พ่ายกลซาตาน のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

“พี่คริสต์ก็ไม่ยอมพูด ปล่อยให้หญ้าเข้าใจพี่แบบไม่ถูกต้องเรื่องระหว่างพี่คริสต์กับคุณชาลี หรือแม้แต่กับเฟรเดลิค”               “เฟรเดลิคมันยังมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆหญ้าอีกเหรอ...”               “สองสามวันก่อน ตอนที่เราไปถ่ายละครที่ห้างฯ...นะคะ แต่ตอนนั้นเขาแค่เดินมาทักทายตอนที่หญ้าไปเข้าห้องน้ำ...”               “แค่นั้นจริงๆ นะ” คริสต์ย้ำถามและกอหญ้าพยักหน้ารับ               “พี่กับเฟรเดลิครู้จักกันมาก่อนใช่มั้ยคะ?”               “ใช่…” คริสต์จึงตัดสินใจเล่าเรื่องระหว่างเขากับริต้า และเฟรเดลิคให้   กอหญ้าฟัง             &nb

“เชื่อ...” คริสต์คิ้วขมวด ที่กอหญ้าเชื่ออย่างง่ายดาย               “ทำไมเชื่อง่ายจัง...”               “หญ้าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว...แล้วไม่มีเหตุผลอะไรที่พี่คริสต์จะต้องโกหกหญ้าเลยสักนิด”               “อย่าทิ้งพี่ไปนะ!!!” คริสต์พูดจริงจังมากขึ้น กอหญ้ามอบรอยยิ้มให้               “หญ้าอยากเห็นห้องของพี่คริสต์...ทำไมพี่คริสต์ถึงไม่เคยพาหญ้าไปที่นั่นเลยคะ?” คริสต์หลบเลี่ยงสายตานั้นทันที “ทำไมพี่คริสต์?...ถ้าไม่บอกก็ออกไปจากบนตัวหญ้าเลย...” กอหญ้าพูดพร้อมผลักร่างคริสต์ที่คร่อมตัวเธอไว้               “ที่นั่นเคยเป็นที่ ที่พี่ใช้ช

คริสต์เลื่อนต่ำลง มือแข็งแรงเปิดขาให้กอหญ้าเปิดทางให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติความหวานของกุหลาบชุ่มฉ่ำนั้น คริสต์แลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเอง เมื่อโพรงสาวของกอหญ้าเรียกร้องให้เขาลิ้มลองจนคริสต์อดทนรอต่อไม่ไหว เขาจู่โจมกลีบสาวที่ทำให้กอหญ้าร้องลั่น ซึ่งเธอแยกไม่ออกว่าคืออะไร เพราะคริสต์จู่โจมเธออย่างทารุณกรรมในแง่ความรู้สึกที่กอหญ้าคิดว่ามันเสียวพุ่งชนหัวใจของเธอจนกระตุกและกระตุ้นให้หัวใจเธอเต้นเร็วขึ้นจนเธอคิดว่าควบคุมมันไม่ได้               กอหญ้าร้องครางเสียงดัง เมื่อกลีบสาวของเธอถูกดูดและกัด แต่ไม่แรงเท่ากับยอดเกสรความอวบอูมที่เธอเจอมาก่อนหน้านี้ สองมือของกอหญ้าดึงรั้งผ้าปูที่นอนเมื่อลิ้นของเขาระเลงหยอกล้อกับยอดเกสรดอกกุหลาบส่วนตัวของเธอ และคริสต์ให้เวลากับการกระทำนี้นานเหลือเกิน จนกอหญ้าอดทนต่อไปอีกไม่ได้               “กรี๊ดดดด....” กอหญ้าร้องออกมา พร้อมกับปลดปล่อยธารน้ำออกมาให้กับคริสต์ที่เขาทั้งเลีย และใช้ลิ้นล้วงเข้

คริสต์ที่เห็นเช่นกัน และเมื่อไฟเบรกรถของริต้าดับลง คริสต์เร่งฝีเท้าวิ่งไปหากอหญ้าพร้อมๆ กับที่ริต้าเข้าเกียร์ถอยหลัง แน่นอนว่าพยายามฆ่า ริต้าตั้งใจจะปลิดลมหายใจของกอหญ้าจริงๆ อย่างไม่ต้องสงสัย               “โอ้ย!!!!…” กอหญ้าร้องออกมาอีกครั้ง เมื่อเธอต้องล้มไปนอนเกลือกกลิ้งกับพื้นปูน เมื่อคริสต์เข้าถึงตัวเธอและพุ่งตัวให้เขาและเธอรอดพ้นจากริต้าอีกครั้ง เสียงอึกทึกพร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดที่ไปปรากฎในจอภาพของ ร.ป.ภ.ที่เข้าเวรอยู่รีบวิ่งเข้ามาเพื่อช่วยเหลือคริสต์กับกอหญ้า ทำให้ริต้าต้องขับรถหนีไปโดยทันที...               “พี่คริสต์!!!...” กอหญ้าเอ่ยออกมาก่อนที่สติของเธอจะดับลง               “หญ้า!!!…ไม่นะ...” คริสต์ร้องออกมา เมื่อแขนขาของกอหญ้าถลอกเต็มไปหมด เมื่อเธอสวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น คริสต์เห็นกุญแ

“แม่...ผมขอโทษนะครับ” คุณหญิงศศิธรโอบกอดบุตรชายทันที คำขอโทษครั้งที่เท่าไหร่?แล้วนั้นเธอจำไม่ได้ แต่เป็นคำพูดที่คริสต์จะเอ่ยออกมาทุกครั้งตั้งแต่สองวันที่ผ่านมา คำขอโทษ ที่คริสต์โทษตัวเองว่าเป็นคนพรากพ่อเขาไปจากแม่เขา...ความรู้สึกผิดของเด็กเก้าขวบในตอนนั้นส่งผลต่อคริสต์ชายหนุ่มวัยสามสิบอยู่ตอนนี้               “คริสต์ เลิกโทษตัวเองสักที กลับมาเป็นคริสต์คนเดิมของแม่ได้มั้ย?” คุณหญิงศศิธรร้องไห้ขณะที่เอ่ยกับเขา แต่คำตอบที่คุณหญิงได้กลับคือความเงียบ คริสต์ตอนนี้ดูเหมือนจะเข้าใจยากกว่าเด็กชายคริสต์ตอนเก้าขวบ เพราะคริสต์ตอนนี้เก็บความรู้สึกเก็บความคิดของตนไว้ แม้แต่หมอณันเองยังหนักใจ แต่หมอไม่ยอมแพ้ เขาทำเรื่องขอประวัติการรักษาของคริสต์ตอนเก้าขวบไปที่โรงพยาบาลในอิตาลี่ เมื่อคุณหญิงศศิธรเซ็นอนุญาตแล้ว               “หญ้า” กอหญ้าเงยหน้าขึ้นมา ขณะที่เธอกำลังวาดภาพคริสต์ ในอิริยาบถต่างๆ อันโตเดินเข้ามานั