All Chapters of สถานะ...รักต้องซ่อน | Hidden Love: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 32เช้าวันทำงานแรกหลังจากกลับจากทริปทะเล กลายเป็นเช้าวันที่หนักอึ้งและยากลำบากที่สุดวันหนึ่งในชีวิตการทำงานของพราว เธอนอนแทบไม่หลับมาสองคืนติดกัน ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในทริป โดยเฉพาะคืนสุดท้ายอันแสนเจ็บปวดและน่าอับอาย มันยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในห้วงความคิดไม่จางหายเธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว ใช้เวลานานกว่าปกติในการบรรจงแต่งหน้า พยายามใช้เครื่องสำอางราคาแพงกลบเกลื่อนร่องรอยความอ่อนล้า ขอบตาที่ยังคงบวมช้ำ และสีหน้าที่ซีดเซียวไร้ชีวิตชีวา เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองแล้วรู้สึกสมเพชจับใจ... นี่น่ะหรือคือสภาพของผู้หญิงที่เพิ่งก่อสงครามประสาทเพื่อแก้แค้นคนที่ตัวเองรัก? มันช่างน่าหัวเราะสิ้นดี...การกลับมาเผชิญหน้ากับทุกคนในออฟฟิศวันนี้ มันเหมือนการเดินเข้าสู่สนามรบที่มองไม่เห็น เธอไม่รู้ว่าจะต้องวางตัวอย่างไร จะต้องทำสีหน้าแบบไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเจอหน้า ‘เขา’ คนนั้น... วินบรรยากาศในออฟฟิศวันนี้ดูเงียบเหงาและอึดอัดอย่างประหลาด เพื่อนร่วมงานหลายคนทักทายเธอตามปกติ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลอบมองด้วยความสงสัยในท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ และของผู้บริหารหนุ่มจาก K Group มิ้นท์เองก็เดินเข้าม

ตอนที่ 34เช้าวันต่อมาหลังจากค่ำคืนที่ต้องทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดเพื่อแก้ไขวิกฤตเฉพาะหน้า บรรยากาศระหว่างพราวกับวินก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยเป็นเหมือนกำแพงน้ำแข็งหนาทึบ มันไม่ได้หายไปเสียทีเดียว แต่ก็ดูเหมือนจะมีความเปราะบางและรอยร้าวเล็กๆ เกิดขึ้น ต่างฝ่ายต่างพยายามทำตัวเป็นปกติในที่ทำงาน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลอบมองกันด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนและสับสนกว่าเดิมพราวเองก็รู้สึกเช่นนั้น ความโกรธและความเสียใจที่เคยมีต่อวินมันยังไม่ได้จางหายไปทั้งหมด แต่การได้ทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาเมื่อคืน มันก็ปลุกความทรงจำและความรู้สึกเก่าๆ บางอย่างให้กลับคืนมา... ความเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด... ความเป็นทีมเวิร์คที่ยอดเยี่ยม... และแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ซึ่งยังคงมีอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน... มันทำให้เธอยิ่งสับสนในใจตัวเองมากขึ้นไปอีกส่วนวิน ภายใต้ท่าทีที่ยังคงดูขรึมและเย็นชา เขาก็กำลังต่อสู้อยู่กับความรู้สึกในใจตัวเองอย่างหนักหน่วงไม่แพ้กัน ความเจ็บปวดและความรู้สึกเหมือนถูกทรยศจากเหตุการณ์ที่ทะเลยังคงอยู่ แต่เมื่อคืน การได้กลับมาทำงานใกล้ชิดพราวอีกครั้ง ได้เห็นควา

ตอนที่ 36แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านม่านผืนหนาเข้ามา ปลุกพราวนภาให้ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่คุ้นเคย และไออุ่นจากลมหายใจสม่ำเสมอที่เป่ารดอยู่ข้างขมับ เธอขยับตัวเล็กน้อย ซุกใบหน้าเข้าหาแผงอกแกร่งที่แสนคุ้นเคยนั้น สูดดมกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาเข้าเต็มปอด... วิน... เขายังอยู่ตรงนี้ ข้างๆ เธอ...นี่ไม่ใช่ความฝัน เช้านี้เธอไม่ได้ตื่นขึ้นมาในบ้านหลังใหญ่ที่เย็นชา ไม่ได้ตื่นมาพร้อมกับความว่างเปล่าและแตกสลายเหมือนหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา แต่เธอตื่นขึ้นมาใน ‘ที่ของเรา’... ในอ้อมกอดของผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจจริงๆเธอนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นนานสองนาน ซึมซับความรู้สึกสงบสุขและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานานเหลือเกิน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว เมื่อคืนนี้... การเปิดอกคุยกัน การปรับความเข้าใจ และบทรักที่ตามมา มันเหมือนเป็นการเยียวยาบาดแผลในใจเธอให้ค่อยๆ สมานตัว ความโกรธเคืองและความไม่เข้าใจได้ถูกชะล้างออกไปเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงความรัก ความผูกพัน และความหวังที่ถูกจุดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง.."ตื่นนานแล้วเหรอครับ" เสียงทุ้มกระซิบถามเบ

ตอนที่ 38ความสุขจากการได้กลับมาคืนดีและสานต่อความสัมพันธ์กับวินอย่างลึกซึ้งเมื่อหลายวันก่อน ยังคงอบอวลอยู่ในหัวใจพราว แต่เมื่อต้องกลับมาเผชิญหน้ากับโลกความจริงในวันทำงาน ความรู้สึกกังวลและไม่สบายใจเกี่ยวกับ ‘พิมพ์’ ก็เริ่มคืบคลานเข้ามาอีกครั้งคำพูดและแววตาที่ดูเหมือนจะหยั่งเชิงของพิมพ์ในมื้อกลางวันวันนั้น มันยังคงติดอยู่ในห้วงความคิดของเธอ‘หรือเราจะคิดมากไปเอง?’ พราวถามตัวเองซ้ำๆ ขณะนั่งตรวจเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน...แต่ถึงจะพยายามคิดในแง่ดีแค่ไหน สัญชาตญาณบางอย่างมันก็คอยกระซิบบอกเธอว่า รอยยิ้มหวานๆและท่าทีของพิมพ์นั้น มันอาจจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่...โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพักนี้ ดูเหมือนว่าพิมพ์จะแวะเวียนมาที่ออฟฟิศบ่อยขึ้นผิดปกติเกือบทุกวันในช่วงพักกลางวัน หรือไม่ก็ตอนเย็นใกล้เลิกงาน พราวจะต้องเห็นพิมพ์เดินเข้ามาในออฟฟิศพร้อมกล่องอาหารกลางวัน หรือขนม ของว่างต่างๆ นานาเธอมักจะตรงไปที่ห้องทำงานของวิน อ้างว่านำของมาให้สามี หรือแวะมาให้กำลังใจคนทำงานหนัก เธอยังคงทักทายพราวและเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ด้วยรอยยิ้มที่สดใสและท่าทีเป็นมิตรเหมือนเคย"อ้าวพราว ทานข้าวรึยังจ๊ะ? วันนี้พิมพ์ทำแซ

ตอนที่ 40สามวันผ่านไปนับจากคืนอันหนักอึ้งในคอนโดของวิน...ความตึงเครียดที่เคยโรยตัวอยู่รอบกายของพราวและวินได้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่จับต้องได้ กำแพงที่มองไม่เห็นซึ่งพราวก่อขึ้นนั้นหนาและสูงขึ้นทุกขณะ แม้เขาจะยังคงส่งข้อความลับมาหาเธอทุกวันด้วยถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยความรักและความคิดถึง แต่พราวกลับเลือกที่จะตอบกลับด้วยประโยคสั้นๆ ที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก เธอไม่ได้บอกเขาว่าเธอโกรธ แต่ความเงียบของเธอมันดังกว่าคำพูดใดๆ เธอต้องการเวลา... ต้องการพื้นที่เพื่อทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่ถาโถมเข้ามาจนหัวใจของเธอแทบจะรับไม่ไหวคำแนะนำของภูที่ว่า "ลองถอยออกมาดูไหมครับ" ยังคงดังก้องอยู่ในหัว มันกลายเป็นสมอความคิดเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่ายังมีทางออก ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายนี้ เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองอย่างจริงจัง... ความรักที่ต้องแลกมาด้วยความหวาดระแวงและความเจ็บปวดเช่นนี้ มันคุ้มค่าจริงๆ หรือ?...บ่ายวันนั้น ขณะที่พราวกำลังจมอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน ประตูห้องทำงานส่วนตัวของเธอก็ถูกเคาะเบาๆ ก่อนที่ร่างของพิมพ์รดาจะปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใสเช่นเคย ในมือของเธอมีกล่องเค้กสวยหรูจากร้านดังถืออยู่