เกมรักโคตรร้าย วิศวะโคตรเลว のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ในห้องพักวีวีไอพีชั้นสิบสองของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางกรุงเทพ บนเตียงคนไข้มีร่างของชายวัยกลางคนนอนพักฟื้นอยู่ ซึ่งก็คือธีรกร ผู้เป็นพ่อของคลื่นสมุทรนั่นเอง“แกจะเป็นบ้าไปถึงไหนฮะ คลื่นสมุทร!” เสียงดุดันของธีรกรเดือดดาลเสียจนเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ “จะวิ่งไล่ตามผู้หญิงที่มันไม่เอาแกแล้วไปเพื่ออะไร! แกกำลังทำให้ทั้งวงศ์ตระกูลของเราตกต่ำเพราะคนไม่มีหัวคิดอย่างแก!”คลื่นสมุทรยืนนิ่งอยู่ปลายเตียง สวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมบนสองเม็ด ผมของเขากระเซอะกระเซิงจากการตามไล่ล่าตัวขนมผิงมาหลายสัปดาห์ นัยน์ตาคมเข้มนั้นแดงก่ำจากการอดหลับอดนอนอย่างเห็นได้ชัด“พ่อไม่คิดบ้างเหรอว่าหากขาดผมไป ขนมผิงจะอยู่ยังไง! ผมแค่อยากได้เมียกับลูกผมกลับมา!”คลื่นสมุทรตะคอกกลับไปเสียงดังลั่น เมื่อไม่นานมานี้คนโง่เขลาอย่างเขาเพิ่งจะค้นพบความจริงว่า วาวาเป็นลูกสาวที่เกิดด้วยความรักระหว่างเขากับขนมผิง ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะจากไปในครั้งแรก และเขาก็เข้าใจผิดว่าเด็กน้อยเป็นลูกของชู้มาตลอดนับว่าเป็นโชคดีไม่น้อย เพราะจู่ ๆ คลื่นสมุทรที่เก็บงำความสงสัยในตัวตนของวาวาเอาไว้ฉุกคิดขึ้นมาได้ จึงนำดีเอ็นเอของเด็กน้อยที่ได้จากการค

เพล้ง!เสียงขวดเหล้าถูกปาลงพื้นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ดังขึ้นอีกครั้งแม้จะผ่านเหตุการณ์ที่คลื่นสมุทรตะคอกใส่หน้ารีญากลางห้องมาหลายวันแล้ว แต่เขาก็ยังจมอยู่ในวังวนความเสียใจ ขวดเหล้าที่เพิ่งแตกไปนั้นไม่ใช่ขวดแรกของวัน และคงไม่ใช่ขวดสุดท้ายสำหรับค่ำคืนที่บัดซบไร้จุดหมายของเขาเช่นกัน ห้องนอนส่วนตัวที่เคยเรียบร้อยทุกกระเบียดนิ้ว ถูกผู้เป็นเจ้าของห้องอาละวาด พังทำลายข้าวของจนกองระเกะระกะไปทั่ว ทั้งขวดเหล้าเปล่าที่กลิ้งระเนระนาดบนพื้น ผ้าม่านริมระเบียงที่ถูกกระชากจนขาดรุ่งริ่ง โซฟาหนังแท้ราคาแพงก็เต็มไปด้วยรอยไหม้จากบุหรี่อยู่หลายจุดคลื่นสมุทรตกอยู่ในสภาพที่ไม่มีใครเคยได้เห็น เขานอนหมดอาลัยตายอยากอยู่บนโซฟา สวมเสื้อเชิ้ตที่ไม่รู้เปื้อนอะไรมาบ้างเพราะมีแต่คราบสกปรกเต็มไปหมด ซ้ำยังหลุดลุ่ยเพราะถูกกระชากปลดกระดุมออกครึ่งตัวด้วย เนื้อตัวของเขาโชยไปด้วยกลิ่นเหล้าและควันบุหรี่ที่คละคลุ้งไปทั่วห้อง มือข้างหนึ่งพันด้วยผ้าพันแผลที่เกิดจากการบีบแก้วระเบิดอารมณ์จนแตกคามือ เส้นผมสีดำขลับยุ่งเหยิงเหมือนไม่เคยได้แตะน้ำมาเป็นอาทิตย์ ใบหน้าที่เคยสง่างามราวกับเทพบุตรในสายตาผู้คน บัดนี้กลายเป็นภาพใบหน้าขอ

การสืบหาตัวขนมผิงและวาวาของคลื่นสมุทรนั้น ไม่ได้หยุดอยู่แค่โรงแรมในภาพ แต่เขาสั่งระดมพลหาข้อมูลของรถคันที่โผล่ในกล้อง รวมทั้งพิกัดเส้นทางการเดินทางย้อนหลังทั้งหมด แม้กระทั่งบัญชีการใช้บัตรเครดิตและการใช้เงินของขนมผิง ในรัศมีสิบกิโลเมตรรอบพื้นที่ที่พบตามภาพ เบาะแสบางอย่างได้ชี้ไปถึงกลุ่มคนเพียงไม่กี่ราย ที่เดินทางมาที่นี่ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันเท่านั้นทุกอย่างที่เกิดขึ้นช่วยยืนยันความเคลือบแคลงใจของเขาได้แล้วว่า มีใครบางคนจงใจปกปิดที่อยู่ของขนมผิงและวาวาอย่างแน่นอน และคนคนนั้นต้องมีอิทธิพลมากพอที่จะลบข้อมูลบางอย่างออกจากหลักฐานที่มีอย่างแนบเนียน เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยบางส่วนเพื่อความสมบูรณ์แบบเท่านั้น“โธ่เว้ย! อีกนิดเดียวก็เกือบจะได้แล้ว แต่ดันคว้าน้ำเหลวเละไม่เป็นท่าทุกที! อย่าให้กูรู้นะว่ามึงเป็นใคร ถึงได้มาพรากลูก พรากเมียไปจากกูหน้าด้าน ๆ กูไม่เอามึงไว้แน่!”ความบ้าระห่ำของคลื่นสมุทรนั้นยิ่งทวีคูณหนักขึ้นกว่าเก่า เขาเริ่มสั่งการให้ขยายขอบเขตการสืบหาตัวของทั้งสองคนทันที โดยส่งสายข่าวไปทั่วทุกมุม หยิบสมุดบันทึกภาพถ่ายเก่า ๆ ในตู้ออกมาแล้วโยนลงพื้น ค้นทุกอย่างในอดีตที่มีส่วนเกี่ยวข้

เสียงหัวเราะและพูดคุยของแขกในงานยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง บ้างก็เข้ามาแสดงความยินดีกับปัทมา บ้างก็แอบซุบซิบนินทาอยู่ห่าง ๆในห้องรับรองที่อยู่ห่างออกไปจากห้องโถงจัดเลี้ยงไม่มากนัก ขนมผิงพาลูกสาวมานั่งพักผ่อนบนโซฟา ระหว่างที่ปล่อยให้วาวากินขนมและดื่มน้ำหวานไปพลาง ๆ เธอก็เอนหลังพิงพนักด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ บนใบหน้าของขนมผิงยังคงมีคราบน้ำตาที่เพิ่งแห้ง ผมยาวสลวยที่ถูกรวบขึ้นกลับมีบางส่วนระข้างแก้ม ชุดบนตัวที่เคยดูเรียบร้อยกลับยับยู่ยี่ เลอะเศษดินเศษใบไม้เล็กน้อยจากเหตุการณ์ในสวนเมื่อครู่ทันใดนั้น ประตูห้องก็ค่อย ๆ เปิดออกอย่างเบามือ ก่อนที่ปัทมาจะเดินเข้ามา“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น” เธอเอ่ยถามทันทีที่เห็นสภาพของขนมผิง“ไม่มีอะไรค่ะ ผิงเดินตามหาวาวาจนเหนื่อยนิดหน่อยน่ะค่ะ”“ผมเผ้ายุ่งเหยิงแบบนี้ ชุดก็ยับยู่ยี่ แล้วตาของเธอนี่มัน…ร้องไห้มาเหรอขนมผิง”ขนมผิงไม่ได้ตอบคำถาม เธอเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคาดคั้นของปัทมา วาวาที่กลืนขนมลงคอแล้วหันกลับมาหาทั้งคู่ ก่อนจะเป็นฝ่ายตอบแทน“คุณยายคะ เมื่อกี้คุณลุงคนนั้นเขาทำให้คุณแม่ร้องไห้ด้วยค่ะ วาวาเห็นคุณลุงเขาจับแขนคุณแม่ไว้แน่นมากเลย แล้วก็พูดเสียง

คลื่นสมุทรพาขนมผิงกลับมาที่คฤหาสน์ของเขา โดยหญิงสาวไม่คิดจะพูดคุยอะไรกับอีกฝ่ายแม้แต่ประโยคเดียว ทำให้ในเวลานี้ชายหนุ่มทำได้เพียงแค่รอบสังเกตคนตัวเล็กอย่างเป็นระยะเท่านั้นจนกระทั่งมาถึงคฤหาสน์“ลงมา อย่าดื้อ”“ไม่ ฉันจะกลับไปหาลูก” ขนมผิงมองใบหน้าของคลื่นสมุทรด้วยสายตาไม่คิดเกร่งกลัวต่ออีกฝ่ายเหมือนอย่างเช่นแต่ก่อนแต่พอคลื่นสมุทรได้เห็นสายตาของขนมผิง เขาก็รู้สึกโหว่งในใจไม่น้อย เพราะสายตาของเธอมันทั้งแข็งกร้าวทั้งไม่มีท่าทีเกรงกลัวต่อเขา แถมมันยังผสมไปด้วยความเฉยชา“คุณแม่เลี้ยงวาวาได้ เธอไม่ต้องเป็นห่วง”“ไม่ก็คือไม่ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง”“ขนมผิง มาคุยกันดีๆ ดื้อให้มันพอดี เธอก็รู้ว่าคลื่นความอดทนต่ำ”“ก็ไม่ต้องทน” ขนมผิงพูดจบก็ลงจากรถของคลื่นสมุทร เธอไม่ได้คิดจะเข้าไปภายในคฤหาสน์ แต่กลับเดินไปยังทางออก“ขนมผิง” คลื่นสมุทรเห็นขนมผิงวิ่งไปยังทางออกของคฤหาสน์ ชายหนุ่มก็รีบวิ่งตามไปก่อนจะอุ้มเธอขึ้นพาดลงบนบ่า“ปล่อย บอกให้ปล่อย”“เอาสิ ถ้าคิดว่าฉันไม่โยนเธอลงมา ดื้อฉิบ!” คลื่นสมุทรพูดขึ้น ในขณะขนมผิงตีลงที่หลังของเขาไม่หยุดหวังเพียงให้อีกฝ่ายปล่อยตัวเองแม้ว่าคลื่นสมุทรอยากจะเค