All Chapters of เมียดื้อของเฮียโซล: Chapter 11 - Chapter 20

@1 สัปดาห์ต่อมา > การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยการแข่งขันกีฬาบาสเก็ตบอลหญิงรอบชิงชนะเลิศระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะแพทย์ศาสตร์เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางบรรยากาศคึกคักทั่วทั้งโรงยิม นักศึกษาแทบทุกคณะต่างพากันหลั่งไหลเข้ามาแย่งที่นั่งกันจนแน่นขนัด บางคนถึงขั้นยืนเบียดอยู่ริมรั้วสนามเพื่อไม่ให้พลาดแม้เพียงวินาทีเดียว โดยเฉพาะฝั่งกองเชียร์คณะแพทย์ ที่ดูจะหนาแน่นเป็นพิเศษชนิดที่ว่าเสียงเชียร์แทบกลบลำโพงประกาศ“ทำไมแมตช์นี้คนเยอะจังเลยวะ... รอบก่อนๆไม่เห็นจะเยอะขนาดนี้...”ไฟเพลิงบ่นพึมพำ พลางเหลือบมองไปรอบตัวอย่างไม่เข้าใจ บรรยากาศวันนี้มันต่างจากแมตช์อื่นอย่างเห็นได้ชัด“ก็คงจะมาดูสาวๆแข่งล่ะมั้ง” รามสูรตอบเรียบๆ ขณะยืนกอดอกพิงเสา เสียงรอบข้างยังดังไม่หยุดจนต้องตะโกนคุยกัน“สาวๆคณะเรา ไม่เห็นจะมีใครน่าเชียร์...” ไฟเพลิงเบ้ปากเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย เพราะทีมฝั่งวิศวะของเขาก็ใช่ว่าจะมีใครหน้าตาสะดุดตาเท่าไหร่“ก็คงจะมาเชียร์คณะแพทย์... เห็นว่ากัปตันทีมนี้ฮอตไม่เบา หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ทอดสะพานจีบกันเป็นแถว...” รามสูรพูดโดยไม่มองหน้าเพื่อนด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่ลืมจะโยนข้อมูลที่ได้ยินมาให้“ใครวะ.

@20 นาทีต่อมา > คอนโดคะนิ้ง"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง" คะนิ้งกล่าวขอบคุณเมื่อมาถึงคอนโดที่ตัวเองพักอยู่ เสียงหวานเอ่ยเบาๆ ขณะปลดเข็มขัดนิรภัยก่อนจะเอื้อมมือไปจับที่เปิดประตู คนตัวเล็กตั้งใจจะลงจากรถ แต่จังหวะนั้นเองกลับต้องชะงัก เมื่อประตูฝั่งที่เธอนั่งอยู่ยังคงล็อกไว้".....???....."คะนิ้งหันไปมองหน้าคนขับอย่างงุนงง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงถาม"ขอเข้าห้องน้ำหน่อย" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ โดยที่ไม่มองหน้าคนข้างๆ ด้วยซ้ำ"ห้องน้ำ?" คะนิ้งทวนคำ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย"อืม.." อีกฝ่ายตอบสั้นๆ พร้อมพยักหน้าน้อยๆ ราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก"อ่อค่ะ... ชั้นล่างเฮียเดินตรงไปเลี้ยวซ้าย อยู่ติดกับบันไดหนีไฟ" เธอชี้แจงเส้นทางพลางยิ้มจางๆ อย่างสุภาพ"ฉันหิวน้ำด้วย...ขอขึ้นไปกินน้ำหน่อย" คำพูดนั้นทำเอาคะนิ้งถึงกับนิ่งค้างไปชั่ววินาที ก่อนจะหันขวับมามองหน้าเขาเต็มตา".....หมายถึงขึ้นห้องหนูเหรอคะ?""อืม..."สายตาเขาจริงจังจนเธอเริ่มลังเล คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างคิดไม่ตก ความรู้สึกบางอย่างบีบรัดกลางอกเบาๆ เธอรู้ดีว่าเฮียโซลไม่ใช่คนพูดเล่นโดยไร้เจตนา"...........?" คะนิ้งมองหน้าคนเป็นพ

@มหาวิทยาลัย > หอสมุด"ชะนี !!!!!!!! ทางนี้"เสียงแหลมสูงของ กัสจัง ดังลั่นไปทั่วบริเวณโถงทางเดินหน้าห้องสมุด เรียกความสนใจจากคนรอบข้างหลายคู่หูหันมองด้วยสายตาเอือมระอา ขณะที่ คะนิ้ง เดินตรงเข้ามาพร้อมใบหน้าบึ้งตึงเหมือนจะกินหัวใครได้ทุกเมื่อ"หวัดดี " คะนิ้งตอบรับแบบส่ง ๆ สีหน้าเบื่อโลกสุดขีด"อะไร..มาถึงก็หน้างอเป็นตูดลิง ใครทำอะไรให้ชะนีน้อยหงุดหงิดได้แต่เช้ากันเนี้ย" กัสจัง หรี่ตามองเพื่อนสาวอย่างจับผิด ก่อนจะเบะปากใส่แบบขำ ๆ"เปล่า..." คะนิ้งตอบสั้นเสียงเรียบ ทั้งที่สีหน้าและน้ำเสียงฟ้องหมดว่ามีเรื่องแน่นอน"มึงมาก็ดีแล้ว....นั่งลงแล้วรีบเล่า" แพตตี้ โบกมือลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น"เล่าอะไร .." คะนิ้งขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าเพื่อนกำลังจะลากเธอเข้าสาระพัดเรื่องอะไรอีก"อย่ามาตีเนียน กูเห็นนะ..พี่โซลอัพลงสตอรี่เมื่อวาน..ห้องมึงใช้ปะ กูจำได้" แพตตี้ พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจเต็มร้อย พร้อมยกคิ้วขึ้นอย่างเหนือกว่า ใบหน้าคล้ายจะบอกว่า “หนีไม่พ้นหรอกจ้ะ”"ร้ายนะย่ะ...ยังไม่ถึงเดือนพาผู้ขึ้นห้องสะแล้ว" กัสจัง เติมไฟเข้าไปอีกเปลาะ แถมทำเสียงยียวนและห

@1 สัปดาห์ต่อมา"จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูเดินไปเอง 🙄"เดี๋ยวเฮียไปส่งหน้าห้องเรียน"เฮียจะบ้ารึไง...ขืนเฮียเดินไปส่งหนูคนอื่นคงได้นินทากันยันชาติหน้า 🙄 จอดตรงนี้แหละค่ะ หนูไปเองได้"อย่าดื้อครับ...ก็บอกอยู่ว่าจะไปส่ง ใครกล้านินทาเฮียจะจัดการมันให้หมด"เห่อะ ! นี่เฮียกำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่ หนูไม่สนุกด้วยนะ.."ใครเล่น เฮียกำลังจีบหนูอยู่ต่างหาก หนูดูไม่ออกจริงๆเหรอ"....จีบเจิบอะไรกันเล่า...อยากไปก็ไป ถ้าเป็นข่าวขึ้นมาอย่ามาโทษหนูก็แล้วกัน"หึ....เป็นข่าวก็ดีคนอื่นจะได้รู้ว่าหนูเป็นผู้หญิงของเฮีย ไอ้หน้าตี๋ทั้งหลายจะได้ไม่กล้ามาขายขนมจีบให้หนูอีก"ใครเป็นผู้หญิงของเฮียกัน พูดไปเรื่อย คิดเองเออเองตลอด"ไม่เป็นวันนี้ วันอื่นหนูก็ต้องเป็นอยู่ดี...เพราะเฮียจองหนูเอาไว้แล้ว คนอื่นไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิด"พูดอะไรของเฮีย...จะไปส่งก็รีบไป หนูสายแล้วเนี้ย...คะนิ้งออกอาการเลิ่กลั่ก..เขาทำแบบนี้..ทำเอาเธอถึงกับหาทางไปไม่เป็น...ทั้งที่แต่ก่อนเธอเป็นคนพูดแย่เขาบ่อยๆด้วยซ้ำ แต่พอเจอเข้ากับตัวเอง ทำตัวไม่ถูกเลยจริงๆ...@คณะแพทย์"ฮั่นแหน่..!....พาใครมาด้วยจ้ะชะนีน้อย : กัสจัง"....มึงไม่มีตาเหรอ

@ชะอำ"โอ้ย..กว่าจะถึง นั่งรถจนปวดก้นไปหมดแล้วเนี้ย : กัสจัง"มึงก็ขี้บ่นเหมือนคนแก่ไปได้ รีบขนกระเป๋าเวอร์วังอลังการของมึงลงได้แล้ว : แพตตี้"ย่ะ...มึงก็รี๊บรีบเนาะ รถพึ่งจะจอด : กัสจังจัดการลากกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ของตนเองลงจากรถ"มาแค่สามสี่วัน มึงขนมาอย่างกะจะย้ายมาอยู่เป็นเดือน : แพตตี้"มึงนี่ก็ยุ่งวุ่นวายกับกูจังเลยเนาะ ถ้าไม่ได้แซะกูสักวันมึงเหงามากรึไงฮ่ะอีแพต : กัสจังเอามือเท้าสะเอวก่อนจะบ่นให้แพตตี้ตามประสา"พวกมึงก็มัวแต่ทะเลาะกัน เห็นไหมว่าพี่ๆเขารอขนของลงจากรถอยู่ : คะนิ้ง"ขอโทษค่ะ...เดี๋ยวกัสรีบขนลงตอนนี้เลยค่ะ 😆 : กัสจังชะโงกหน้าไปหากลุ่มคนที่นั่งอยู่ในรถ ก่อนจะกล่าวขอโทษขอโพยออกไปโอโซลที่ลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของคะนิ้ง ส่วนของตนเองเขาให้นพดลลูกน้องของเขาจัดการลากไปเก็บที่ห้องพัก"เดี๋ยวหนูถือเองค่ะ...เฮียนั่งรถมาหลายชั่วโมง คงจะเหนื่อยแย่"ไม่เป็นไร เฮียถือให้ ดูหน้าตาเราซีดๆ ไม่สบายหรือเปล่า : โอโซลเอามืออีกข้างที่ว่างเว้นจากการถือกระเป๋าขึ้นมาแตะหน้าผากคนเป็นน้อง เห็นว่าตัวเธอรุมๆเหมือนจะมีไข้"ตัวรุมๆ...ปวดหัวหรือเปล่า"นิดหน่อยค่ะ แต่หนูโอเค"คะนิ้งมันเ