All Chapters of บ้านไร่นี้มีรัก: Chapter 101 - Chapter 110

เธอจึงมีสภาพไม่ต่างจากมีนาเท่าไหร่นัก เพราะเธอก็โดนผลักจนล้มลงไปกองกับพื้นเหมือนกัน และโดนนิภาตามมาคร่อมทับบนหลัง จับศีรษะเธอกระแทกกับพื้น แต่เธอก็พยายามฝืนไว้ ออกแรงฮึดสู้จนนิภาร่วงลงไปกระแทกกับพื้น ลุกขึ้นมายังไม่ทันได้หลักก็โดนมีนาถีบใส่จนหงายหลังมีนาได้โอกาสรีบขึ้นไปนั่งคร่อมธิมาดา และตบไปหลายทีติด ๆ กัน แต่คนอย่างธิมาดาถึงแม้จะเจ็บก็ไม่ยอมศิโรราบง่าย ๆ ขอสู้แค่ตายแต่ไม่ขอยกมือยอมแพ้เด็ดขาด เธอยกขาขึ้นถีบนิภาที่ตั้งท่าจะลุกให้ล้มคะมำไปอีกครั้ง แล้วกระชากผมของมีนาจนหน้าหงาย กำหมัดชกไปที่หน้าของอีกฝ่ายไม่ยั้ง แล้วผลักแรง ๆ ให้เธอหงายหลังลงไปจนหัวกระแทกพื้น รีบเขยิบตัวหนีเมื่อเห็นนิภาถลาเข้ามาจะทำร้ายเธอ รีบเบี่ยงหลบแล้วพลิกตัวหมายจะลุกมาสู้ แต่ก็ถูกมีนาดึงขาไว้จนล้ม จึงดึงให้นิภาล้มตามไปอีกคนเธอสลัดขาจนหลุดจากมือของมีนา แล้วรีบยันตัวขึ้นคลานไปหานิภา ใช้หนึ่งมือค้ำคอของเธอไว้ แล้วกำหมัดซัดไปที่ใบหน้าหล่อนได้หนึ่งที ทีที่สองยังไม่ทันได้ลงมือ ก็ต้องหน้าหงายไปตามแรงกระชากจากด้านหลัง“เก่งนักใช่มั้ยมึง ทีกูบ้างละนะ คุณต่ายจัดการเลยค่ะ มีนาจะจับไว้ให้” มีนาจับสองแขนของธิมาดาล็อคไว้ทาง

“พอเถอะครับคุณเก่ง คุณผู้หญิง เอาเป็นว่าเรื่องนี้เราจะทำตามขั้นตอนนะครับ จ่า พาคุณผู้หญิงสองคนนี้เข้าห้องขังไว้ก่อน รอจนมีคนมาประกันตัวแล้วค่อยปล่อย” “ไม่นะคะคุณตำรวจ เราไม่ได้ทำผิด ขังเราไม่ได้นะคะ” สองสาวร้องลั่นโรงพักเมื่อได้ยินดังนั้น “คุณเก่งช่วยต่ายด้วยนะคะ คุณเก่ง” นิภาปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร เรียกร้องให้ชายหนุ่มช่วยเหลือสุดชีวิต “ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะช่วยประกันคุณทั้งสองคนออกมาเอง พี่ชาติรอผมอยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวผมมา” “ขอบคุณมากนะครับคุณเก่ง” สุชาติกล่าวอย่างเคร่งเครียด นึกสงสารลูกสาวจับใจ “เราสองคนกลับได้แล้วใช่มั้ยครับคุณตำรวจ” ยุทิตย์ถามเจ้าหน้าที่ “เรียบร้อยแล้วครับ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมผมจะติดต่อไปนะครับ” คดีนี้ตำรวจอย่างเขาคงปวดหัวอีกหลายวัน ฝ่ายหนึ่งก็คือเพื่อนของลูกเจ้านาย อีกหนึ่งฝ่ายก็คือคนใหญ่คนโตของจังหวัด และเป็นผู้ที่บริจาคเงินช่วยเหลือโรงพักแห่งนี้ด้วยดีเรื่อยมาเฮ้อ! คิดแล้วกลุ้ม ...................... สองอาทิตย์แล้วนับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง คดีความก็ยังต้องมีการดำเนินต่อไป ธิมาดารู

“โอนไปทำไมตั้งเป็นหมื่น ถ้าโอนไปหมดแล้วพี่จะใช้อะไร” เงินระงับโทสะไว้ไม่อยู่ ถามเสียงดังลั่น “พี่พอมีติดตัวอยู่บ้างนิดหน่อย พอใช้ไม่เดือดร้อนอะไร” นางตอบกลับไปง่าย ๆ ไม่ทุกข์ร้อน “แล้วพี่ไม่สงสารหนูแฟนมันบ้างเหรอ ทำงานตัวเป็นเกลียวหาเงินให้แม่ใช้รักษาตัว แต่แม่ดันเอาไปให้ผัวใหม่จนหมด” “เอ๊ะ! เธอนี่เป็นคนยังไงนะเงิน ชาติเขาบอกว่าเขามีความจำเป็นต้องใช้เงิน เขาก็ไม่ได้ขอฉันบ่อย ๆ นะ เขาเป็นผัวฉันนะ เขาเดือดร้อนฉันก็ต้องช่วยสิ” นงนุชขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจ “ตามใจพี่ก็แล้วกัน ฉันเตือนพี่แล้วนะ” เงินตะคอกกลับด้วยความหงุดหงิด อยากจะตอกกลับว่าไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นมันไม่เคยขอเงินพี่ใช้หรอก เพราะพี่ยื่นให้มันก่อนทุกที “ฉันน่ะสงสารหนูแฟนมันมากนะ ทำงานส่งให้เป็นค่าใช้จ่ายพี่รวม ๆ เดือนละสองหมื่นสามหมื่นแล้ว ตายกันพอดี” “ใครบอกว่ามันไปทำงาน มันไปเป็นเมียเก็บเขามากกว่า เงินแค่นี้มันไม่เดือดร้อนหรอก” “พี่นุช!” เงินเรียกด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของคนที่เป็นแม่บังเกิดเกล้า ที่ในอดีตเคยรักลูกดั่งแก้วตาดวงใจ “พี่พูดอะไรออก

ยุทิตย์ยืนมองป้ายโฟมบนเวที “สมรักสมรส เป้ แฟน” เขาอ่านข้อความแล้วคลี่ยิ้มพึงพอใจ แล้วเดินไปสำรวจซุ้มอาหารอีกครั้ง เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว จึงเดินเข้าบ้านเพื่อเตรียมตัว “เป้ ทำไมยังไม่แต่งตัวอีกล่ะลูก” คุณขวัญแก้วที่กำลังนั่งคุยอยู่กับญาติผู้ใหญ่ ถามลูกชายที่เพิ่งเดินเข้ามา “กำลังจะไปแล้วครับคุณแม่” เขาหยุดตอบคำถามของมารดา แล้วขอตัวกับทุกคนเพื่อเดินขึ้นชั้นบน ........................ ก๊อก ๆ ๆทิตยารีบเดินไปเปิดประตู “คุณแม่ เข้ามาก่อนสิคะ” “ยังไม่เสร็จกันอีกเหรอสาว ๆ” “ปลายใกล้เสร็จแล้วค่ะ เหลือแค่ทำผมให้พี่แฟน” ทำผมของเธอก็แค่ใช้เครื่องมือง่าย ๆ ช่วยจัดทรง ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย คุณขวัญแก้วเดินเข้าไปใกล้ ๆ ว่าที่ลูกสะใภ้ “วันนี้หนูแฟนสวยจังเลยลูก” “ขอบคุณค่ะคุณแม่” เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อมพร้อมกับรอยยิ้ม “งั้นแม่ไม่กวนละนะ เดี๋ยวแม่จะไปดูลูกชายหน่อย เจอกันข้างล่างนะจ๊ะ”เมื่อมารดาเดินออกจากห้องไปแล้ว ทิตยาก็รีบทำผมให้ธิมาดาต่อจนเสร็จเรียบร้อยดี “พี่แฟนสวยที่สุดในโลกเลยค่ะ มอ

“พี่เป้ขา” เธอเรียกเขาเสียงหวาน “จ๋า” เธอนั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวยาวใกล้ ๆ กับเขา “แฟนขอไปกรุงเทพหน่อยได้มั้ยคะ” “ไปทำไม แล้วไปเมื่อไหร่” เขาถามเสียงเรียบ แล้วดึงเธอลุกขึ้นมานั่งตะแคงบนตักของตนแทน เพราะไม่อยากให้เธอเจ็บก้น “น้าเงินโทรมาบอกว่าแม่ไม่ค่อยสบาย เพราะทะเลาะกับผู้ชายคนนั้นหนักมาก น้าเงินบอกว่าแม่ตรอมใจค่ะ” เธอเล่าเสียงสั่นเครือ “ทำไมล่ะ ทะเลาะเรื่องอะไรกัน” “น้าเงินบอกว่าเงินที่เราส่งไปให้ท่านทุกเดือน ท่านไม่ค่อยได้ใช้หรอกค่ะ แม่จะเก็บไว้ให้ผู้ชายคนนั้นตลอด แต่หลัง ๆ มานี่ขอเยอะขึ้นและขอบ่อยขึ้น บ้านช่องก็ไม่ค่อยกลับ พอแม่ถามก็พาลหาเรื่องทะเลาะ ล่าสุดนี้แม่เลยแอบตามมันไป ก็เลยรู้ว่ามันติดผู้หญิงคาราโอเกะ แม่ก็เลยไปอาละวาดใส่ ก็เลยทะเลาะกันใหญ่โต มันถึงขั้นลงไม้ลงมือกับแม่เลยค่ะ แม่เลยไล่มันออกจากบ้าน” เธอเล่าน้ำตาคลอเบ้า สงสารมารดาจับใจ เขากอดร่างนุ่มนิ่มเพื่อปลอบใจ “แม่ของหนูคงเสียใจมากเพราะรักมันมาก แต่อย่าเพิ่งไปเลยนะ รอให้งานพี่เสร็จก่อน อีกแค่สองวันเท่านั้น แล้วเราค่อยไปพร้อมกัน พี่ก็ไปตรวจงานที่บริษัทด้วย