Todos os capítulos de Kakaibang Init (SPG): Capítulo 121 - Capítulo 130

Ralia POVNasa ibaba na si Aleron. Nakita ko agad siya sa glass entrance ng building. Nakatalikod siya habang may kausap sa phone, pero kahit ganoon, kitang-kita ang tindig niyang tuwid, composed, at powerful. Suot-suot na rin niya ang kasabay kong pinagawa sa isang sikat na fashion designer. Pansin na pansin na pinagtitinginan ng ilang staff at ilang mga tao ang boyfriend. Bagay na kinakatuwa ko kasi agaw-eksena din itong mahal ko.Pagharap niya sa akin, literal na napahinto siya.Hindi siya agad nakapagsalita.At doon ako mas natuwa. Lumapit siya, dahan-dahan, parang ayaw niyang guluhin ang aura ko.“Ralia, my love,” halos bulong niyang wika sa akin.I tilted my chin slightly. “Too much?”He shook his head slowly. “Not enough words.”“Grabe din ang dating mo, Aleron. Mas lalo kang gumuwapo. Sobrang pogi ng partner ko ngayong gabi,” puri ko sa kaniya habang tinitignan ko siya mula ulo hanggang paa.Hindi mawala-wala ang ngiti ko habang nakatitig sa maamo niyang mukha. Para bang ayok

Aleron POVDapat pahinga ko ngayon. After ng Star TV Night Ball kagabi, dapat tulog ako hanggang tanghali. Dapat naka-aircon lang ako, blackout curtains, walang alarm.Pero alas-sais pa lang ng umaga, gising na ako. Hindi dahil kailangan kong galain si Ralia sa penthouse, kundi dahil excited ako ngayong araw.Today is my first major commercial. Hindi lang basta digital ad. Hindi lang pang-Star reels.Full campaign. TV. Social media. Billboards. Nationwide.Kinuha ako ng men’s shampoo brand na Virexion Men—isang bagong premium grooming line na ang tagline ay Lead. Don’t Follow.Unang beses kong makikita ang mukha ko sa highway. Sa EDSA. Sa C5. Sa mga mall LED screens.At hindi ko itatanggi—mas kinakabahan ako rito kaysa sa awards night at sa mga photoshoot ko bilang model noon.8:00 AM ang call time sa studio sa BGC. Pagdating ko, nandoon na ang glam team ko. Si Caryl, ang makeup artist ko, naka-set up na ang brushes at palettes niya sa mahabang vanity table na may ilaw sa paligid.Si

Madison POVPagpasok ko pa lang sa gate ng bahay namin, inaasahan kong aarangkada na naman ang masamang ugali ni Mama.Ilang araw akong halos hindi umuuwi ulit dahil sa sunod-sunod na shooting. Call time nang madaling-araw, uwi ng hatinggabi. Pagod ang katawan ko, pero mas pagod ang utak ko.Miss ko na ang bahay at lalong miss ko na si Papa.Pero pagdating ng sasakyan ko sa harap ng main entrance, nakita ko agad ang pinto na bahagyang nakabukas, at narinig ko ang boses ni Mama.Galit na galit na naman. Wala atang araw na hindi siya galit.“Walang silbi ang mga tao mo! Paano masusunog ang ganoon kalaking bodega kung walang sabotahe?!” sigaw niya mula sa loob. Ilang araw na ang lumipas simula nung masunog ang bodega niya pero hindi pa rin siya maka-move on. Daan-daang milyon kasi ang nawala sa kaniya nung masunog iyon.Napahinto ako bago tuluyang bumaba ng kotse.Ilang araw na mula nang masunog ang malaking bodega ng shoe company ni Mama. Isang buong warehouse na puno ng imported leathe

Ralia POVNagkaroon ng simpleng programa. May dalawang batang kumanta ng isang awit na halatang pinagpraktisan. Medyo sintunado ang isa, pero buong puso ang pagkanta. May isa pang batang nag-recitate ng tula tungkol sa pasasalamat.Habang nakaupo ako roon, hindi ko maiwasang balikan ang nakaraan ko.Hindi ako lumaki sa orphanage. May pamilya ako, may maayos na bahay. Pero dumaan din kami sa panahon na halos kapusin. Naranasan kong matulog nang may pangamba kung may kakainin pa kinabukasan. Naranasan naming magtipid sa kuryente at tubig. Kaya siguro ganoon na lang ang epekto sa akin ng lugar na ito.Alam ko ang pakiramdam ng kakulangan. Pero mas masakit isipin na may mga batang wala man lang magulang na masasandalan. Natatandaan ko tuloy ang nangyari sa akin noon. Nung panahong binigay ako ni Mama sa Tita ko para itago kay papa. Ang gara lang talaga nun. Ang lakas ng trip ni mama na itago ang tungkol sa akin kay papa kasi walang magandang trabaho dati si papa. Mabuti na lang at sinuwer

Ralia POVTapos na. Iyon agad ang unang salitang pumasok sa isip ko habang nakatayo ako sa gitna ng huling set namin ni Aleron.“Cut!” sabi ng direktor. Iyon na rin ang huling palakpakan ng buong production team. Para akong nabunutan ng tinik at sabay kinabahan, kasi doon na magsisimula ang paghihintay namin. Ang paghihintay sa teaser, at siyempre, ang paghihintay sa final showing date sa lahat ng sinehan sa buong Pilipinas.First ever movie namin together ito. First time naming magkatambal sa big screen.At higit sa lahat, first project namin bilang official couple. Hindi ko maiwasang mapangiti habang naaalala ko kung paano kami nagsimula sa simpleng short film palang sa vlog niya, hanggang sa umabot sa totoong movie.Tapos, ngayon, boyfriend ko na siya.“Love, tulala ka na naman.”Napalingon ako kay Aleron. Nakatayo siya sa harap ko, suot pa rin ang character costume niya, pero yung ngiti niya, hindi na pang-character. Pang-akin na. Ewan ko ba dito, sari-sari ang tawag niya sa akin.