All Chapters of สถานะ...รักต้องซ่อน | Hidden Love: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 42: หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่การเผชิญหน้าครั้งล่าสุดในลานจอดรถ กำแพงน้ำแข็งที่พราวนภาก่อขึ้นรอบตัวเธอดูเหมือนจะยิ่งสูงชันและหนาแน่นขึ้นทุกขณะ เธอตั้งปณิธานกับตัวเองแล้วว่าจะไม่ยอมกลับไปเจ็บปวดซ้ำๆ กับความสัมพันธ์ที่มองไม่เห็นอนาคตนี้อีกต่อไป แม้ว่าหัวใจส่วนลึกจะยังคงร่ำร้องโหยหาเขามากเพียงใดก็ตาม...ทุกการติดต่อจากวินผ่านช่องทางลับ ทั้งข้อความที่เคยเต็มไปด้วยคำรักและความปรารถนา หรือเบอร์โทรศัพท์สำรองที่เคยใช้กระซิบคำหวาน ถูกเธอเพิกเฉยโดยสิ้นเชิง บางครั้งเขาพยายามส่งข้อความมารัวๆ แสดงความสับสนและอ้อนวอนWin: พราว... คุยกับผมหน่อยได้ไหม ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าผมทำอะไรผิดไปWin: ผมขอโทษ... ถ้าผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ... ได้โปรด... อย่าเงียบแบบนี้เลยนะWin: หรือถ้าคุณต้องการเวลา... ผมจะรอ... แต่ขอแค่ให้ผมรู้ว่าคุณยังอยู่ตรงนั้นพราวอ่านทุกข้อความด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเขา แต่ความรู้สึกถูกทรยศและความไม่เชื่อใจมันรุนแรงกว่า เธอเลือกที่จะไม่อ่านบางข้อความ หรืออ่านแล้วก็ลบทิ้งทันที หากเป็นเรื่องงานที่เลขาฯ ของเขาส่งต่อมาให้ทางอีเมลบริษัท เธอก็จะตอบกลับด้วยภาษาที่เป็นทางกา

ตอนที่ 44:นับตั้งแต่วันที่พราวตัดสินใจลบแอปพลิเคชันแชทลับและเก็บแหวนเพชรวงนั้นเข้ากรุไปอย่างไม่ไยดี โลกของเธอกับวินก็เหมือนถูกตัดขาดออกจากกันโดยสิ้นเชิงเธอกลับมาใช้ชีวิตที่เย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม ปิดกั้นทุกการติดต่อ ปิดกั้นทุกความรู้สึก และปิดกั้นทุกความเป็นไปได้ที่จะกลับไปเจ็บปวดซ้ำๆ อีกครั้งวินพยายามอย่างหนักที่จะติดต่อเธอ เขาส่งอีเมลผ่านระบบบริษัท มาหาเธอหลายครั้ง เนื้อความเต็มไปด้วยคำอ้อนวอน ความสับสน และความเจ็บปวด"พราว... ผมขอร้องล่ะ คุยกับผมดีๆ สักครั้งได้ไหม? ผมทำอะไรผิดไปนักหนา คุณถึงต้องทำกับผมเหมือนผมไม่มีตัวตนแบบนี้? บอกผมมาตรงๆ อย่าทรมานผมแบบนี้เลย... หรือถ้าคุณมีคนอื่นแล้วจริงๆ... แค่บอกผมมาคำเดียว ผมพร้อมจะไป"ทุกครั้งที่เห็นอีเมลจากเขา พราวจะรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ แต่เธอก็เลือกที่จะอ่านแล้วก็ลบทิ้งทันทีโดยไม่ตอบกลับ ความเชื่อใจที่เคยมีให้มันหมดสิ้นไปแล้ว คำพูดหวานหูหรือคำอ้อนวอนใดๆ ก็ไม่สามารถเยียวยาบาดแผลที่เขากับ ‘ภรรยาแสนดี’ ของเขาร่วมกันสร้างขึ้นได้อีก พราวหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับวินอย่างสุดความสามารถ เธอมอบหมายงานที่ต้องประสานกับ K Group ให้ลูกน้องในทีม เป็นค

ตอนที่ 46: ทันทีที่ประตูบานใหญ่ปิดลง ขาทั้งสองข้างของพราวก็อ่อนแรงจนทรุดตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงสั่นไม่หาย ความรู้สึกผิดในใจถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงจนเธอแทบอยากจะกรีดร้องออกมาอีกครั้งแต่ความรู้สึกที่รุนแรงกว่านั้นคือความเจ็บปวดและความโกรธที่มีต่อวิน... ผู้ชายที่ผลักไสให้เธอต้องมาอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้!เธอไม่ได้ขึ้นไปนอนพักผ่อนอย่างที่ภูผาเข้าใจ แต่กลับเดินตรงไปยังตู้แช่ไวน์ด้วยแววตาแข็งกร้าว คว้าขวดไวน์แดงราคาแพงที่ธามชอบซื้อมาตุนไว้ออกมา เปิดมันออกอย่างทุลักทุเลจนจุกก๊อกกระเด็น รินใส่แก้วทรงสูงจนไวน์สีเลือดเกือบล้นออกมาก่อนจะกระดกดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว! ความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์แล่นผ่านลำคอ แต่มันไม่ได้ช่วยให้ไฟในใจเธอดับลงเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะยิ่งโหมกระพือให้มันลุกโชนรุนแรงขึ้น"ทำไม... ทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องเจ็บอยู่ฝ่ายเดียวด้วย..." เธอกระซิบกับตัวเอง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินอาบแก้ม เธอรินไวน์แก้วที่สอง... และสาม... ตามมา ดื่มมันเข้าไปราวกับน้ำเปล่า ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในความมืดและความเมามาย...โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า เสี้ยววินาท

ตอนที่ 48:แสงแดดที่สาดส่องผ่านช่องว่างของม่านหน้าต่าง ปลุกให้พราวนภาค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาคือความปวดเมื่อยไปทั่วทั้งสรรพางค์กายราวกับไปออกรบที่ไหนมา เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บระบม โดยเฉพาะช่วงกลางลำตัวที่หนักหน่วงเป็นพิเศษเธอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสง ภาพแรกที่เห็นคือเพดานห้องนอนของตัวเอง... ในบ้านหลังใหญ่ที่เธอเคยรู้สึกว่ามันช่างอ้างว้างและเย็นชาแต่แล้ว... ความรู้สึกอ้างว้างก็สลายไปในทันที เมื่อวงแขนแกร่งที่โอบรัดเธอจากด้านหลังขยับกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ข้างลำคอ ทำให้เธอตระหนักว่า... ค่ำคืนที่ผ่านมาไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวความทรงจำจากค่ำคืนอันแสนบ้าคลั่งค่อยๆ ไหลบ่ากลับเข้ามาในหัว... การทะเลาะกันอย่างรุนแรง... คำพูดที่เชือดเฉือน... และบทรักอันดุดันป่าเถื่อนที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับพายุคลั่ง...พราวค่อยๆ พลิกตัวกลับไปอย่างเชื่องช้าและยากลำบาก เผชิญหน้ากับคนที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างๆ... วิน... ใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ดูอ่อนล้าและมีร่องรอยความเครียดปรากฏชัดแม้ในยามหลับ เขายังคงกอดเ

ตอนที่ 50: ความเงียบของออฟฟิศในยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องทำงานเย็นลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับร้อนระอุไปด้วยแรงอารมณ์ที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างคนสองคน...เสียงนาฬิกาติดผนังเดินเบาๆ กลายเป็นเสียงพื้นหลังที่ตัดกับเสียงลมหายใจของคนสองคนอย่างชัดเจน วินจ้องมองพราวที่นั่งอยู่บนตักเขาอย่างท้าทาย ดวงตาคู่นั้นวาววับด้วยแรงอารมณ์หลากหลาย ทั้งตกใจ สับสน แต่ที่รุนแรงที่สุดคือแรงปรารถนาที่พุ่งขึ้นมาจนแทบควบคุมไม่อยู่"คุณกำลังเล่นกับไฟอยู่นะ... พราว..." เขากระซิบ เสียงแหบพร่าติดความสั่นเครือ สองแขนที่เคยวางข้างลำตัว ตอนนี้เลื่อนขึ้นมาโอบรอบเอวบางของเธอไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่านเนื้อผ้าบางเบา"คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าผมเริ่ม... มันจะหยุดไม่ได้" เขาโน้มใบหน้าเข้าใกล้ เสียงหายใจเป่ารดผิวแก้มของเธอจนพราวต้องขนลุกซู่"แล้วคุณกล้า'เอา'น้ำมันนี้ไปราดไหมล่ะคะ?" พราวเลิกคิ้วยั่ว หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเลื่อนสะโพกบดเบียดต้นขาแกร่งของเขาเต็มแรงเสียง อืมมม... เบาๆ หลุดจากลำคอวินอย่างห้ามไม่อยู่ มือของเขากำแน่นที่เอวเธอโดยไม่รู้ตัว"หรือว่า... เรี่ยวแรงของคุณหมดไปกับภรรยาแส