All Chapters of เกมรักโคตรร้าย วิศวะโคตรเลว: Chapter 81 - Chapter 90

จากเดิมคลื่นสมุทรที่เอาแต่ทำงานจนยุ่งจนไม่มีเวลาเหลือให้ทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่เรื่องงาน ทว่าตอนนี้ร่างสูงเอาแต่หมกตัวอยู่ในคฤหาสน์โดยไม่คิดจะออกไปข้างนอก เพราะตอนนี้ในคฤหาสน์ของเขาไม่ได้มีเพียงแค่เขาที่อาศัยอยู่“โอ้ย คลื่นนะ คลื่น คุณมันคนบ้าจริง ๆ” ขนมผิงเอ่ยต่อคนที่เพิ่มการ์ดดูแลบ้านเป็นเท่าตัวเพื่อไม่ให้เธอสามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้“วัน ๆ เธอไม่คิดจะทำอย่างอื่นบ้างหรือไง เอาแต่คิดจะหนีอย่างเดียว”“ก็ไม่อยากอยู่กับคนประสาท! ใครใช้ให้คุณขังฉันไว้แบบนี้ละ!” คลื่นสมุทรยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปหาขนมผิง“คุณจะทำอะไร” ขนมผิงมองอีกฝ่ายอย่างไม่วางใจ เท้าเรียวสวยของขนมผิงก้าวถอยหลังอย่างช้า ๆ จนเธอชนเข้ากับผนังห้อง“เป็นอะไรกลัวเหรอ” คลื่นสมุทรเอ่ยถามพร้อมมองริมฝีปากเรียวบางของขนมผิงเอาไว้ตลอดเวลา มันช่างน่าจูบจนทำให้คลื่นสมุทรคลุมตัวเองไม่อยู่“ใครกลัว...อื้ออ” ยังไม่ทันสิ้นเสียงของขนมผิง เสียงหวานก็หายลงในลำคอเมื่อคลื่นสมุทรประกบลงบนริมฝีปากเรียวของขนมผิง เขาใช้ลิ้นร้อนลิ้มเลียไปที่ริมฝีปากบางก่อนดูดดึงขบเม้มอย่างเบา ๆ มือหนาของชายหนุ่มประคองที่ท้ายของหญิงสาวเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอข

“คลื่น จะทำอะไรหยุดเดี๋ยวนี้เลย ออกไปก่อน” ปัทมาเอ่ยห้ามลูกชาย ก่อนจะดันให้ออกไปจากห้องพักฟื้น เมื่อเห็นว่าคลื่นสมุทรยกมือขึ้นหวังชกหน้าผู้เป็นพ่อเธอเข้าใจความรู้สึกของคลื่นสมุทรดี เพราะเธอก็ช็อกกับสิ่งที่ได้ยินเหมือนกัน“คุณยังมีความเป็นพ่อคนอยู่หรือเปล่า ทำถึงเลวขนาดนี้” แม้ว่าปัทมาจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ธีรกรทำ แต่เธอก็ไม่อยากให้ลูกชายต้องมาเสียใจ“มันควรจะได้รู้ ฉันถือว่าฉันชดใช้ให้มันแล้ว”“คุณมันบ้า” ปัทมาเอ็ดอดีตสามีอย่างเหลืออดภายนอกห้องพักฟื้น คลื่นสมุทรที่กำลังพยายามทบทวนในสิ่งที่พ่อของเขาพูดเมื่อครู่ เขาก้าวเท้าเดินออกมาอย่างช้า ๆ“คุณคลื่นครับ คุณธีรกรเป็นยังไงบ้าง คะ ครับ” ลูกน้องคนสนิทของธีรกรเอ่ยอย่างตกใจ เมื่ออยู่ ๆ คลื่นสมุทรก็จับคอเสื้อของเขา“บอกมาเรื่องของขนมผิง มันเกิดอะไรขึ้นเมื่อเจ็ดปีก่อน”“หมายถึงเรื่องไหนครับ”“ทุกเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อน มึงจะพูดหรือให้กูเอาปืนกรอกปาก” คลื่นสมุทรเค้นเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นออกมา พร้อมมองใบหน้าของลูกน้องคนสนิทของพ่อเพื่อรอคำตอบ“ใจเย็นครับ...คือว่า...”“ผั๊ว!!”———- เสียงด้ามปืนตบ“คุณธีรกรขู่คุณขนมผิงว่าถ้าไม่ไปจากคุณจะ

คลื่นสมุทรที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยม เป็นถึงมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลจนใคร ๆ ก็ต่างต้องก้มหัวให้ แต่ตอนนี้กลับเป็นเพียงผู้ชายแสนธรรมดาที่ยอมยืนง้อหญิงสาวผู้เป็นที่รักของตัวเอง สายตาของคลื่นสมุทรยังคงจับจ้องมองไปที่ประตูบ้านของปัทมา ในเวลานี้เขาหวังเพียงแค่ว่าวาวากับขนมผิงจะยอมเปิดโอกาสให้เขาได้แก้ตัวอีกครั้ง แม้ว่าทั้งสองจะยังไม่ให้อภัยก็ไม่เป็นไรนับตั้งแต่ที่คลื่นสมุทรยืนอยู่ตรงนี้ เวลาได้ล่วงเลยไปหลายชั่วโมงแต่ยังไร้วี่แววของขนมผิงที่จะเดินออกมาหาชายหนุ่ม ซึ่งคลื่นสมุทรไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้แม้ว่าตอนนี้สภาพอากาศจะเริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยมีแดดท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสีเป็นมืดครึ้ม มีแต่เมฆฝนปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ“คุณแม่คะ ฝนกำลังจะตกแล้ว คุณลุงยังยืนอยู่ที่เดิมอยู่เลยค่ะ” วาวาที่แอบดูคลื่นสมุทรอยู่ เอ่ยบอกผู้เป็นแม่ของเธอ ซึ่งตอนนี้กำลังตั้งใจทำอาหารให้กับลูกสาว“คุณลุงโตแล้ว เดี๋ยวก็คงหลบฝนเองแหละค่ะ เราอย่าไปสนใจเลย” หนูน้องวาวาพยักหน้ารับคำของแม่ ก่อนเดินกลับไปหาแม่หยดน้ำที่ตกลงกระทบบนใบหน้าของคลื่นสมุทรไม่ได้ทำให้คนที่กำลังยืนอยู่รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขายังคงมีท่าทีนิ่งเฉยเหมือนเด

หลังจากสิ้นสุดงานศพของพ่อคลื่นสมุทร แม้ว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปแล้ว ขนมผิงยังคงอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ไม่ต่างจากคลื่นสมุทรผู้เป็นลูกชาย แต่แม้ว่าทุกคนยังคงต้องไว้ทุกข์ ทว่าทุกอย่างก็ยังต้องดำเนินต่อไป เพราะไม่ว่าอย่างไรสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม อีกอย่างถ้าคลื่นสมุทรจะดูเหมือนไม่สนใจการตายของพ่อตัวเอง ก็ไม่แปลกเพราะชายหนุ่มมีบาดแผลจากการกระทำของผู้เป็นพ่อมามากเสียงโทรศัพท์ที่ดังเรียกความสนใจของขนมผิงซึ่งกำลังทำอาหารเช้าให้ลูกสาวอยู่ ให้เดินเข้าหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะกดรับเมื่อเห็นว่าใครโทรมา“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณแม่ โทรมาแต่เช้าเลย” ขนมผิงเอ่ยถามปลายสายด้วยความสงสัย เพราะปกติปัทมาผู้เป็นแม่จะไม่โทรหาเธอแต่เช้าแบบนี้(“ขนมผิงหนูรู้เรื่องของมยุรากับรีญาหรือยังลูก”) ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปิดไม่มิด“ข่าวอะไรเหรอคะ”(“ก็ข่าวที่ว่าสองแม่ลูกนั่น ถูกตัดสินคดียักยอกทรัพย์บริษัทตาแก่ของพ่อคลื่นสมุทร”) คำพูดของปัทมาทำให้คนที่ได้ยินมองตรงไปยังคลื่นสมุทร ชายหนุ่มน่าจะรู้เรื่องนี้แล้วเพียงแต่ยังไม่ได้บอกเธอเท่านั้น“หนูไม่รู้เรื่องเลยค่ะ”(“ไม่เป็นไร ถือว่าแม่โทรมาเล่าให้ฟังก็แล้วกัน ตอนนี้ทุกคนได้รับ

ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ของอาทิตย์ต่อมาวันนี้เป็นวันที่ 2 หลังจากการไว้ทุกข์สิ้นสุดลง แต่ขนมผิงยังไม่มีทีท่าว่าจะออกไปข้างนอก เพราะว่าเธอยังคงอยากจะอยู่บ้าน ซึ่งต่างจากลูกสาวตัวน้อยของเธอ“คุณแม่คะ วันนี้คุณแม่พาหนูออกไปเที่ยวได้ไหมคะ” วาวาพุ่งเข้าไปกอดผู้เป็นแม่ ก่อนเอ่ยขึ้นหลังจากที่แม่ของเธอนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ ตัวเอง“แล้วหนูอยากไปเที่ยวไหนคะ” ขนมผิงไม่คิดจะปฏิเสธลูกสาวของเธอ เพราะอย่างไรเสียตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมาวาวาก็เอาแต่อยู่ที่บ้านไม่ได้ไปไหน ด้วยเพราะช่วงที่ผ่านมาเป็นช่วงของการไว้ทุกข์ผู้เป็นพ่อของคลื่นสมุทร“ไปเที่ยวอแควเรียมค่ะ หนูอยากไปดูพี่ปลา” วาวาเอ่ยพร้อมออดอ้อนผู้เป็นแม่ ที่จริงวาวาก็ไม่ได้อยากจะไปดูปลาในอแควเรียมมากขนาดนั้น เพียงแต่เธอตกลงกับผู้เป็นพ่อไว้ว่า ถ้าพาแม่ของตัวเองไปที่นั่นได้ คลื่นสมุทรจะยอมให้กล้องและภาพถ่ายของขนมผิงกับเธอใบหน้าของหนูน้อยที่แสดงสีหน้าออกมาอย่างชัดเจนว่าเธอต้องการออดอ้อนให้ผู้เป็นแม่พาไปให้ได้ มันทำให้คนที่มองดูอยู่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูลูกสาวของตัวเอง“ได้ค่ะ...งั้นเดี๋ยวแม่เช็กก่อนนะว่าที่ไหนเปิดบ้าง”“ไปที่นี่ได้ไหมคะ” วาวาส่งไอแพดที่มีร