เกมรักโคตรร้าย วิศวะโคตรเลว のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

“ไอ้เหี้ยตัวไหน! กล้าเรียกราคาเมียกู 50 ล้าน!”เสียงสบถดังลั่นด้วยความไม่พอใจ คลื่นสมุทรมองไปยังคนที่กล้าเรียกราคาประมูลแข่งกับเขา สายตาคู่คมแข็งกร้าวแต่ไร้ซึ่งเสียงที่จะพูด สู้ราคาเพียงแค่ 50 ล้านไม่ทำให้คลื่นสมุทรสะทกสะท้านแต่มันทำให้เขาเดือดดานที่มีคนต้องการเมียเขาถึงกล้าทุ่มราคาขนาดนี้“มีใครจะสู้ราคาประมูลมากกว่านี้ไหมครับ ห้าสิบล้านครั้งที่ หนึ่ง ห้าสิบล้านครั้งที่สอง...”“60 ล้าน” คลื่นสมุทรเคล้นเสียงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูก็รู้ว่าเจ้าของน้ำเสียงนั้นพยายามข่มอารมณ์เอาไว้แค่ไหน แต่สายตาคู่คมของเขากลับแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจแม้ว่าคลื่นสมุทรจะไม่เห็นว่าคนที่ประมูลแข่งกับเขาเป็นใคร แต่เขาก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะมีอำนาจพอตัว แต่แล้วอย่างไร คนอย่างคลื่นสมุทรไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้นเสียงฮือฮาของเหล่าเศรษฐีที่มีเงินแต่ไม่ยอมจ่ายดังขึ้นระงมอย่างต่อเนื่องด้วยความตื่นเต้น พวกเขาอยากจะรู้ว่าใครกันแน่ที่จะได้หญิงสาวซึ่งนั่งโชว์ตัวอยู่ไปครอบครอง“65 ล้าน”“หมายเลขเก้า สู้ที่หกสิบห้าล้านนะครับ” พิธีกรใส่อารมณ์ลงไปในน้ำเสียงอีกครั้ง หลังจากเอ่ยขานราคาที่ลูกค้าวีไอพ

“ยั่วกันชัด ๆ ความร่านของเธอนี่มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยหรือไง”คลื่นสมุทรกระซิบชิดใบหูขนมผิงด้วยเสียงแหบพร่า ชวนให้ขนกายอ่อนตามตัวลุกซู่ เขาถอนลำเอ็นออกมาจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับไปใหม่อีกครั้ง ความจุกเจ็บและคับแน่นเริ่มเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน สายตาขนมผิงพร่าเบลอ พร้อมทั้งหวิวโหวงในอก เพราะท่อนเอ็นที่ขยับกระแทกกระทั้นอยู่ในตัวเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด ร่างกายเธอสั่นระริกในอ้อมอกเขา แอ่นสะโพกไปตามอารมณ์เสียวกระสันที่เข้มข้นขึ้นในทุกนาทีขนมผิงส่ายร่อนบั้นท้ายกลมกลึงเด้งสวนลำเอ็นของคลื่นสมุทรจนเสียงเนื้อกระทบกันดังกระหน่ำ ใบหน้าเธอแดงซ่าน ช่องทางรักกลืนและตอดรัดเขาแนบแน่น ร้อนระอุไปทั่วลำเอ็น ยอดถันสีสวยแข็งเป็นไตจนเห็นได้ชัด เธอพยายามกระถดตัวหนีสัมผัสของเขาอยู่เป็นระยะ ๆ แต่คลื่นสมุทรกลับใช้มือทั้งสองข้างจับหัวเข่าเธอแล้วแยกขาให้อ้ากว้างขึ้นอีกปากอิ่มเผยอครวญครางด้วยใจเต้นรัว ท้องน้อยเริ่มบิดเกร็งเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย ทันใดนั้น คลื่นสมุทรก็เร่งกระหน่ำแทงลำเอ็นเข้าออกอย่างต่อเนื่อง หยัดกายโน้มตัวขึ้นไปกกกอด บีบนวดเต้านมของขนมผิงโดยไม่ได้ถอดชุดเธอออกทั้งหมด เม็ดเหงื่อชโลมผิวเนียนนุ่มให้น่ามอง กลิ่นห

เช้าวันต่อมา แสงแดดรำไรลอดผ่านผ้าม่านโปร่งบางสีครีม ตกกระทบใบหน้าหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงหลังกว้าง ผ้าห่มผืนบางที่คลุมอยู่เพียงครึ่งตัวเผยให้เห็นรอยแดงจาง ๆ กระจัดกระจายอยู่ทั่วอก ต้นแขน และลำตัว ความอ่อนล้าแล่นปะทะร่างกายขึ้นมาตั้งแต่ก่อนลืมตา ราวกับว่าเธอเพิ่งถูกคลื่นพายุซัดกระหน่ำทั้งคืน และมันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆเปลือกตาสีสวยของขนมผิงค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า สติที่เริ่มกลับมาก็กำลังเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ตั้งแต่งานประมูล จนกระทั่งแผ่นอกที่แข็งแกร่งของคลื่นสมุทรแนบชิด โอบรัดกายขนมผิงไว้แน่น ขณะที่เธอก็สะอื้นด้วยความยินยอมและจำนนทว่า ณ ตอนนี้บนเตียงกว้างสีขาวสะอาดตากลับมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น“…คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป ทำไมฉันถึงไปเอาคนแบบนี้มาเป็นผัวตั้งแต่แรกกันนะ!”เสียงสบถเบา ๆ หลุดออกจากริมฝีปากแห้งผาก ขนมผิงยันกายลุกขึ้นช้า ๆ ด้วยความเจ็บหน่วง รู้สึกเหนื่อยอ่อนไปทั้งตัว แต่เมื่อผ้าห่มหลุดหล่นจากบ่าเธอก็รีบดึงขึ้นมาปิดตัวอย่างลนลาน ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าร่างกายตัวเองเปลือยเปล่าอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนนี้“ฉันคงต้องพอแล้วจริงๆสินะ…”ห้องทั้งห้องว่างเปล่า

ขนมผิงขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะลืมตาอย่างช้า ๆ เมื่อกลิ่นหอมจางของน้ำหอมราคาแพงลอยมาเข้าจมูกเบื้องหน้าของเธอคือเพดานสูงสีขาวสะอาดตา ที่ดูเหมือนจะมีลายปูนปั้นซ้อนกันเป็นชั้น ๆ อยู่รอบ ๆ ขอบ ทั่วทั้งห้องเงียบสงัด มีเพียงแค่ความเย็นและเสียงจากเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดังอยู่ ขนมผิงที่ทบทวนตัวเอง พอได้สติแล้วก็รีบลุกพรวดขึ้นนั่งทันที“วาวา!” คำแรกที่หลุดออกจากปากคือชื่อของลูกสาวที่เปรียบเสมือนเป็นเพียงลมหายใจหนึ่งเดียวของเธอ ขนมผิงหอบหายใจหนัก ก่อนจะใช้มือลูบตามเนื้อตัวเพื่อพยายามตั้งสติเสื้อผ้าเก่าซีดของเธอถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าซาตินเนื้อดีสีครีมอ่อน เธอรีบคว้าผ้าห่มแล้วเปิดออกทันที บนร่างกายของขนมผิงไม่พบร่องรอยการถูกทำร้าย ไม่มีบาดแผลใด ๆ ทั้งสิ้น ทว่ากระเป๋าเงิน โทรศัพท์ ของใช้จำเป็น และเสื้อผ้าของเธอกลับหายไปทั้งหมด“ที่นี่มัน…ที่ไหนกัน…” ขนมผิงพึมพำ พลางลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันมองรอบห้องอย่างถี่ถ้วนทุกอย่างในห้องนี้ดูหรูหราเกินกว่าที่แม่เลี้ยงเดี่ยวเร่ร่อนอย่างเธอจะสมควรได้รับหรือใฝ่ฝันถึงได้ ทั้งโต๊ะไม้สักขัดมันเงาวับ ทั้งผ้าม่านลูกไม้ชั้นดี บนโต๊ะยังมีโคมไฟตั้งดีไซ

สองวันต่อมาแสงแดดยามสายส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางที่พลิ้วไหวตามแรงลม สาดแสงนุ่มเข้ามาในห้องนอนกว้างสไตล์คลาสสิกที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้แท้สีขาวครีม ดูอบอุ่นตัดกับพรมเนื้อนุ่มลายสีชมพูซึ่งตกแต่งไว้รับรองเด็กน้อย ขนมผิงตื่นขึ้นมาใต้ผ้าห่มหนานุ่มด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากเพิ่งจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เธอหยุดนิ่งไปชั่วครู่ เหมือนยังไม่แน่ใจว่ากำลังฝันอยู่หรือไม่“คิก ๆ!”เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยจากระเบียงห้องทำให้เธอสะดุ้ง ก่อนจะรีบยันตัวลุกขึ้นจากเตียง“วาวา…” เธอรีบเดินไปยังประตูระเบียงที่เปิดอ้าไว้ทันที ภาพที่เห็นทำให้เธอชะงักอยู่กับที่ลูกสาวตัวน้อยของเธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายแบบสานข้างโต๊ะชากลางแจ้ง รอบตัวถูกล้อมด้วยตุ๊กตา พู่กันระบายสี และแผ่นกระดาษมากมาย เด็กหญิงกำลังวาดรูปอย่างตั้งอกตั้งใจ พร้อมกับหัวเราะคิกคักเมื่อพี่เลี้ยงสาวคนหนึ่งแกล้งวาดหนวดแมวให้บนใบหน้าเธอขนมผิงยืนมองดูภาพนั้นทั้งน้ำตา ไม่ใช่เพราะรู้สึกเศร้า หากแต่เป็นความรู้สึกที่ตีรวนขึ้นมาจนท่วมท้นในอก ภาพวาวาที่ได้ยิ้มสดใสจนแก้มบานเช่นนั้น เธอเองก็ไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว เรียกได้ว่านับตั้งแต่วันนั้น วันที่เธอ