Tous les chapitres de : Chapitre 211 - Chapitre 220

ขบวนของหรงจื่อเหยาที่มีองครักษ์จิ่นอีเว่ยบางส่วนคอยดูแล ได้เคลื่อนตัวมายังโรงเก็บศพชั่วคราวบริเวณสุสานของทางการของเมืองอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ย่ำไปบนพื้นดินและเสียงลมหายใจที่หนักอึ้งของบิดามารดาซูเม่ยเมื่อมาถึงห้องชันสูตรโดยมีเจ้าหน้าที่เวรของที่

“เหลิ่งเยว่ เสี่ยวชุน ช่วยข้าดูแลเฉินเกอตามที่ข้าบอก” หรงจื่อเหยาสั่ง ก่อนจะมองไปยังท้องฟ้าด้านนอก “ส่วนข้า... ข้าจะเข้าไปในป่าด้วยตัวเอง”“แต่... นายหญิงเจ้าคะ” เหลิ่งเยว่ค้านเสียงอ่อน “ป่าแห่งนั้นอันตรายนัก ยิ่งยามนี้นายท่านก็ยังหายตัวไป เกรงว่า...”“ข้ารู้ว่าอันตราย” หรงจื่อเหยากล่าว ดวงตาของนางฉ

เมื่อหรงจื่อเหยาเข้าใจสถานการณ์อย่างถ่องแท้ นางก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาในใจ เป็นความคิดที่จะช่วยแก้ไขปัญหาทั้งของชนเผ่าและของแคว้นไปพร้อมกันโดยไม่จำเป็นต้องเกิดการนองเลือด“ถ้าเช่นนั้น” หรงจื่อเหยากล่าวกับคนป่า “ข้ามีข้อเสนอให้เจ้าและชนเผ่าของเจ้า”คนป่าเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาหวาดระแวง แต่ก็แฝงความห

เขาคิดไปด้วยท่าทางโศกเศร้าซึ่งเสี่ยวชุนที่เห็นท่าทางเช่นนี้ของชายหนุ่มตัวโตราวหมีดำก็ทำให้นางอดจะเห็นใจไม่ได้ “นี่ผลไม้แห้ง” คำว่าผลไม้แห้งทำให้เฉินเกออ้าปากค้าง โดยไม่ทันตั้งตัวผลไม้นั้นก็เข้ามาอยู่ในปากของเขาแล้ว“หวานไหมเจ้าคะ เอาละท่านนอนพักเถอะ ข้าเชื่อว่า ฮูหยินกับนายท่านต้องกลับมาอย่างปลอดภัย

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างแสดงความยินดีและประหลาดใจ เนื่องจากการเดินทางของเซี่ยเว่ยหลงนั้นหาได้มีใครระแคะระคายแต่อย่างใดก่อนที่น้ำเสียงของพระองค์จะดังขึ้นมาอีก “ผู้บัญชาการ เซี่ยและฮูหยินของเขาได้สร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่หลวงให้กับแคว้น!” ฮ่องเต้ตรัสด้วยพระสุรเสียงอันดัง“สมคว