บททั้งหมดของ หม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ตอนที่ 5ยายหนูตาหวานเมื่อได้เป็นแม่คน การมองโลกและการใช้ชีวิตก็แตกต่างออกไปจากเดิม จากเมื่อก่อนที่เคยใช้ชีวิตโดยไม่คิดอะไรมาก เพราะไม่มีใครให้ห่วงดั่งดวงใจแบบนี้ เลยไม่ค่อยดูแลตัวเองเท่าไร แต่ตอนนี้กมลฉัตรดูแลตัวเองอย่างดี แม้จะทำงานหนัก ต้องตื่นแต่เช้ามาดูแลร้าน ต้องทำขนม แต่เธอก็กินข้าวครบสามมื้อ และพยายามพักผ่อนให้เพียงพอเมื่อก่อนตอนที่ยายหนูยังเป็นทารก เธอพักผ่อนน้อยเพราะต้องดูแลลูก แต่พอลูกอายุสามขวบแล้ว ยายหนูก็กินนอนเป็นเวลาเหมือนผู้ใหญ่ ทำให้เธอสามารถจัดตารางชีวิตในแต่ละวันได้เป็นระเบียบแบบแผน และเดือนหน้ายายหนูก็จะถึงเกณฑ์เข้าเรียนที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กของตำบลแล้ว เธอก็จะมีเวลามากขึ้น“หม่ามี้...” เสียงเล็กน่ารักดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งเข้ามาในร้าน กมลฉัตรกำลังตกแต่งหน้าเค้ก มือไม่ว่าง เธอจึงขานรับโดยไม่ได้หันไปมองลูกสาว“ขา...”ยายหนูวัยสามขวบสวมชุดเอี๊ยมกางเกงขาสั้นสีน้ำตาล ด้านในสวมเสื้อแขนสั้นสีขาว ผมยาวถูกมัดแกละยกสูง ปลายผมสะบัดไปมายามเธอขยับศีรษะ“หม่ามี้ทำงานเหรอ

ตอนที่ 6เรื่องนี้มีเงื่อนงำ ต้องนำสืบ“ตาย ๆ บันไดบ้านฉันพังหมดแล้ว”แม่ก้านตะโกนมาจากระเบียงหน้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ย่ำตึงตังขึ้นบันไดมา พอเห็นว่าเจ้าลูกชายเดินขึ้นมาบนบ้านด้วยใบหน้าบูดบึ้งไม่สบอารมณ์ ผู้เป็นแม่ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย“เป็นอะไรล่ะนั่น ไปมีเรื่องกับใครมา”ก็เห็นตอนขับรถออกจากบ้านอารมณ์ดียิ้มร่า พอกลับบ้านมาไหงเป็นอย่างนั้นไปได้“อยากชกคน” คนหัวร้อนเดินปึงปังไปนั่งลงบนพื้นข้างแม่ เขาถอนหายใจแรงอย่างคนหงุดหงิดแม่ก้านลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ไม้เอนนอน มองลูกชายอย่างพินิจพิเคราะห์ คนถูกแม่มองเงยหน้าขึ้นมองหน้าแม่“แม่มองผมทำไม”“เอ๋า! บักแสน โมโหคนอื่นแล้วจะมาพาลแม่เหรอ”“ผมไม่ได้พาลสักหน่อย”แสนกล้าว่าแล้วหันไปมองทางหน้าบ้าน มองวิวทุ่งนาวิวโล่งกว้างเผื่อจิตใจมันจะสงบและเย็นลงบ้าง“ปีนี้แกอายุเท่าไรแล้วแสน”แสนกล้าหันกลับมามองหน้าแม่“ยี่สิบแปดครับ”“ยี่สิบแปดแล้วเหรอ แม่นึกว่าแกอายุแปดขวบซะอีก เดินขึ้นบันได

แสนกล้ายืนนิ่ง หัวใจเต้นโครมคราม ตั้งแต่ได้ยินเสียงเล็ก ๆ ของยายหนูแล้ว ตอนที่ตาหวานมายืนอยู่ใกล้เขาแค่เอื้อม ระหว่างเขากับยายหนูมีเพียงประตูรั้วไม้ระแนงที่สูงแค่อกของเขากางกั้น เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น จ้องมองดวงหน้ายายหนูโดยไม่อาจละสายตาไปไหนได้ แล้วพอเธอวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน เขาก็มองตามเธอจนลับสายตาอยากมองเธอให้เต็มตากว่านี้ ไม่อยากให้เธอหายไปจากสายตาเลย ความรู้สึกบางอย่างมันกระแทกเข้ามาในหัวใจแกร่งอย่างจัง เรื่องนี้กมลฉัตรจะต้องมีคำอธิบายดี ๆ ให้เขาฟัง ไม่อย่างนั้นได้เห็นดีกันแน่!“อีหล่าตาหวานเป็นลูกสาวของอีนางฉัตร ป๊ะป๋าเขาตายแล้ว อีหล่าก็เลยมีแต่หม่ามี้ จะว่าไปก็แปลก ๆ เนอะ ทำไมไม่สอนให้ลูกเรียกอีพ่ออีแม่เหมือนคนอื่นเขา ทำอย่างกับว่าลูกมีเชื้อเจ๊กเชื้อจีน”แสนกล้าหันไปมองคนขี้นินทา เขาปั้นหน้าเคร่งขรึมก่อนจะพูด“จะเรียกว่าอะไรก็ไม่สำคัญไม่ใช่เหรอครับ ขอแค่คนเป็นพ่อแม่เลี้ยงลูกได้อย่างดี รับผิดชอบ ไม่ทิ้งขว้าง ปกป้อง และบอกสอนให้เขาเติบโตเป็นคนดีของสังคม ให้เขากล้าแกร่งพอที่จะเผชิญกับความโหดร้ายของโลกใบนี้ ผมว่าเรื่องพวกนี้สำคัญกว่าคำเรียกขานอีกนะครับ บางคนที่ลูกเรียกว่าพ่อกับแม่

“ยังไงก็ช่าง ฉันให้แกเป็นป๊ะป๋าของตาหวาน แต่ฉันไม่รับแกเป็นผัว”“งั้น… ฉันขอจีบเธอได้ไหม”กมลฉัตรอึ้งไปครู่ใหญ่ เธอมองหน้าคนขอจีบอย่างไม่แน่ใจ“เธอบอกว่าตอนนี้เธอไม่มีใคร และฉันเองก็ไม่มีใครด้วย ดังนั้น... ฉันก็จีบเธอได้สิ”“แล้วแต่แกเลย” ถ้าขืนเธอบอกว่าไม่ ไอ้แสนไม่กลับไปง่าย ๆ แน่นอน ยอม ๆ ไปก่อนแล้วกัน“ถือว่าเป็นคำอนุญาตแล้วนะ”“แต่จีบติดหรือไม่ติดก็อีกเรื่องหนึ่งนะ”“ฝีมือระดับฉัน ไม่พลาดแน่นอน”“ไอ้คนหลงตัวเอง”“ก็มีดีให้หลง”กมลฉัตรถอนหายใจแรง“ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ทีนี้แกก็กลับไปได้แล้ว”“ฉันอยากเจอลูกอีกครั้งก่อนกลับบ้านได้ไหม”“อย่าเพิ่งเลย ฉันขอเวลาให้ลูกอีกหน่อย เดี๋ยวแกค่อยมาวันหลัง”“ก็ได้ แล้ว... ลูกเราชื่อจริงว่าอะไรเหรอ”“กมลเนตร เด็กหญิงกมลเนตร”“แล้วใช้นามสกุลใคร”“ก็นามสกุลฉันสิ”“ถ้าฉันจีบเธอติด แล้วเราแต่งงานกัน เธอต้องจดทะเบียนสมรสกับฉัน แล้วเธอกับลูกต้องเปลี่ยนมาใช้นามสกุลเดียวกับฉัน”“คิดไปซะไกล จีบให้ติดก่อนเถอะ”แสนกล้ายิ้มเจ้าเล่ห์ เขาขยับเข้าไปใกล้กมลฉัตร ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้านวลจนหญิงสาวต้องเอนตัวหนีไปข้างหลัง“เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก... กมลฉัตร เตรียมตัวเ

“มองอะไรนักหนา เดี๋ยวฉันก็ควักลูกตาแกทิ้งหรอก”“ก็ไม่ได้เจอตั้งสามปีกว่า ขอมองให้เต็มตาหน่อยไม่ได้เหรอ”กมลฉัตรถอนหายใจแรง เธอเปิดเครื่องชงกาแฟ ประเดิมแก้วแรกของร้านในวันใหม่ที่ส่อเค้าความวุ่นวายแต่เช้า“กาแฟดำ น้ำตาลหนึ่งช้อนใช่ไหม”“เธอรู้ใจฉันที่สุดแล้วล่ะ”กมลฉัตรมองค้อนคนปากแตก“ว่าแต่ ทำไมพ่อกำนันถึงกระทืบแกหนักขนาดนี้ล่ะ”แสนกล้าถอนหายใจยืดยาว“พ่อบอกว่าดีแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ตัดฉันออกจากกองมรดกหรือตัดพ่อตัดลูกกันไปเลย เพราะทำเธอท้องแล้วไม่รับผิดชอบ ปล่อยให้หลานของพ่อกลายเป็นลูกไม่มีพ่อมาตั้งสามปี ปล่อยให้เธอโดนนินทาว่าร้าย เลี้ยงลูกคนเดียว พ่อด่าว่าฉันเป็นผู้ชายไร้ความรับผิดชอบ”“แล้วแกไม่ได้บอกพ่อเหรอ ว่าฉันไม่ได้บอกแกว่าฉันท้อง”“บอกแล้ว แต่พ่อว่าฉันไม่มีความพยายามมากพอ ซึ่งฉันคิดว่ามันจริงอย่างที่พ่อว่านั่นแหละ ถ้าฉันพยายามมากกว่านี้ ฉันน่าจะรู้ว่าเธอท้องตั้งแต่ลูกยังไม่คลอด และเธอคงไม่ต้องบอกลูกว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้ว ทั้งที่ฉันยังอยู่บนโลกใบนี้”กมลฉัตรมองค้อนคนที่ว่าประชดเธอ หญิงสาวยกกาแฟไปให้แล้วถอ