All Chapters of เดิมพันร้ายพิศวาสรัก: Chapter 31 - Chapter 40

มิลินลืมตาและสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความตกใจ เพราะความทรงจำล่าสุดเธอจำได้ว่าเจอลูคัส ร่างบางรีบหันซ้ายหันขวาไม่เจอใครก็รู้สึกโล่งคงฝันไปแต่ห้องที่เธออยู่กลับรู้สึกคุ้น ๆ“ไง...ในที่สุดก็ตื่นสักที ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ”เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยเข้ามาทำให้เธอสะดุ้งตกใจ เพราะมันไม่ใช่ความฝันแต่มันเป็นลูคัสจริง ๆ เขาคือฝันร้ายของเธออย่าแท้จริง“นะ นายตามฉันเจอได้ยังไง” เสียงแหบโหยเอ่ยถามเพราะในลำคอแห้งผาก“เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นจริงๆ เหรอมิลิน”“นายต้องการอะไรจากฉันจริง ๆ กันแน่ ทำไมไม่ปล่อยฉันไปสักที”“ทำไม อยู่กับฉันมันอึดอัดมากเลยเหรอ” ลูคัสถามและสาวเท้าเข้ามาประชิดร่าง“ใช่ อึดอัดมาก อึดอัดจนไม่อยากมอง”“ไม่อยากมองเธอก็ต้องมอง จะไม่มองผัวเธอหน่อยเลยเหรอมิลิน”“เฮอะ....อย่างนายเนี่ยนะผัวฉัน ช่วยฆ่าฉันให้ตายเลยดีกว่า” มิลินทำท่าขยะแขยงและผลักอกแกร่งชายหนุ่มออกอย่างแรก“หึ..ทำท่าขยะแขยงแบบนี้ ฉันก็คงต้องสนองให้เธอซะหน่อยมิลิน”“อะไร นายจะทำอะไรลูคัส” ร่างบางเดินถอยหลัง เมื่อเห็นลูคัสปลดเข็มขัดหนังของตนเองออกอย่างช้า ๆ“สั่งสอนคนทรยศไงที่ริหนีไปจากฉัน” ลูคัสพูดด้วยเสียงต่ำและก้าวเดินเข้ามาไม่หยุดเ

ตับ ตับ ตับ!! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องกังวานไปทั่วห้องหรู ร่างแกร่งกำยำจับบั้นท้ายงอนงามแน่นไม่ให้ขยับเขยื้อนไปไหนได้แต่สะโพกแกร่งก็ไม่เบาแรงเลยคอยสอดใส่เข้าออกด้วยจังหวะสม่ำเสมอและถี่รั่ว ร่างเล็กกรีดร้องดังลั่นร้องครางไม่ได้ศัพท์จนเสียงแหบแห้งแทบขาดใจ เมื่อยามแก่นกายยังคงเข้าออกถี่รัวอย่างแนบแน่นทุกจังหวะ “ละ ลูคัสเบา ๆ หน่อย” หญิงสาวขอร้องวิงวอนด้วยเสียงที่ขาดเป็นห้วง ๆ เพราะฤทธิ์ยาได้หมดลงไปแล้วจึงอ่อนแรงและรู้สึกแสบร้อนที่หว่างขาของเธอเป็นอย่างมาก “ไม่! เพราะนี่คือการทำโทษเธอ” “ทำโทษอย่างอื่นได้ไหม ครั้งนี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ” มิลินอ้อนวอนในที่สุดเพราะเธอไม่ไหวแล้วจริง ๆ เพราะเขาเอาแต่ใจและใช้เวลานานกว่าจะเสร็จทำให้เธอแทบหมดแรงแล้วในตอนนี้ ตับ ตับ ตับ!! ร่างหนาไม่ตอบแต่กับเพิ่มแรงกระแทกกระทั้นเข้ามาเพิ่มยิ่งขึ้น จนได้ยินเสียงเตียงที่ชนเข้ากับกำแพงเสียงดังเอี๊ยด ๆ ถ้าเตียงไม่แข็งแรงจริงป่านนี้ขาเตียงคงหักไปนานแล้ว “อือ อ๊า~~ มะ ไม่ไหวแล้ว กรี๊ด!!” มิลินกรีดร้องด้วยความเสร็จสมอีกครั้งอย่างรวดเร็ว แต่ร่างหนายังคงกระแทกกระทั้นเข้ามาทางด้านหลังไม่หยุดหย่อน เหงื่อเขาแตกพลั่กแต่

สนามแข่งรถของลูคัส“มึงมีไรไทเปถึงเรียกกูมา” ลูคัสเอ่ยถามที่เดินเข้ามาพร้อมกับมิลิน เพราะวันนี้ตามจริงเขาไม่มีงานตั้งใจจะใช้เวลากวนประสาทกับหญิงสาวด้านข้าง แต่ไทเปมีเรื่องอยากจะคุยกับเขาถึงได้ออกมาพบอย่างเลี่ยงไม่ได้“ไงมิลินกลับมาแล้วเหรอ” หลุยส์เอ่ยทักหญิงสาวทันทีเมื่อเห็นหน้าเธอ“ออ อืมพอดีไปเที่ยวมาน่ะ” มิลินพูดบอกแก้อาการเก้อเพราะเขาคงรู้แล้วว่าเธอหนีลูคัสไป“เที่ยวซะนานเลยนะ จนอีกคนต้องไปตาม” หลุยส์ยังคงเอ่ยแซวไม่เลิก“เที่ยวหรือหนีใครบางคนกันแน่” ไทเปแย้งขึ้น ลูคัสจึงมองด้วยสายตานิ่งแต่ก็ไม่ว่าอะไร“ฉันจะเที่ยวหรือทำอะไรก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนายไทเป” ร่างบางเอ่ยขึ้นเมื่อเธอเป็นที่สนทนาของชายหนุ่มในกลุ่ม“มึงว่ามาเลยดีกว่าไทเป มึงต้องการอะไรกูไม่มีเวลา” ลูคัสเอ่ยขึ้นเมื่อเริ่มหมดความอดทนแล้ว ที่ไทเปยังคงระรานเขาไม่เลิก“กูอยากท้ามึงอีกครั้ง แข่งรถกับกู”“ไม่...กูไม่อยากแข่ง” ลูคัสปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิดนาน“มึงขี้ขลาดล่ะสิ”“คนอย่างกูไม่เคยขี้ขลาด” ลูคัสเอ่ยกลับและจ้องเขม็งมาที่ไทเป“หึ งั้นมึงก็แข่งสิ”“มึงต้องการอะไรมึงบอกมาตรงๆ เลยดีกว่า อย่าเสียเวลา” ลูคัสถามไทเปตรง ๆ“

“อ๊า~~ อืม” มิลินร้องครางและหลับตาด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวก็จับขอบเตียงแน่น ด้านล่างก็ส่ายสะโพกสู้กับปากของชายหนุ่มที่ยังปรนเปรอให้เธอด้วยปากของเขาอย่างช่ำชอง“อยากได้เอ็นฉันอยู่ในกายเธอยัง” ลูคัสถามด้วยเสียงกระเส่าและแกล้งแหย่ลิ้นให้เข้าในรูเธอลึกขึ้น“อยากจนไม่ไหวแล้ว” มิลินบอกและเลื่อนตัวลงจับท่อนเอ็นเข้าปากและดูดไปมาสองสามทีและจับจ่อเข้ามาร่องสวาทของเธอแทนสวบ!!“อ๊า~~ ขยับหน่อยลูคัส” มิลินครางอย่างเสียวซ่าน และอยากให้ชายหนุ่มขยับสู้กลับรูร่องของเธอที่ตอดรัดแน่นกับท่อนเอ็นใหญ่ของเขาสวบ สวบ!!ลูคัสขยับสะโพกสอบและจับกลีบดอกไม้งามให้แยกออกกว้างขึ้น และกระแทกขึ้นลงสวนกับแรงที่หญิงสาวใส่เข้ามาตับ ตับ ตับ!!“อะ อ๊า~~ อ๊า~~” เธอร้องครางอย่างไม่ได้ศัพท์และถูกใจกับรสชาติเซ็กซ์ครั้งนี้มาก เธอเม้มปากแน่นและจัดการบั้นท้ายเธอให้กดขึ้นลงช้าบ้างเร็วบางสลับกันไปเพี้ยะ เพี้ยะ!!ลูคัสตีบั้นท้ายงอนด้วยความระส่ำเพราะเสียวเหลือเกิน ร่องสวาทของเธอตอดขมิบรัดแก่นกายแน่นแทบรีดน้ำเชื้อของเขาออกให้ฉีดพ่นใส่เธอหลายครั้งหลายคราสวบ! ตับ ตับ พลั่ก!ร่างเล็กขย่มใส่แก่นกายใหญ่อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย สะโพกสวยก็

ลูคัสยืนมองหมอที่กำลังตรวจร่างกายหญิงสาวที่หลับตาพริ้มโดยไม่รู้สึกตัว เธอนอนหลับไปในอ้อมแขนของเขาไม่นานวาคิมก็พาหมอมาถึงบ้านหมอได้นำเครื่องตรวจอัลตราซาวด์เข้ามา และได้ทำการตรวจเขาก็เห็นอะไรบางอย่างที่ท้องของเธอหัวใจของเขาก็เต้นตึกตักด้วยความดีใจทันที ทั้งที่หมอยังไม่ทันได้แจ้งเลยว่าท้องหรือไม่ท้อง“ยินดีด้วยค่ะคุณลูคัส คุณมิลินตั้งครรภ์จริงๆ แต่ยังไม่รู้ว่ากี่สัปดาห์ต้องรอให้คุณมิลินไปฝากครรภ์และแจ้งวันที่ประจำเดือนขาดและมาวันสุดท้ายค่ะ แต่ที่หมอดูอายุครรภ์ถ้าให้เดาน่าจะประมาณ 4 สัปดาห์ได้แล้วน่ะค่ะ”ลูคัสยิ้มด้วยความดีใจและเดินเข้ามานั่งข้างหญิงสาวและทาบฝ่ามือลงไปที่หน้าท้องของเธอที่ตอนนี้ท้องยังคงแบนราบอยู่“ขอบใจนะที่เกิดมาตอนที่พ่อขอให้มาพอดีเลย แม่จะได้ไม่ต้องหนีเราไปไหนอีกไง” ลูคัสเอ่ยบอกลูกในท้องทั้งที่ยังเป็นก้อนเลือดเล็กๆ อยู่ด้วยความสุข“คุณลูคัสช่วงนี้คุณมิลินมีอารมณ์ฉุนเฉียวง่ายเพราะเป็นช่วงโฮโมนเปลี่ยนแปลง และอาจจะมีแพ้ท้อง เช่นเหม็นอาหารทั้งที่เมื่อก่อนกินได้ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้กลับเหม็นทานของโปรดอะไรไม่ได้สักอย่าง คุณมิลินมีอาการไหมคะ” คุณหมอหันมาถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มน