บททั้งหมดของ เดิมพันร้ายพิศวาสรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

ท่าเรือส่งสินค้าเดเนสไทเปมองมิลินหญิงสาวที่ตนรักที่เดินเคียงคู่มากับชายที่ตนเกลียด เขามองหญิงสาวที่เดินหน้านิ่งใส่แว่นตาดำอันใหญ่ปกปิดดวงตาคู่สวย เขามองสำรวจก็เห็นมีสิ่งผิดปกติที่ลำตัวตรงแขนเรียวมีรอยแดงทั่วแขนเป็นทางยาว ไทเปขมวดคิ้วแน่นและสาวเท้าเข้ามาประชิดร่างบางทันที“มิลิน! มันทำร้ายเธอใช่ไหม” ไทเปจับแขนเรียวมาสำรวจดูและพูดด้วยเสียงสั่นที่เต็มไปด้วยความโกรธ“สำรวจพอแล้ว ก็ปล่อยผู้หญิงของกูซะ กูให้โดนตัวขนาดนี้ก็บุญหัวมึงแล้วไทเป”“หน้าตัวเมีย มึงทำร้ายผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบนี้ได้ไงว่ะ” ไทเปขึ้นเสียงด้วยความโกรธที่ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป“ผู้หญิงของกู กูจะทำอะไรก็ได้” ลูคัสลอยหน้าลอยตาตอบโดยไม่มีอาการเดือดร้อนใด ๆ ทั้งสิ้น ยิ่งเพิ่มบันดาลโทสะให้ชายหนุ่มอีกคนเป็นอย่างมากหมับ!!“มึงแม่ง..หน้าตัวเมียว่ะ” ไทเปจับคอเสื้อลูคัสแน่น และเอ่ยด้วยความโกรธจนถึงที่สุด อยากจะฆ่าผู้ชายคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไปลูกน้องลูคัสเตรียมวิ่งเข้ามา แต่ชายหนุ่มยกมือห้ามและกระตุกยิ้มให้ชายตรงหน้าอย่างไม่รู้ร้อน“ถามมิลินสิ เต็มใจให้กูทำรึเปล่า” ลูคัสพูดด้วยเสียงกร้าวและยิ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างให้ชายหนุ่มที่

“มีเรื่องอะไร” ลูคัสถามลูกน้องเสียงเข้มเมื่อยังคงเงียบไม่ยอมรายงาน “เอ่อ....คือว่า..” “มีอะไร อยากให้กูกระทืบก่อนไหมถึงจะพูดได้” ลูคัสถามเสียงเขียวเพราะลูกน้องอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดสักที “ไม่ครับนาย เออคือมีผู้หญิงมาหานายครับอยู่ข้างนอก ผมไล่เธอไปแล้ว แต่เธอไม่ยอมไป แถมขู่ว่าจะให้นายจัดการผมครับ” ลูคัสขมวดคิ้วว่าผู้หญิงคนไหนกล้าเข้ามาระรานพื้นที่ส่วนตัวของเขา เพราะปกติเวลาเขากินจะกินข้างนอกไม่พาเข้าบ้าน ยกเว้นผู้หญิงคนเดียวที่เขาให้อยู่ก็คือของเดิมพันชิ้นเลิศของเขาเท่านั้น แล้วใครมันกล้าเข้ามาถึงถิ่นของเขาแบบนี้ “อยู่นั้นครับ” ลูกน้องชี้ไปที่หน้าประตูบ้านที่มีผู้หญิงสวยหุ่นนางแบบยืนเกาะอกด้วยอารมณ์ไม่พอใจ “คุณลูคัสค่ะ หลินเองค่ะ” “เธอกล้ามาที่บ้านฉันเลยเหรอ..หลิน” ลูคัสถามด้วยความไม่พอใจที่ผู้หญิงตรงหน้าช่างกล้ามาก “หลินคิดถึงคุณค่ะ คุณลูคัสไม่ติดต่อมาหาหลินเลยหลายอาทิตย์แล้วนะคะ” “ถ้าฉันไม่เรียกทีหลังอย่าสะเออะมาที่บ้านฉันอีก” “ทำไมคะ ทำไมอีนังนั่นถึงอยู่ได้ละคะ ทั้งที่มันก็เป็นผู้หญิงของคุณเหมือนกับหลิน ทำไมมันได้อยู่กับคุณลูคัสละค่ะ หลินไม่ยอม” “ออกไปหลินก่อนที่ฉันจะโมโหไปมากก

ปึก ปึก ปึก!สะโพกแกร่งบดกระแทกใส่บั้นท้ายงอนงามไปไม่ยั้งที่ส่ายยั่วให้เขาหมดความอดทน จนเขาต้องการกระแทกลงไปหนัก ๆ ด้วยความดิบเถื่อนเผียะ!!มือหนาตีบั้นท้ายงอนด้วยความมันเขี้ยว ทั้งที่ยังสอดใส่อยู่ทางด้านหลัง มือก็บีบขย้ำเต้าอวบอย่างเมามัน“อ๊า~~ อือ ลูคัส”“ชอบไหม อยากให้แรงกว่านี้ไหม” ลูคัสถามด้วยเสียงกระเส่าและหอบเล็กน้อย“อะ อืม แรงอีก...โอ้วววว....อ๊า..อะ..อร๊าย” ร่างบางครางออกมาทันทีเมื่อเธอสั่ง เขาก็ใส่เข้ามาทันทีด้วยความเร็วและแรงตับ ตับ ตับ!!ยังไม่ทันขาดคำร่างแกร่งจัดการสอดใส่กระแทกเข้ามาไม่ยั้งด้วยความแรง แต่ก็เสียวแปล๊บไปทั่วร่าง“อืม แรงอีกลูคัส อร๊ายยย~~” หล่อนขอให้เขาแรงอีกทั้งที่ตัวเธอตอนนี้โยนไปมาด้วยแรงกระแทกกระทั้นจากร่างแกร่งสวบ! ตับ! ตับ! ปึก!ลูคัสกัดฟันและจิกนิ้วเท้าแน่นเพื่อทรงตัวให้แก่นกายกระแทกใส่แรง ๆ ที่ร่องสวาทตามที่หญิงสาวขอ และควบเข้าออกเหมือนม้าพยศที่ดุร้ายไม่สามารถควบคุมได้ และอยากจะตีให้เธอตายคาแก่นกายของเขาให้รู้แล้วรู้รอด“อะ อ๊า อ๊า~.”มิลินร้องครางพึงพอใจและขยับเอวคอดตามจังหวะที่ม้าหนุ่มควบใส่เข้ามาอย่างคึกคะนองเสียงครวญครางดังอื้ออึงประสานเสี

“มึงดูมิลินอย่าให้คลาดสายตาล่ะวาคิม”“ครับนาย”ลูคัสนั่งครุ่นคิดและกระสับกระส่ายเล็กน้อย เพราะเขารู้ถ้าเขาไม่อยู่มิลินต้องทำอะไรบางอย่างแน่ ๆ เพราะถ้าเธอไม่ต้องการอะไรจะไม่ทำตัวน่ารักกับเขาเหมือนเมื่อคืนนี้ เธอต้องมีแผนการอะไรบางอย่างเป็นแน่แท้เพราะอยู่ด้วยกันมานานจนเขารู้นิสัยเธอดีด้านมิลินร่างเล็กลุกขึ้นจากที่นอนด้วยอารมณ์ที่มีความสุขกว่าที่เคย มิลินเดินเข้าห้องน้ำจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อย เพราะจะได้เริ่มแผนการที่วางไว้สักที รอมานานและในที่สุดวันนี้มันก็มาถึง เธอแสยะยิ้มและฮัมเพลงอย่างมีความสุข“วาคิม ลูคัสได้ฝากอะไรถึงฉันไหม” เธอเดินลงมาเมื่อเห็นวาคิมเดินเข้ามาพอดี“คุณลูคัสสั่งให้คุณมิลินอย่าคิดทำอะไรที่มันจะเดือดร้อนตัวเองครับ”“หึ ฉันจะทำอะไรได้ น่ารำคาญทั้งเจ้านายและลูกน้องเลยจริง ๆ” มิลินเธอเบะปากและยักไหล่อย่างไม่แคร์ และเดินลงมาหาอะไรทาน แต่ไม่มีอะไรที่พอจะมาทำอาหารได้เลย“วันนี้ช่วยพาฉันไปห้างหน่อยได้ไหม ของในตู้เย็นไม่มีอะไรเลย”“ครับ ไปตอนไหนครับ”“ตอนนี้เลย”“ครับ” วาคิมพยักหน้ารับและเดินออกไปเพื่อเตรียมรถออกไปข้างนอกตามที่หญิงสาวต้องการห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง“นายรออย

ร่างอรชรเรียวบางเดินเล่นริมชายหาดด้วยใจที่เบิกบานเช่นเคย กระโดดร้องเต้นด้วยความสุขที่เผลอทำทุกเช้าเวลามาออกรับแสงแดดยามเช้าและอากาศที่บริสุทธิ์“เฮ้อ~~ อากาศแบบนี้ชื่นใจจัง” เธอยืนกางแขนออกกว้างรับลมที่พัดเอื่อยๆ ปะทะร่างเย็นฉ่ำด้วยความสุขลูคัสยืนมองมาจากที่ไกล ๆ และเช่าบ้านอยู่ไม่ไกลจากที่หญิงสาวเช่า ทุกเช้าเขาจะมาแอบดูว่าวันๆ หนึ่งเธอทำอะไร และเจอใครบ้าง เขาตามเธอมาตั้งนานแล้วโดยไม่ให้เธอรู้ตัว เขาแค่เห็นเธอมีความสุขและยิ้มกว้างมากแบบที่ไม่เคยยิ้มให้เขาเลยสักครั้ง มีแต่ต้องบังคับเจ้าตัวถึงจะยิ้มให้ จึงเลือกแอบดูเงียบ ๆ แทน“ทำไมนายไม่ตามจับมาละครับ หลายวันแล้วน่ะครับ ที่เราเฝ้ามองคุณมิลินแบบนี้” วาคิมเอ่ยถามเพราะตนไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมนายยังไม่ตามไปจับเธอกลับมาลงโทษสักทีเอาแต่ยืนมองและยิ้มคนเดียวแบบนี้มาหลายวันได้แล้ว“ยังไม่ถึงเวลา ปล่อยให้เธอมีความสุขไปก่อน เพราะถ้ากลับไปครั้งนี้ฉันจะทำโทษให้หนักเลย” ลูคัสตอบด้วยใบหน้านิ่งโดยไม่ละสายตาจากร่างบางเลยแม้แต่น้อย“ไหนๆ แล้วผมขอถามหน่อยนะครับนาย ทำไมนายไม่ปล่อยคุณมิลินไปล่ะครับ เธอก็แค่เป็นของได้มาฟรีๆ จากการเดิมพัน อีกอย่างคุณมิลินเอ