All Chapters of สถานะ...รักต้องซ่อน | Hidden Love: Chapter 41 - Chapter 50

63 Chapters

41: กำแพงที่สูงขึ้น

ตอนที่ 41หลายวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ "รอยรัก" ที่พราวได้เห็นกับตา และการเผชิญหน้ากับวินที่จบลงด้วยความไม่เข้าใจ กำแพงน้ำแข็งที่เคยพังทลายลงชั่วขณะ บัดนี้ได้ถูกก่อขึ้นมาใหม่ สูงตระหง่าน หนาแน่น และเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม พราวตัดสินใจแล้ว... เธอจะยุติความสัมพันธ์อันเจ็บปวดนี้เสียทีโทรศัพท์สำรองที่ใช้ติดต่อกับวินถูกปิดเครื่องและเก็บไว้ในส่วนลึกที่สุดของลิ้นชักโต๊ะทำงาน ข้อความมากมายที่เขาอาจจะส่งมา เธอเลือกที่จะไม่อ่าน ไม่รับรู้ และไม่ตอบกลับใดๆ ทั้งสิ้น ในที่ทำงาน เธอกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในการหลบหลีกตัวจริง หากจำเป็นต้องอยู่ในห้องประชุมเดียวกัน เธอก็จะเลือกนั่งในมุมที่ไกลที่สุด ทำเหมือนเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่สบตา ไม่พูดคุยด้วยโดยตรง เสียงทักทายตามมารยาทก็ยังแทบจะไม่มีเล็ดลอดออกจากปากเธอ"คุณพราวนภาครับ เรื่องงบประมาณแคมเปญตัวใหม่ที่ K Group ขอปรับลด..." วินเคยพยายามจะเริ่มต้นบทสนทนาเรื่องงานกับเธอโดยตรงครั้งหนึ่งหลังจากเหตุการณ์นั้น แต่พราวก็เพียงแค่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยและเป็นทางการที่สุด"รบกวนคุณวิศรุตช่วยส่งรายละเอียดทั้งหมดมาทางอีเมลด้วยนะคะ ดิฉันจะได้ให้ทีมพิจารณาแล
last updateLast Updated : 2026-02-06
Read more

42: ร้าว...จนเกินทน

ตอนที่ 42: หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่การเผชิญหน้าครั้งล่าสุดในลานจอดรถ กำแพงน้ำแข็งที่พราวนภาก่อขึ้นรอบตัวเธอดูเหมือนจะยิ่งสูงชันและหนาแน่นขึ้นทุกขณะ เธอตั้งปณิธานกับตัวเองแล้วว่าจะไม่ยอมกลับไปเจ็บปวดซ้ำๆ กับความสัมพันธ์ที่มองไม่เห็นอนาคตนี้อีกต่อไป แม้ว่าหัวใจส่วนลึกจะยังคงร่ำร้องโหยหาเขามากเพียงใดก็ตาม...ทุกการติดต่อจากวินผ่านช่องทางลับ ทั้งข้อความที่เคยเต็มไปด้วยคำรักและความปรารถนา หรือเบอร์โทรศัพท์สำรองที่เคยใช้กระซิบคำหวาน ถูกเธอเพิกเฉยโดยสิ้นเชิง บางครั้งเขาพยายามส่งข้อความมารัวๆ แสดงความสับสนและอ้อนวอนWin: พราว... คุยกับผมหน่อยได้ไหม ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าผมทำอะไรผิดไปWin: ผมขอโทษ... ถ้าผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ... ได้โปรด... อย่าเงียบแบบนี้เลยนะWin: หรือถ้าคุณต้องการเวลา... ผมจะรอ... แต่ขอแค่ให้ผมรู้ว่าคุณยังอยู่ตรงนั้นพราวอ่านทุกข้อความด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเขา แต่ความรู้สึกถูกทรยศและความไม่เชื่อใจมันรุนแรงกว่า เธอเลือกที่จะไม่อ่านบางข้อความ หรืออ่านแล้วก็ลบทิ้งทันที หากเป็นเรื่องงานที่เลขาฯ ของเขาส่งต่อมาให้ทางอีเมลบริษัท เธอก็จะตอบกลับด้วยภาษาที่เป็นทางกา
last updateLast Updated : 2026-02-06
Read more

43: เสียงกระซิบจากความมืด

ตอนที่ 43 การตัดสินใจกดส่งอีเมลที่เย็นชาและตัดรอนตอบกลับไปหาวินในเย็นวันนั้น เปรียบเสมือนการปิดฉากความสัมพันธ์ของพราวลงอย่างเป็นทางการในความรู้สึกของเธอ กำแพงที่สร้างไว้ถูกโบกทับด้วยความด้านชาและความเหนื่อยหน่ายจนหนาทึบเกินกว่าที่ใครจะทลายลงได้วินเองก็รู้สึกได้ถึงความเย็นชาที่เพิ่มทวีคูณนั้น เขาทั้งสับสน ไม่เข้าใจ และเจ็บปวดอย่างรุนแรง เขาไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิดพลาดร้ายแรงขนาดนั้น ทำไมเธอถึงได้ตัดขาดเขาไปอย่างไม่เหลือเยื่อใย ความพยายามที่จะเข้าหาหรือพูดคุยกับเธอในที่ทำงานถูกปฏิเสธอย่างไร้ความปรานีทุกครั้ง วินเริ่มรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวัง...ท่ามกลางความตึงเครียดนี้ มีเพียงภูเท่านั้นที่ยังคงเป็นเหมือนแสงสว่างเดียวของพราว ความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องและเพื่อนร่วมงานระหว่างเธอกับภูพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาใช้เวลาทานข้าวกลางวันด้วยกันแทบทุกวัน และบ่อยครั้ง ที่การพูดคุยลากยาวไปจนถึงการดื่มกาแฟยามบ่ายที่ร้านประจำหลังเลิกงาน ภูได้กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่พราวสามารถเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุดบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟเจ้าเก่า พราวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอ
last updateLast Updated : 2026-02-06
Read more

44: เมื่อความเชื่อใจหมดสิ้น

ตอนที่ 44:นับตั้งแต่วันที่พราวตัดสินใจลบแอปพลิเคชันแชทลับและเก็บแหวนเพชรวงนั้นเข้ากรุไปอย่างไม่ไยดี โลกของเธอกับวินก็เหมือนถูกตัดขาดออกจากกันโดยสิ้นเชิงเธอกลับมาใช้ชีวิตที่เย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม ปิดกั้นทุกการติดต่อ ปิดกั้นทุกความรู้สึก และปิดกั้นทุกความเป็นไปได้ที่จะกลับไปเจ็บปวดซ้ำๆ อีกครั้งวินพยายามอย่างหนักที่จะติดต่อเธอ เขาส่งอีเมลผ่านระบบบริษัท มาหาเธอหลายครั้ง เนื้อความเต็มไปด้วยคำอ้อนวอน ความสับสน และความเจ็บปวด"พราว... ผมขอร้องล่ะ คุยกับผมดีๆ สักครั้งได้ไหม? ผมทำอะไรผิดไปนักหนา คุณถึงต้องทำกับผมเหมือนผมไม่มีตัวตนแบบนี้? บอกผมมาตรงๆ อย่าทรมานผมแบบนี้เลย... หรือถ้าคุณมีคนอื่นแล้วจริงๆ... แค่บอกผมมาคำเดียว ผมพร้อมจะไป"ทุกครั้งที่เห็นอีเมลจากเขา พราวจะรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ แต่เธอก็เลือกที่จะอ่านแล้วก็ลบทิ้งทันทีโดยไม่ตอบกลับ ความเชื่อใจที่เคยมีให้มันหมดสิ้นไปแล้ว คำพูดหวานหูหรือคำอ้อนวอนใดๆ ก็ไม่สามารถเยียวยาบาดแผลที่เขากับ ‘ภรรยาแสนดี’ ของเขาร่วมกันสร้างขึ้นได้อีก พราวหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับวินอย่างสุดความสามารถ เธอมอบหมายงานที่ต้องประสานกับ K Group ให้ลูกน้องในทีม เป็นค
last updateLast Updated : 2026-02-06
Read more

45: คืนแห่งการปลดปล่อย (ผิดที่ผิดทาง?)

ตอนที่ 45:เศษซากของความสัมพันธ์ที่แตกสลายได้ทิ้งร่องรอยแห่งความเจ็บปวดไว้ในใจของพราวอย่างแสนสาหัส การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับวินในห้องทำงานของเธอเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา มันคือการตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายว่าทุกอย่างได้จบลงแล้ว คำพูดที่เชือดเฉือนและสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของเขา ยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่หยุดหย่อน...วันจันทร์ในสัปดาห์ต่อมา พราวมาทำงานในสภาพที่เหมือนคนไร้วิญญาณ แววตาของเธอว่างเปล่าและด้านชาเสียจนน่าใจหาย เธอทำงานไปตามหน้าที่เหมือนหุ่นยนต์ พูดคุยกับลูกน้องเท่าที่จำเป็น และหลบเลี่ยงที่จะเจอหน้าทุกคนโดยไม่จำเป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งภู... เธอรู้สึกเหนื่อยใจกับเหตุการณ์เมื่อคืนวันศุกร์เกินกว่าจะสู้หน้าใครได้ภูเองก็สังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของพราวได้อย่างชัดเจน เธอหลบหน้าเขา ไม่ยอมสบตา และปฏิเสธทุกความช่วยเหลือหรือคำชวนคุยของเขาอย่างสุภาพแต่ก็ชัดเจนว่าต้องการจะอยู่คนเดียว เขารู้สึกเป็นห่วงเธอจับใจ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ได้แต่เฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจจนกระทั่งเย็นวันนั้น ภูเห็นพราวกำลังจะเดินออกจากออฟฟิศด้วยท่าทางเหม่อลอยและไร้จุดหมาย เขาจึงตัดสิ
last updateLast Updated : 2026-02-06
Read more

46: แรงหึง...แรงสวาท NC++

ตอนที่ 46: ทันทีที่ประตูบานใหญ่ปิดลง ขาทั้งสองข้างของพราวก็อ่อนแรงจนทรุดตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงสั่นไม่หาย ความรู้สึกผิดในใจถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงจนเธอแทบอยากจะกรีดร้องออกมาอีกครั้งแต่ความรู้สึกที่รุนแรงกว่านั้นคือความเจ็บปวดและความโกรธที่มีต่อวิน... ผู้ชายที่ผลักไสให้เธอต้องมาอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้!เธอไม่ได้ขึ้นไปนอนพักผ่อนอย่างที่ภูผาเข้าใจ แต่กลับเดินตรงไปยังตู้แช่ไวน์ด้วยแววตาแข็งกร้าว คว้าขวดไวน์แดงราคาแพงที่ธามชอบซื้อมาตุนไว้ออกมา เปิดมันออกอย่างทุลักทุเลจนจุกก๊อกกระเด็น รินใส่แก้วทรงสูงจนไวน์สีเลือดเกือบล้นออกมาก่อนจะกระดกดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว! ความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์แล่นผ่านลำคอ แต่มันไม่ได้ช่วยให้ไฟในใจเธอดับลงเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะยิ่งโหมกระพือให้มันลุกโชนรุนแรงขึ้น"ทำไม... ทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องเจ็บอยู่ฝ่ายเดียวด้วย..." เธอกระซิบกับตัวเอง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินอาบแก้ม เธอรินไวน์แก้วที่สอง... และสาม... ตามมา ดื่มมันเข้าไปราวกับน้ำเปล่า ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในความมืดและความเมามาย...โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า เสี้ยววินาท
last updateLast Updated : 2026-02-06
Read more

47: สมรภูมิรัก NC++

ตอนที่ 47:หลังจากบทรักอันดุเดือดบนโซฟาสิ้นสุดลง แรงอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นกลับไม่ได้มอดดับลงแม้แต่น้อย วินจ้องมองใบหน้าสวยที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เหงื่อ และร่องรอยสีกุหลาบจากการกระทำของเขาด้วยแววตาที่ลุกโชนราวกับเปลวไฟ ความโกรธแค้นเมื่อครู่ได้แปรเปลี่ยนเป็นความต้องการที่จะตอกย้ำความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีที่สิ้นสุด"นี่ยังไม่จบหรอกนะพราว..."เขากระซิบเสียงพร่า แหบแห้งด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน"...คืนนี้มันอีกยาวไกล... เรามีเรื่องต้อง 'เคลียร์' กันอีกเยอะ"พูดยังไม่ทันขาดคำ ร่างสูงใหญ่ก็ขยับกายเล็กน้อย แรงกดดันจากความแข็งขืนที่ยังคงยิ่งใหญ่และร้อนผ่าวของเขาก็เสียดสีอยู่ที่ปากทางรักที่ยังชุ่มฉ่ำและบวมเป่งของเธอ พราวสะดุ้งเฮือก พยายามจะหนีบขาเข้าหากัน แต่ก็สายไป"อ๊าาห์! วิน... ไม่... พอแล้ว...""ผมบอกแล้วไง... ว่ายังไม่จบ!"สิ้นเสียงคำรามในลำคอ เขาก็จับสะโพกมนของเธอบดขยี้กับหน้าตักแกร่งของเขาอีกครั้ง ก่อนจะกดแก่นกายขนาดมหึมา ที่ยังคงแข็งขึงและร้อนจัด สวนพรวดเข้าไปในช่องทางรักที่ยังคงฉ่ำเยิ้มของเธอจนสุดลำในคราวเดียว!"อ๊าาาาาา! วิน! คุณมันบ้าไปแล้ว!" พราวกรีดร้องเสียงหลง ส
last updateLast Updated : 2026-02-06
Read more

48: เช้า...หลังพายุ

ตอนที่ 48:แสงแดดที่สาดส่องผ่านช่องว่างของม่านหน้าต่าง ปลุกให้พราวนภาค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาคือความปวดเมื่อยไปทั่วทั้งสรรพางค์กายราวกับไปออกรบที่ไหนมา เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บระบม โดยเฉพาะช่วงกลางลำตัวที่หนักหน่วงเป็นพิเศษเธอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสง ภาพแรกที่เห็นคือเพดานห้องนอนของตัวเอง... ในบ้านหลังใหญ่ที่เธอเคยรู้สึกว่ามันช่างอ้างว้างและเย็นชาแต่แล้ว... ความรู้สึกอ้างว้างก็สลายไปในทันที เมื่อวงแขนแกร่งที่โอบรัดเธอจากด้านหลังขยับกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ข้างลำคอ ทำให้เธอตระหนักว่า... ค่ำคืนที่ผ่านมาไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวความทรงจำจากค่ำคืนอันแสนบ้าคลั่งค่อยๆ ไหลบ่ากลับเข้ามาในหัว... การทะเลาะกันอย่างรุนแรง... คำพูดที่เชือดเฉือน... และบทรักอันดุดันป่าเถื่อนที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับพายุคลั่ง...พราวค่อยๆ พลิกตัวกลับไปอย่างเชื่องช้าและยากลำบาก เผชิญหน้ากับคนที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างๆ... วิน... ใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ดูอ่อนล้าและมีร่องรอยความเครียดปรากฏชัดแม้ในยามหลับ เขายังคงกอดเ
last updateLast Updated : 2026-02-06
Read more

49: เกมตอบโต้

ตอนที่ 49:เสียงเครื่องชงกาแฟดังขึ้นเป็นจังหวะในยามเช้า กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วสดใหม่ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว พราวกำลังยืนพิงเคาน์เตอร์อย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปพร้อมกับไอร้อนที่ระเหยขึ้นจากแก้วในมือ แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในห้องไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหม่นหมองเหมือนทุกครั้ง แต่กลับขับเน้นให้ทุกอย่างดูสดใสขึ้นอย่างน่าประหลาด หลังจากได้ทลายกำแพงและกลับมาคืนดีกับวิน ความหวังที่เคยพังทลายได้ถูกก่อร่างสร้างขึ้นมาใหม่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนใหม่ที่เข้มแข็งและพร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง ตราบใดที่มีเขาอยู่เคียงข้างเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์สำรองที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเครื่องสำอางดังขึ้นเบาๆ เธอยิ้มกับตัวเอง รู้ดีว่าเป็นใครเธอวางแก้วกาแฟลงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความWin: ตื่นรึยังครับคนดีของผม? หรือว่ายังนอนฝันถึงผมอยู่?พราวยิ้มกว้าง รีบพิมพ์ตอบกลับไปPraw: ตื่นมาสักพักแล้วค่ะ กำลังดื่มกาแฟอยู่ คุณล่ะคะ? อย่าบอกนะว่ายังอู้บนเตียงWin: กำลังจะออกเหมือนกันครับ... แต่ก็ไม่อยากไปเลย อยากนอนกอดคุณต่อในฝันมากกว่า เมื่อคืนผมนอนหลับเต็มอิ่มที่สุดในรอบหลายเดือนเลยนะรู้ไ
last updateLast Updated : 2026-02-06
Read more

50: บทพิสูจน์บนโต๊ะทำงาน

ตอนที่ 50: ความเงียบของออฟฟิศในยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องทำงานเย็นลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับร้อนระอุไปด้วยแรงอารมณ์ที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างคนสองคน...เสียงนาฬิกาติดผนังเดินเบาๆ กลายเป็นเสียงพื้นหลังที่ตัดกับเสียงลมหายใจของคนสองคนอย่างชัดเจน วินจ้องมองพราวที่นั่งอยู่บนตักเขาอย่างท้าทาย ดวงตาคู่นั้นวาววับด้วยแรงอารมณ์หลากหลาย ทั้งตกใจ สับสน แต่ที่รุนแรงที่สุดคือแรงปรารถนาที่พุ่งขึ้นมาจนแทบควบคุมไม่อยู่"คุณกำลังเล่นกับไฟอยู่นะ... พราว..." เขากระซิบ เสียงแหบพร่าติดความสั่นเครือ สองแขนที่เคยวางข้างลำตัว ตอนนี้เลื่อนขึ้นมาโอบรอบเอวบางของเธอไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่านเนื้อผ้าบางเบา"คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าผมเริ่ม... มันจะหยุดไม่ได้" เขาโน้มใบหน้าเข้าใกล้ เสียงหายใจเป่ารดผิวแก้มของเธอจนพราวต้องขนลุกซู่"แล้วคุณกล้า'เอา'น้ำมันนี้ไปราดไหมล่ะคะ?" พราวเลิกคิ้วยั่ว หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเลื่อนสะโพกบดเบียดต้นขาแกร่งของเขาเต็มแรงเสียง อืมมม... เบาๆ หลุดจากลำคอวินอย่างห้ามไม่อยู่ มือของเขากำแน่นที่เอวเธอโดยไม่รู้ตัว"หรือว่า... เรี่ยวแรงของคุณหมดไปกับภรรยาแส
last updateLast Updated : 2026-02-06
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status