บททั้งหมดของ พ่ายกลซาตาน: บทที่ 111 - บทที่ 120

“อะไรๆ ก็เปลี่ยนแปลงได้นะ คริสต์ มาร์ติน เคยผิดหวังช้ำรักครั้งใหญ่ เขาเปลี่ยนไปมากตั้งแต่ที่เขามาอยู่เมืองไทย นายก็เห็นว่าสื่อ ให้ความเห็นยังไงกับเขา แต่แล้วทุกอย่างก็เงียบหายไป ฉันว่าน่าจะเป็นเพราะกอหญ้า และอีกอย่างที่ฉันไม่รู้ว่ากอหญ้ารู้มั้ย ว่าคริสต์ มาร์ติน คือคนที่ซื้อแบบตกแต่งภายในของเธอ ที่ทำไว้ตอนที่เธอฝึกงานอยู่ที่นี่...” ชาลีเลิกคิ้วมองเพื่อนกับข้อมูลใหม่               “งั้นมาดูกัน ว่าคริสต์ มาร์ติน จริงจังกับกอหญ้าจริงมั้ย...”               “นายหมายความว่าไง?...และกำลังจะทำอะไร?”               “ฉันก็จะทำหน้าที่เจ้านายที่ดีที่เป็นห่วงลูกน้องในความดูแลของฉันไง”               “...ว่าที่...จะดีกว่า...และฉันไม่คิดว่า

“เท่าที่ฟัง น่าจะโทร.มาบอกให้พี่แต่งตัวมากกว่าจะมาชวนนะ” กอหญ้าวางสายและเปลี่ยนเส้นทางจากที่จะทำอะไรง่ายๆ กินกันตายสำหรับมื้อเย็นวันนี้ เธอต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า               เสียงเพลงที่ดังกึกก้องกังวาลไปทั่วอาณาบริเวณพื้นที่ และโต๊ะใหญ่กับเพื่อนพนักงานบริษัท ไนท์ ดีไซน์ จำกัดรายล้อมสักยี่สิบคน ชาลีเดินมาหากอหญ้าและพิศาลทันทีเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาประตูมา               “ผมขอชมหน่อยจะได้มั้ย?”               “ค่ะ!” กอหญ้าเอ่ยอย่างแปลกใจ เมื่อชาลีเดินเข้ามาพร้อมโน้มใบหน้าไปกระซิบบทความดังกล่าวข้างหูกอหญ้า               “หญ้า สวย เซ็กส์ซี่มาก”              

คริสต์ที่ถึงแม้ความสนใจทุกอย่างของเขาอยู่ที่กอหญ้า แต่เขาไม่หลงลืมว่าเป้าหมายหลักคือเขาต้องการอาบน้ำและอาบให้กอหญ้าด้วย คริสต์ผละมือออกจากเนินผิวเนียนไปเปิดน้ำให้ไหลออกมาจากฝักบัวขนาดใหญ่ที่ไหลตั้งแต่ศีรษะของร่างเปลือยเปล่าสองร่างที่เนื้อแนบเนื้อกันตลอดทั้งเรือนร่าง               กอหญ้าสั่นสะท้านเพราะริมฝีปากที่ไล่ดูดเลียบริเวณเรียวคอของเธอ โดยที่ตัวตนของคริสต์ยังคงนิ่งสงบในตัวเธอ กอหญ้าแหงนใบหน้าขึ้นและหงายหลังโดยที่มือแข็งแรงของคริสต์โอบรัดประคองร่างเธอไว้ สายตาจดจ้องมองสายน้ำที่ไหลลงมาที่ความอุ่นของน้ำไม่ทำให้คริสต์ลดความเร้าร้อนลงแม้แต่น้อย เพราะริมฝีปากเขาถาโถมจุมพิตใส่เรือนร่างเธออย่างกับว่าเขาหิวโหยเธอเหลือเกิน...               อ้าร์สสส  กอหญ้าครางออกมา เมื่อคริสต์ทั้งกัดและดูดเกสรความอวบอูมสลับไปมาทั้งสองข้าง กอหญ้าร้องออกมาเสียงดังมากขึ้นเมื่อเธอรู้สึกว่าเหมือนจะสูญเสียยอดเกสรชูชันให้กับริมฝีปากคริสต์เสียให้ได้ เพรา

“พี่คริสต์...” กอหญ้าที่เริ่มรู้สึกตัว แต่เธอไม่เรี่ยวแรงแม้แต่หายใจและลืมตา แต่เธอรับรู้เพียงว่าเธออยู่ในอ้อมกอดคริสต์               “หญ้า!...อดทนหน่อยนะ พี่กำลังพาหญ้าไปโรงพยาบาล” กอหญ้าได้ยินประโยคนั้นแต่เธออ่อนเพลียเกินกว่าจะมีสติ เธอหลับตาลงอีกครั้ง               ยี่สิบนาทีต่อมา คริสต์จอดรถหน้าโรงพยาบาล หมอพีระที่เตรียมทุกอย่าง เปิดประตูรถพร้อมกับบุรุษพยาบาลนำกอหญ้าออกมาจากรถวางเธอลงบนเตียงรถเข็นที่นำมารออยู่แล้ว               “ญาติ รอด้านนอกก่อนนะคะ” คริสต์หยุดรอตามคำบอกของพยาบาล   กอหญ้าถูกพาเข้าห้องฉุกเฉิน เขาเดินไปเดินมาเกือบยี่สิบนาทีแล้วหน้าห้องฉุกเฉิน หมอพีระก็ยังไม่ออกมาสักที               “หมอพีระ!...กอหญ้าปลอดภ

“ถ้าคุณหญ้าอยากทราบ ให้คุณคริสต์เป็นคนเล่าดีกว่า แต่มีอย่างเดียวที่พี่จะบอกคุณหญ้าคือคุณคริสต์ไม่ใช่คนที่จะทำร้ายใครได้ทั้งนั้น...เรื่องนี้พี่เอาเกียรติของตัวเองรับประกัน...เพราะตั้งแต่ที่พี่ได้รู้จักกับคุณคริสต์มา คนที่คุณคริสต์ทำร้ายน่าจะมีเพียงคนเดียว...”               “ใครคะ?...พี่เขมบอกหญ้าได้มั้ยคะ?”               “ได้ค่ะ...คุณหญ้า”               “ห๊า!!!…เดี๋ยวนะคะพี่เขมกำลังจะบอกว่า หญ้าเป็นเพียงคนเดียวที่พี่คริสต์ทำร้ายเหรอคะ”               “ใช่ค่ะ...ในแง่ของความรู้สึกนะคะ คุณคริสต์ไม่เคยทำร้ายใคร ร่างกายใครก่อน คนแรกก็คุณอันโต...”