All Chapters of หม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ: Chapter 21 - Chapter 30

“พูดแล้วนะคะ พี่หมอต้องมาอุดหนุนฉัตรประจำนะ ค่าขนมตาหวานขึ้นอยู่กับความเมตตาของลุงหมอนะคะ”หมอมาวินหัวเราะชอบใจ แล้วหันมาคุยกับเด็กน้อยที่เขาอุ้มอยู่เต็มอ้อมอก“ลุงหมอต้องไปทำงานแล้วนะครับ เอาไว้ลุงหมอจะแวะมาหาใหม่นะครับ จะมาสนับสนุนค่าขนมตาหวานบ่อย ๆ”“ขอบคุณนะคะลุงหมอ ฉะหวัดดีค่ะ” ตาหวานยกมือน้อยป้อม ๆ ขึ้นมาไหว้ลุงหมอพอลุงหมอวางเธอลง แล้วหยิบเอากาแฟกับถุงขนมเดินไปที่ประตู ตาหวานก็รีบวิ่งไปเลื่อนประตูเปิดออกให้ลุงหมอ“บ๊ายบายนะคะลุงหมอ”“บ๊ายบายครับตาหวาน พี่ไปก่อนนะครับฉัตร”“ค่ะ พี่หมอ ขอบคุณที่แวะมาอุดหนุนนะคะ แล้วแวะมาอีกนะคะ”“มาอีกแน่นอนครับ”พอหมอมาวินเดินผ่านประตูไปแล้ว ตาหวานก็เลื่อนประตูปิด แล้วหันกลับเข้ามาในร้าน แต่พอเห็นป๊ะป๋ายืนมองเธออยู่กลางร้าน เด็กหญิงตัวน้อยก็รีบวิ่งไปหาหม่ามี้ที่หลังเคาน์เตอร์“หม่ามี้ขา ป๊ะป๋าน่ากลัวจังเลยค่ะ”กมลฉัตรยิ้มอ่อนโยนให้ลูกสาว แล้วหันไปมองคนที่ลูกกลัว เห็นเขาทำตาละห้อยแล้วก็สงสาร“น่ากลัวยังไงเหรอคะ”“ก็ป๊ะป๋าทำหน้าแปลก ๆ หน้าเหมือนปีฉาดกินคน”

แสนกล้าเริ่มนับหนึ่ง เสียงดังฟังชัด กมลฉัตรยิ้มขำ เธอเทเครื่องดื่มใส่แก้วใบเล็กที่มีฝาปิด แล้วถือแก้วเดินออกมายื่นให้ลูกสาวแสนกล้านับครบสิบแล้วจึงหันมา เป็นจังหวะพอดีกับที่กระดิ่งประตูหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง คนในร้านจึงหันไปมองที่ประตูพร้อมกันพอเห็นว่าใครมา แสนกล้าถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะที่นัดกันเอาไว้ไม่ใช่เวลานี้ กมลฉัตรเองก็แอบถอนหายใจบางเบา วันนี้ช่างวุ่นวายดีแท้หนอกำนันไสว แม่ก้าน และแสนรัก เดินตามกันเข้ามาในร้าน ทุกคนมองไปที่ตาหวานเป็นตาเดียว“ฉะหวัดดีค่ะ”ตาหวานจำได้ว่าเป็นลูกค้าที่มาซื้อเครื่องดื่มที่ร้านบ่อย ๆ ปกติแม่ก้านกับกำนันไสวก็เอ็นดูตาหวานอยู่แล้ว พอมารู้ว่าเป็นหลานแท้ ๆ ของตัวเองก็ยิ่งรักและยิ่งเอ็นดูเข้าไปใหญ่ อยากจะเข้าไปโอบกอดหลาน แต่ก็กลัวว่าตาหวานจะตกใจ ทั้งสองจึงยืนเก็บไม้เก็บมืออย่างสงบเสงี่ยม ทั้งที่ใจอยากจะวิ่งเข้าไปกอดให้เต็มรัก“แม่กับพ่อรู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะฉัตร ที่มากันวันนี้ไม่ได้จะมาเร่งรัดอะไร ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป ไม่ว่าพวกผู้ใหญ่จะทำอะไร จิตใจและความรู้สึกของตาหวานสำคัญที่สุด”กมลฉัตรผ่อนคลายลงอย่างมาก เธอโล่งใจที่ครอบครัวของแสนกล้าเข้

หลังจากทำขนมเสร็จแล้ว และแพ็กพร้อมนำไปส่ง แสนกล้าก็ขนขึ้นรถตัวเอง กมลฉัตรเดินตามออกมาจากร้าน กำลังจะอ้าปากต่อว่าเขาที่ไม่เอาขนมไปไว้บนรถเธอ แต่แสนกล้าก็พูดขึ้นมาก่อน“ใช้รถฉันสะดวกกว่า”“ฉันไม่จ่ายค่าจ้างพิเศษให้หรอกนะ ฉันถือว่าแกเสนอตัวทำเอง”“ฉันก็ไม่ได้คิดจะเรียกเงินพิเศษเพิ่มสักหน่อย และนอกจากจะเสนอตัวทำงานให้ด้วยความเต็มใจแล้ว ฉันยังพร้อมเสนอตัวให้เธอปู้ยี่ปู้ยำด้วยนะ”“บักแสน”ถ้าไม่ติดว่ามือถือกล่องขนมอยู่ กมลฉัตรคงทุบเขาไปสักทีแล้ว“พาลูกไปด้วยกันดีไหม” แสนกล้าถามในตอนที่ปิดประตูท้ายรถเรียบร้อยแล้ว“พาไปด้วยยายจะได้ไม่เหนื่อย เดี๋ยวฉันไปเอาคาร์ซีตจากรถฉันก่อน”“ไม่ต้องไปเอาหรอก”“ไม่ได้”“เด็กวัยนี้นั่งคาร์ซีตปลอดภัยกว่า”“ไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้ลูกนั่งคาร์ซีตสักหน่อย” แสนกล้าว่ายิ้ม ๆร่างสูงเดินไปเปิดประตูที่นั่งหลังคนขับออกกว้าง แล้วพยักพเยิดเรียกกมลฉัตรมาดูบนรถ หญิงสาวเดินไปหยุดยืนใกล้เขา พอเห็นคาร์ซีตที่เขาเตรียมมาเพื่อลูกก็อึ้งไปครู่หนึ่ง“ฉันเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว จะได้ไม่ต้องขนเข้าขนออก เสียเวลา รุ่นและยี่ห้อเดียวกันกับที่เธอติดตั้งบนรถของเธอเลย ฉันไปดูที่รถเธอมาแล้ว

“ทำไม”“ก็… เมื่อก่อนเราเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่เคยทำอะไรเกินเลย ฉันก็เลยไม่มีปัญหาอะไร แต่พอได้ใกล้ชิดลึกซึ้ง ได้กินกันแล้ว ความรู้สึกฉันก็เปลี่ยนไป”“เปลี่ยนไปเป็นหื่นมากขึ้นใช่ไหม”“หื่นกับเธอคนเดียว ไม่หื่นกับใครอีกแล้ว”“ก็ลองแกไปหื่นกับคนอื่นสิ ฉันจะไม่ให้แกมาเหยียบบ้านฉันอีกเลย และคราวนี้แกได้ไปสวรรค์จริง ๆ แน่”พอกมลฉัตรพูดจบ รอยยิ้มก็ผุดพรายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา และรอยยิ้มนั้นก็กว้างขึ้นเรื่อย ๆ“ยิ้มทำไม”“ยิ้มดีใจ”“ดีใจเรื่องอะไร”“เมียหวง”“ฉันไม่ได้หวง”แสนกล้ายิ้มกริ่ม ตาเป็นประกายวิบวับ“ฉัตร… เธอรู้อะไรไหม เธอแม่งน่ารักที่สุดเลยว่ะ ฉันดีใจมาก ๆ เลยนะที่เธอยอมรับว่าเป็นเมียฉันแล้ว”“ฉันไปยอมรับตั้งแต่เมื่อไร”“เมื่อกี้นี้ไง เฮ้อ! กลับบ้านกันเถอะ ยายรอกินแกงหน่อไม้ใส่ไข่นกกระทาอยู่”แสนกล้ายิ้มเต็มใบหน้าอย่างอารมณ์ดี เขาตบไฟเลี้ยวแล้วบังคับรถเข้าไปในเลนปกติ ขับรถอย่างคนอารมณ์ดีสุด ๆกมลฉัตรมองเขาอย่างไม่เข้าใจ หญิงสาวพยายามนึกว่า เธอไปยอมรับว่าเป็นเมียเขาตั้งแต่เมื่อไร เธอนึกอยู่ตั้งนานสองนาน ในที่สุดก็นึกได้ตอนที่เหลืออีกหนึ่งร้อยเมตรจะถึงบ้านแสนกล้าบอกว่า ‘ดีใจที่เมียหวง’

“กอดมันต้องใช้สองแขน งั้นฉันขอกอดเต็มสองแขนนะ”“อือ... จะกอดก็รีบ ๆ กอด”แสนกล้าระบายยิ้มเต็มใบหน้า เขาโอบกอดร่างสาวไว้เต็มสองแขน กอดเธอแน่นจนกมลฉัตรแทบจมหายไปกับอกกว้าง“แสน... พอได้แล้ว ฉันจะกลับเข้าไปหาลูก”“ขออีกนิด” แสนกล้าไม่ยอมปล่อย แถมยังแนบแก้มลงกลางกระหม่อมสาว“แสน...” กมลฉัตรทุบแผนหลังกว้างไปสองตุบแสนกล้ารัดเธอแน่นขึ้นอีกนิด กระซิบบอกเธอ“ฉันไม่รู้ว่าฉันชอบเธอตั้งแต่เมื่อไร ฉันรู้แต่ว่าทุกที่ที่มีเธออยู่ใกล้ ๆ ฉันโคตรรู้สึกดีเลย ให้ฉันได้อยู่ใกล้ ๆ ให้ฉันได้อยู่ในชีวิตเธอตลอดไปได้ไหม”“ถ้าฉันไล่ให้แกออกไปจากชีวิตฉัน แกจะไปไหม”“ไม่”“งั้นก็ไม่ต้องมาขอ อยากอยู่ก็อยู่ไป เพราะถึงฉันไล่ แกก็ไม่ไปอยู่ดี ไอ้คนหน้าด้าน”“แต่ไม่อยากอยู่ในฐานะเพื่อนแล้ว”“ก็อยู่ในฐานะพ่อกับแม่ของลูกไง”“อยากเป็นมากกว่านั้น อยากเป็นผัวเธอ”กมลฉัตรทุบแผ่นหลังกว้างไปอีกหนึ่งที“เธอจะทุบแรงแค่ไหนก็ได้ ขอแค่ยอมให้โอกาสฉันได้เป็นผัวเธอ”“นี่คือวิธีจีบสาวของแกเหรอ”“นี่คือวิธีจีบเมียใจแข็ง”“แกมันหน้าด้าน ปล่อยฉันได้แล้ว”“ไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะบอกว่ายอมให้ฉันเป็นผัว”“ก็เป็นแล้วไง... คืนนั้น”“อยากเป็นอีกห