All Chapters of สถานะ...รักต้องซ่อน | Hidden Love: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21วันที่ห้าของการหลบหนีจากโลกความจริงมาซ่อนตัวอยู่ในสวรรค์ลับๆ ของเธอกับวิน... เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอพราวใจหายเมื่อรู้ว่าเหลือเวลาอีกเพียงแค่สองคืนเท่านั้นที่เธอจะได้อยู่เคียงข้างเขาแบบนี้ ก่อนจะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับชีวิตเดิมๆ ที่แสนน่าเบื่อหน่ายและขมขื่นบรรยากาศในวันนี้จึงอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสุขที่ยังคงตลบอบอวล แต่ก็เริ่มเจือปนด้วยความเศร้าและความอาลัยอาวรณ์ที่กำลังคืบคลานเข้ามาวินเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน สายตาที่เขามองเธอในวันนี้ดูอ่อนโยนและลึกซึ้งเป็นพิเศษ สัมผัสของเขาดูทะนุถนอมและหวงแหนมากขึ้น ราวกับต้องการจะเก็บเกี่ยวทุกวินาทีที่มีค่านี้ไว้ให้นานที่สุดหลังจากทานอาหารเช้าด้วยกันเงียบๆ วินก็เดินไปเปิดเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ก่อนจะเดินกลับมาหยุดตรงหน้าพราวที่กำลังยืนเหม่อมองออกไปนอกระเบียง"ให้เกียรติเต้นรำกับผมสักเพลงได้ไหมครับ... คุณผู้หญิง"เขายื่นมือมาตรงหน้า โค้งตัวเล็กน้อยอย่างสุภาพบุรุษ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้ใจเธอละลายได้เสมอพราวหัวเราะเบาๆ ส่ายหน้าเล็กน้อยกับท่าทางของเขา"ทำเหมือนเราเพิ่งเจอกันเลยนะคะ""ก็ผมอยากเริ่มต้นจีบคุณใหม่ทุกวัน

ตอนที่ 23เปลือกตาหนักอึ้งเปิดขึ้นรับแสงสว่างแรกของเช้าวันใหม่ พราวขยับกายอย่างเชื่องช้า รู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วทั้งร่างราวกับเพิ่งผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงมา... ไม่สิ มันหนักหน่วงกว่านั้นมากนัก ความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวจากค่ำคืนที่ผ่านมาไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ... ความเร่าร้อนในห้องทำงาน... เสียงเปิดประตู... ความมืดและความอึดอัดในตู้เสื้อผ้า... สัมผัสของเขาที่ดำเนินต่อท่ามกลางความกลัว... เสียงฝีเท้าของพิมพ์ด้านนอก... และจุดสุดยอดที่มาพร้อมกับความรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง...พราวยกมือขึ้นกุมขมับ ส่ายหน้าแรงๆ พยายามขับไล่ภาพเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามลืม มันก็ยิ่งแจ่มชัด เธอรู้สึกถึงอาการคลื่นเหียนเล็กน้อย และหัวใจที่ยังคงเต้นระรัวไม่หาย หญิงสาวพาร่างอันอ่อนล้าลงจากเตียง เดินตรงเข้าห้องน้ำทันที เธอเปิดฝักบัวให้แรงที่สุด ปล่อยให้สายน้ำเย็นเฉียบชะโลมร่าง สระผม ขัดตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการชำระล้างไม่ใช่แค่คราบไคล แต่เป็นความทรงจำและความรู้สึกผิดบาปที่เกาะกินจิตใจ แต่ไม่ว่าเธอจะขัดถูแรงแค่ไหน สัมผัสร้อนแรงและความเสียวซ่านสุดขีดในวินาทีนั้นมันก็ยังคงตราตรึงอยู่เธอย

ตอนที่ 25หลังจากค่ำคืนอันร้อนแรงและระทึกขวัญที่โรงแรม M ผ่านไปได้ไม่กี่วัน ข้อเสนอเรื่อง "ทริปทะเล" จากพิมพ์ก็ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดคุยกันอีกครั้งผ่านทางโทรศัพท์ แต่ครั้งนี้ พิมพ์ไม่ได้เอ่ยถึงแค่สี่คนเหมือนตอนแรก[พราว พิมพ์เพิ่งคุยกับพี่วินน่ะ พอดีพิมพ์ไปชวนภู กับน้องมิ้นท์ (มินตรา - เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องที่สนิทกับพราว) ที่ออฟฟิศว่าจะไปเที่ยวทะเลกันช่วงลาพักร้อนพอดี พวกเขาก็ตื่นเต้นอยากไปด้วยใหญ่เลย พิมพ์เลยคิดว่า... ถ้าเราไปกันเยอะๆ 6 คนเลยน่าจะสนุกดีนะ! พี่วินก็เห็นด้วยแล้วนะ พราวว่าไง?] เสียงใสๆ ของพิมพ์เล่าเจื้อยแจ้วมาตามสาย ฟังดูตื่นเต้นและบริสุทธิ์ใจอย่างที่สุดพราวอึ้งไปชั่วขณะ หกคน? มีภูไปด้วย? แล้วยังมีมิ้นอีก? นี่มันทริปพักร้อนบริษัทหรืออะไรกันแน่! ความรู้สึกแรกคือความไม่สบายใจและความอึดอัดที่เพิ่มทวีคูณ การไปกันแค่สี่คนว่าน่าอึดอัดแล้ว นี่ยังจะมีภูที่เธอพยายามรักษาระยะห่าง และมิ้นที่ช่างพูดช่างเจรจาไปด้วยอีก มันจะวุ่นวายและเสี่ยงมากขึ้นขนาดไหนกัน![พราว? ฮัลโหล? ยังอยู่ไหมจ๊ะ?] พิมพ์เรียกเมื่อเห็นเธอเงียบไป"อะ... เอ่อ อยู่จ้ะพิมพ์ พอดีตกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าจะไปกันเยอะขนาด

ตอนที่ 27วันที่สองของทริปทะเลที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความผ่อนคลาย กลับกลายเป็นวันที่ยาวนานและทรมานที่สุดสำหรับพราว เธอต้องฝืนยิ้ม ต้องหัวเราะ ต้องทำตัวให้กลมกลืนไปกับทุกคน ทั้งที่ในใจนั้นแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ทุกครั้งที่เห็นภาพวินอยู่เคียงข้างพิมพ์ ดูแลเอาใจใส่กันตามประสาคู่สามีภรรยา มันเหมือนมีดที่มองไม่เห็นกรีดซ้ำลงไปบนแผลเก่าในใจเธอไม่ว่าจะเป็นตอนที่วินช่วยประคองพิมพ์ตอนลงจากเรือเร็วหลังกลับจากดำน้ำดูปะการัง ตอนที่เขาหัวเราะให้กับมุกตลกฝืดๆ ของเธอ หรือตอนที่เขาหยิบเศษทรายออกจากผมให้เธออย่างอ่อนโยน... ทุกการกระทำเหล่านั้นมันตอกย้ำสถานะของพราวให้ชัดเจนยิ่งขึ้น... เธอเป็นได้แค่ ‘คนรักลับๆ’ ที่ต้องหลบซ่อนอยู่ในเงาเสมอส่วนธาม สามีของเธอ ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น เขายังคงดื่มหนัก พูดจาโอ้อวด และคอยหาเศษหาเลยกับมิ้นอยู่ตลอดเวลา สร้างความเอือมระอาให้พราวและคนอื่นๆ ที่สังเกตเห็น (ยกเว้นพิมพ์ที่ดูเหมือนจะไม่สนใจอะไรเลยนอกจากสามีของตัวเอง) ภูพยายามเข้ามาพูดคุย ชวนเธอทำกิจกรรมอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่พราวก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งนั้นจนกระทั่งช่วงเย็น... ปาร์ตี้บาร์บีคิวริ

ตอนที่ 29เช้าวันต่อมาของทริป ณ วิลล่าหรูริมทะเล เสียงคลื่นที่ซัดสาดและแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่าน กลับไม่ได้ช่วยเยียวยาจิตใจที่แตกสลายของพราวเลย เธอลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและด้านชา ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้เกือบตลอดทั้งคืน ศีรษะปวดหนึบราวกับถูกบีบอัด ร่างกายอ่อนล้าเหมือนคนไม่ได้พักผ่อน แต่สิ่งที่สาหัสที่สุดคือหัวใจ... หัวใจที่แตกสลายยับเยินจากเสียงกระซิบสวาทที่ดังมาจากห้องข้างๆ เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาภาพและเสียงจากห้องข้างๆ ยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่หยุด เสียงครางหวานหูของพิมพ์ เสียงหอบหายใจของวิน เสียงเตียงที่สั่นไหว... ทุกอย่างมันตอกย้ำความจริงอันแสนเจ็บปวดว่าเขา... ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ ผู้ชายที่เพิ่งกระซิบคำรักและเร่าร้อนกับเธอเมื่อไม่กี่วันก่อน... สามารถมีความสุขกับผู้หญิงอีกคนได้... อย่างเปิดเผยและไม่อายใครพราวไม่อยากลุกจากเตียง ไม่อยากอาบน้ำ ไม่อยากแต่งตัว และที่สำคัญที่สุด... ไม่อยากออกไปเผชิญหน้ากับวิน... ไม่รู้ว่าจะต้องทำสีหน้าแบบไหน จะต้องพูดอะไร จะต้องทำยังไงเพื่อเก็บงำความเจ็บปวดและความโกรธที่กำลังปะทุขึ้นในใจ"นี่คุณ! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนเนี่ย!" เสียง