Semua Bab ช่วยด้วย! ข้าถูกตัวร้ายปักธงเข้าให้แล้ว: Bab 1 - Bab 10

ในขณะเดียวกันนั่นเอง...หูของจื่อเหยาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตึงตังของบ่าวรับใช้สองคนนั้นวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงลมหายใจที่ยังคงสั่นระริกของตนเพียงเท่านั้น ซึ่งนางในตอนนี้ก็ยังคงใช้แขนยันพื้นเอาไว้ พยายามควบคุมร่างกายที่อ่อนแรงจนแทบจะล้มพับลงไปอีกครั้ง โดยในหัวก็ก

หลายชั่วยามผ่านไป...ราตรีอันเงียบสงัดโรยตัวลงมาปกคลุมทั่วทั้งเรือนเมฆาคล้อย แสงจันทร์สีเงินนวลสาดส่องลงมาอาบไล้หลังคาเรือนไม้เก่า...ชวนให้ดูวังเวงมากกว่าเดิม ยังดีที่มีเสียงแมลงกลางคืนกรีดร้องระงมทำให้มันไม่ดูเงียบเหงามากนัก ภายในห้องพักซอมซ่อ หรงจื่อเหยามิได้หลับใหลอย่างแท้จริง นางเพียง

จื่อเหยาลุกพรวดขึ้นนั่ง หัวใจเต้นถี่ระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความหวาดกลัวเข้าจับขั้วหัวใจอย่างที่นางไม่เคยรู้สึกมาก่อน แต่ก็เพียงชั่วครู่เดียว ก่อนที่สติของแพทย์นิติเวชจะเข้าควบคุมทุกความคิด นางหลับตาลง สูดลมหายใจลึก แล้วเร่งประมวลภาพในหัวอย่างรวดเร็ว (ศพจมน้ำ...เสียชีวิตไ

คืนที่สองของเส้นตายสามวันมาถึงพร้อมกับความกดดันที่ทวีสูงขึ้น บรรยากาศในเรือนเมฆาคล้อยหนักอึ้งไปด้วยความหวาดระแวงและความกลัว จื่อเหยารู้ดีว่าการรอให้หลักฐานชิ้นต่อไปปรากฏขึ้นเองนั้นโง่เขลา นางต้องเป็นฝ่ายรุกเสียเอง "เสี่ยวชุน" จื่อเหยาเอ่ยขึ้นในความเงียบของห้องพัก "ข้ามีแผนที่

หลังจากวันที่จื่อเหยาได้เชือดไก่ให้ลิงดูโดยการจัดการพ่อบ้านสวีจนอยู่หมัด ชีวิตความเป็นอยู่ในเรือนเมฆาคล้อยของนางกับเสี่ยวชุนก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างแท้จริง สำรับอาหารที่ถูกส่งมาในแต่ละมื้อล้วนเป็นข้าวสวยร้อน ๆ พร้อมกับข้าว และเนื้อปลาอย่างดี เสื้อผ้าที่เคยขาดปะก็ถูกแทนที่ด้วยชุดใ