakita.Si Meilin.Naka-puti siya. Kulay ospital. Pero ang ngiti niya… hindi kailanman gagaling.“Awake na pala ang sleeping beauty,” sabi niya, palakad-lakad papalapit sa akin.Nanikip ang dibdib ko. “Bakit hindi mo na lang ako pina

Elijah’s POVThere’s a strange kind of quiet after chaos.Hindi ko alam kung anong oras na kami lumabas sa warehouse, pero ang unang tumama sa mukha ko ay malamig na hangin—para akong binuhusan ng tubig.Kasunod nito ay ang sirena ng private med team ko, tumatakbo papunta sa duguang katawan ni Lucien.Nakatayo si Yuhei sa tabi ko, nanginginig, hawak ang braso ko na parang kapag binitawan niya ako… mawawala ulit ako.“Are you cold?” tanong ko.Umiling siya. “Just… scared.”Humigpit pa lalo kapit niya.Hindi ko siya sinaway.Hindi ngayon.Sinabi ng doctor, “We need to stabilize Lucien. He needs immediate transport.”Tumango ako, pero hindi ako sumunod agad.Tinitigan ko si Lucien habang unti-unti siyang inaangat sa stretcher.“He took the bullet for you,” sabi ni Dr. Reyes.“I know,” sagot ko, mababa ang boses. “And I’ll repay him.”Paglingon ko kay Yuhei, nakita ko

Elijah’s POVMorning light filters through the curtains, pero hindi ito nakakapawi ng bigat sa dibdib ko.May nagtatago sa dilim ng empire ko—isang anino na matagal ko nang iniwasan.Habang nakaupo sa opisina ko, tinitingnan ang mga reports, may isang email ang pumasok. Walang subject. Walang sender.Bukas ko—isang dokumento ng transaction.Lahat ng kumpanya namin sa Southeast Asia—sinilip. Sinundan. Sinubaybayan.At sa huling linya:“Time to pay for past mistakes, Elijah.”Ramdam ko agad ang adrenaline.Ito ay hindi basta banta. Ito ay promise ng giyera.Tumunaw ang ihi sa paa ko, pero hindi ko ipinakita kay Yuhei.Kailangan niyang manatiling ligtas.“Lucien,” utos ko sa earpiece, “start tracing this IP. Every angle. Every connection.”“Understood, boss.”At sa loob ng dibdib ko, may kakaibang kaba.Hindi dahil sa pera.Hindi dahil sa kumpanya.Kundi dahil alam kong dadating

Yuhei’s POV May mga umagang nagigising ka na parang may mali kahit wala ka pang nakikitang ebidensya. Ganito ang pakiramdam ko. Hindi masama ang panaginip ko. Hindi rin magulo. Pero paggising ko, mabigat ang dibdib ko. Parang may nakapatong na bato sa puso ko. Tahimik ang mansion. Mas tahimik kaysa dati. “Elijah?” tawag ko habang bumabangon sa kama. Walang sagot. Nakita ko ang side ng kama niya—malamig na. Ibig sabihin, matagal na siyang gising. Normal naman ‘yon. Pero ngayon, iba. May naririnig akong mahinang yabag sa baba. Mga boses. Mabilis. Maingat. Nagpalit ako agad ng damit at lumabas ng kwarto. At doon ko naramdaman— May paparating na bagyo. Elijah’s POV “Confirmed,” sabi ni Lucien habang nakatayo sa harap ko. “One of our Batangas warehouses was breached last night.” Nanlaki ang kamao ko. “Casualties?” Huminga siya nang malalim. “Two guards. One critical.” Tumahimik ang paligid. Ito na. Hindi na ito banta. Hindi na ito laro ng salita at anin