All Chapters of เดิมพันร้ายพิศวาสรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“ลูคัสนายโอเคไหม” มิลินถามเพราะเธอเห็นลูคัสตัวสั่นเทาและตาวูบไหวไปมาเหมือนคนจะร้องไห้“อืม....ฉันโอเค” ลูคัสนิ่ง และหันหน้ามาหามิลินและเข้ามาสวมกอด “ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นพ่อฉันจริงๆ ที่ฉันเคยบอกเธอว่าพ่อฉันตายไปแล้วฉันโกหก แต่สำหรับฉันท่านตายไปแล้วจริง ๆ” ลูคัสเริ่มเล่าและบอกเธอด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา“เล่าให้ฉันฟังได้นะ ฉันพร้อมรับฟัง” มิลินบอกและลูบแผ่นหลังแกร่งไปมาเพื่อปลอบโยนลูคัสดึงร่างบางออกและดึงให้เธอมานั่งที่ห้องรับแขกข้าง ๆ เขา“ตั้งแต่แม่ฉันตาย ผ่านไปแค่ไม่กี่เดือนเขาพาผู้หญิงเมียใหม่เข้าบ้าน และตบแต่งเป็นเมียเอก” ลูคัสสูดหายใจและเล่าต่อ “ตอนแรกเขาก็ดีกับฉันมาก พอหลังเธอได้แต่งงานกับพ่อฉันและจดทะเบียนสมรสและพาลูกติดเธอเข้ามาอยู่ด้วย เขาก็ทำร้ายฉันหลับหลัง พูดไม่ดีสารพัด อยากให้ฉันออกจากบ้าน พ่อฉันเริ่มโตขึ้นฉันถึงได้ออกมาใช้ชีวิตและไม่พึ่งเงินของพ่อฉันสักแดงเดียว ฉันเริ่มธุรกิจตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 20 เลย คิดดูผ่านมาตั้งนานขนาดนี้ เขาจะมาเพื่ออะไร ถ้าไม่กังวลว่าฉันจะกลับไปแย่งมรดก” ลูคัสพูดและสีหน้าบ่งบอกได้ถึงความเกลียดชังอีกฝ่าย“แต่ท่านก็เป็นพ่อของนายนะ”“หึ..เป็นพ่อแค่ในฐา

“นี่อะไรคะคุณแม่” นีน่าชูขวดยาขวดเล็กถามผู้เป็นแม่ที่ส่งมาให้เธอ “ยาขับไงลูก” อรบอกลูกสาวด้วยเสียงไม่ได้ทุกข์ร้อน นีน่าเองไม่มีท่าทีตกใจแต่กลับหัวเราะอย่างมีความสุข “คุณแม่จะใส่ให้นังนั่นกินใช่ไหมคะ” “ใช่มันจะได้แท้งลูกยังไงล่ะ พ่อเราจะได้ไม่ต้องอยากให้มันกลับมาบ้านอีก ที่เขาอยากให้มันกลับมาเพราะมันมีหลานยังไงล่ะ” “แต่คุณแม่ค่ะ ไงคะอยากได้พี่ลูคัส ให้อรได้พี่ลูคัสสักครั้งนะคะ” “ลูกจ๋า ผู้ชายมีเยอะแยะทำไมลูกยังตัดใจจากลูคัสไม่ได้” อรถามลูกด้วยเสียงที่ไม่มีท่าโกรธหรือดุด่า “ก็พี่ลูคัสน่ากินไงคะ คุณแม่ช่วยนีน่าหน่อยนะคะ แค่อย่าให้คุณพ่อรู้ก็พอค่ะ เพราะยังไงนีน่าก็ไม่ได้จริงจังแค่อยากลิ้มลองก็แค่นั้นว่าจะอร่อยเหมือนคนอื่นไหม” “ลูกนี่เหมือนแม่ไม่มีผิด แม่จะช่วยเองลูก ดูท่าแล้วเมียมันก็ตั้งท้องอยู่คงอดอยากปากแห้งมานาน แม่จัดให้ค่ะลูกรัก” “ขอบคุณค่ะคุณแม่” นีน่ายิ้มด้วยความดีใจ เธอแค่ต้องการลิ้มลองร่างกายของลูคัสก็เท่านั้นเธอไม่ได้แคร์ว่าเขาจะเป็นลูกชายของพ่อเลี้ยงสักนิดเดียว ที่เธอตีหน้ายิ้มให้มิลินนั้นก็แค่แผนการให้เธอตายใจเท่านั้นเอง เพราะเธอกับแม่ต้องการทำร้ายเด็กที่จะเกิดมา เพ

“คุณน้าเอาสร้อยเพชรประจำตระกูลของแม่ผมคืนมาด้วยครับ” ลูคัสเอ่ยบอกให้แม่เลี้ยงเอาสร้อยมาคืนเขา เพราะสร้อยเส้นนั้นแม่เขารักมันมาก แต่ยัยแม่เลี้ยงกับชุบมือเปิบเอาไปใส่ “เส้นนี้พ่อเธอให้ฉันมาเองนะ มีสิทธิ์อะไรมาทวงคืน” แม่เลี้ยงตอบกลับเสียงแข็งอย่างลืมตัว “หึ....เผยธาตุแท้แล้วสินะ” “แม่ขอโทษนะลูคัส แม่แค่ตกใจนิดหน่อยที่อยู่ดี ๆ เราก็มาขอแม่แบบนี้” แม่เลี้ยงรีบเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เมื่อเห็นผู้เป็นสามีเดินเข้ามา “มีไรกันคุณ” “ไม่มีอะไรค่ะคุณพี่ แค่ลูกต้องการสร้อยที่คุณให้อรคืน ลูคัสบอกเส้นนี้เป็นของแม่เขา” เธอรีบออดอ้อนเสียงหวานใส่สามีทันที ลูคัสมองภาพตรงหน้าอย่างสะอิดสะเอียน “หืม? สร้อยเส้นนี้ คุณเอามาตั้งแต่เมื่อไรอร ผมไม่เคยให้คุณเลยนะ” แม่เลี้ยงทำหน้าซีดทันที ที่คนเป็นสามีปฏิเสธกลับมา “งั้นอรคงเข้าใจผิดสลับกับอีกเส้นหนึ่ง” แม่เลี้ยงรีบบอกและทำหน้าไม่พอใจ เพราะเธออยากได้เส้นนี้มากเพราะมันเป็นของนังเมียคนก่อนของเขา ถ้าเมียคนก่อนมีเธอก็ต้องมีเหมือนกัน “ขอคืนด้วย” ลูคัสบอกเสียงเย็นชา “นี่จ๊ะแม่ขอโทษนะลูคัส แม่ไม่รู้จริงๆ” “ตอแหล” “ลูคัสทำไมแกพูดแบบนี้กับแม่แก รีบขอโทษเดี๋ยวนี้เลย

โรงพยาบาลลูคัสยังคงนั่งรอด้วยความร้อนรนเพราะนี่ก็นานแล้วที่หมอเข้าไปด้านในและยังไม่ออกมา“มึงหมอยังไม่ออกมาอีกเหรอว่ะ” หลุยส์เดินเข้ามานั่งข้างลูคัส ที่นั่งตาแดงคงร้องไห้ตอนที่เขาสองคนออกไป“อืม” ลูคัสส่งเสียงบอกและนั่งอย่างคนหมดอาลัยตายอยากไทเปยืนมองผู้ชายตรงหน้าที่ปกติแข็งแกร่งอย่างดุจหินผา แต่เวลานี้เหมือนคนละคนร้องไห้จนตาแดง เขาคงคิดถูกแล้วที่ฝากให้ลูคัสดูแลมิลิน เพราะดูเขารักเธอจริงๆ เพราะมิลินเจ็บ เขาก็เห็นลูคัสเจ็บไปด้วยกันกับเธอ“กูมันโง่เอง ที่ดูแลมิลินไม่ดี” ลูคัสโทษตัวเองและรู้สึกเกลียดตัวเองเป็นอย่างมาก“มันไม่มีใครอยากให้เกิดหรอก มึงโทษตัวเองแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ” ไทเปเข้ามาเตือนสติ ที่เห็นลูคัสทุบตีตัวเองไปมา“กูมันเห็นแก่ตัวเอง มิลินก็บอกกูแล้วว่าเธอไม่อยากไปที่บ้านพ่อกู แต่กูไม่ฟัง กูแม่งมันเหี้ย”“ใจเย็นดิว่ะ ถ้ามิลินรู้ว่ามึงโทษตัวเองแบบนี้มิลินคงทุกข์ใจมากเลยนะเว้ย” หลุยส์เข้ามาห้ามและจับรั้งให้ลูคัสใจเย็น“ลูคัส มึงมัวโทษตัวเองแบบนี้มิลินก็ยังอยู่ข้างใน เรื่องนี้มึงไม่ผิดเลย คนที่ผิดก็ผู้หญิงคนนั้นกับแม่เลี้ยงของมึงที่ต้องการกำจัดลูกของมึง”“กูจะทำให้พวกมันสองคนไม่มีค

8 เดือนผ่านมา“ไซลัสคลานมาหามามี๊เร็ว ฮึบ ฮึบ” มิลินส่งเสียงให้ลูกน้อยตัวจ้ำม่ำมาที่เธอโดยเอาของเล่นมาหลอกล่อ“แอะ แอะ” เสียงน่ารักตอบกลับมาเหมือนเข้าใจที่ผู้เป็นแม่สื่อสาร ขาน้อย ๆ เริ่มคืบคลานเข้ามาหาช้า ๆ“อย่างงั้นแหละคนเก่ง อีกนิดนะครับ” มิลินยิ้มอย่างดีใจที่ลูกน้อยพัฒนาการไว และเลี้ยงง่ายไม่งอแงเลย และทุกครั้งเธอพูดอะไรลูกน้อยของเธอก็คอยฟังและตอบรับทุกครั้งด้วยเสียงที่อ้อแอ้น่ารักของเขา“แอ้ ๆ มามี๊” เด็กน้อยจ้ำม่ำคลานเข้ามาถึงและใช้มือน้อยสัมผัสกับมือผู้เป็นแม่และเรียกมามี๊คำแรกออกมา“ไซลัสเรียกมามี๊เหรอครับ”“แอ๊ะ มามี๊” เสียงเล็ก ๆ พูดไม่ชัดยิ้มให้และเรียกมามี๊อีกครั้ง หัวใจมิลินพองโตด้วยความสุขที่ลูกพูดคำแรกแล้วเรียกเธอว่ามามี๊“ลูคัส ๆ ลูกเรียกฉันว่ามามี๊ด้วยแหละ” มิลินส่งเสียงเรียกให้ชายหนุ่มรับรู้ เสียงเท้าหนัก ๆ รีบวิ่งลงมาด้วยความเร็ว“จริงเหรอ ไซลัสเรียกแด็ดดี๊หน่อยครับ” ลูคัสรออย่างใจจดใจจ่อให้ลูกชายเรียกตน“มามี๊ แอ้ แอ๊ะ คิก ๆ” ไซลัสไม่ยอมเรียกและใช้มือน้อย ๆ ดันใบหน้าของผู้เป็นพ่อออก“ฮ่า ฮ่า ลูกชายมามี๊น่ารักจังเลย มาให้มามี๊มอบรางวัลเร็ว”"ฮ่า ฮ่า ลูกไม่รักมึง" ไ